shame @ Paradiso Amsterdam, 30 maart 2022

Het lijkt een avond zoals die ik al heel vaak heb beleefd: ik stap op de fiets richting Leidseplein, parkeer hem en loop naar Paradiso. Daar laat ik het kaartje en lidmaatschap op mijn telefoon zien, prop mijn jas in een kluisje en begeef me in de zaal naar de plek waar ik weet dat mijn vrienden staan. Het bijzondere hieraan is, dat ik dit dus op deze manier al meer dan twee jaar niet heb kunnen doen. Gewoon zonder QR code, testen of wat dan ook. Ook al is het niet uitverkocht, het oogt toch behoorlijk vol. Gelukkig maar, eindelijk lijkt ook het culturele leven de draad op te kunnen pakken.

De mannen van shame zullen daar ongetwijfeld een handje bij willen helpen. Ze betreden in ieder geval vol zelfvertrouwen en enthousiasme het podium en vliegen er vol goede moed in. Inmiddels is hun tweede plaat Drunk Tank Pink alweer meer dan een jaar uit, maar uiteraard kon er weinig getourd worden. Inmiddels is de band druk dit in te halen en hebben ze vooral in hun thuisland aan de overkant van het kanaal er al weer heel wat meters op zitten. Dat is te horen, want de band klinkt overtuigd en er wordt vol overgave gespeeld.

Grote blikvanger is natuurlijk zanger en frontman Charlie Steen, die de teksten brult, blaft en zingt. Het jasje en shirt verdwijnen al snel en zoals gebruikelijk staat hij het grootste deel van het concert in zijn blote bast zich in het zweet te werken. Hierbij zweept hij continue het publiek op, soms de armen voor zich uit zwaaiend alsof hij aan het dirigeren is. Dan weer maakt hij in zijn unieke stijl pompende bewegingen, achterover hangend met een verbeten gezicht. Ondertussen trekt bassist Josh Finerty sprintjes over het podium en maakt zelfs een koprol met zijn zware bas. Die haalt zijn 10.000 stappen wel op deze manier.

Er gebeurt dus genoeg op het podium en regelmatig duikt Steen ook nog even in het publiek, ter verhoging van de feestvreugde. Want daar staat een hossende menigte mee te brallen met de felle post-punk nummers. Die zijn misschien niet altijd even subtiel en kunnen soms bezwijken onder een te hoog “meelal gehalte”. Het lijken dan meer nummers om mee te brullen in de kroeg, volledig dronken en je niet meer weet wat voor en achter is. Maar soms weten ze ook te verrassen me puntige en stekelige nummers als ‘Snow Day’, dat goed in elkaar steekt en venijnig fel wordt gebracht. Of het dreigende ‘Dust Trial’ waar Steen zijn teksten bijna blaffend in de microfoon schreeuwt. Daarmee laten ze horen wel degelijk iets in hun mars te hebben en dat de kleine hype die ze bij hun debuutalbum wisten te creëren misschien wel eens terecht is geweest.

Met hun energieke optreden geven ze in ieder geval de fans waarvoor ze gekomen zijn: een avond waar het zweet, bier en testosteron tegen de muren opspat. Met vrienden en gebalde vuisten worden de nummers meegeschreeuwd. Steen stookt het vuurtje nog eens wat hoger op in de afsluitende nummers ‘One Rizla’ en ‘Station Wagon’. En zo is het een “ouderwets” leuke avond met een band die zijn potentie laat horen en hopelijk met nog wat verrassingen gaat komen.

https://youtu.be/07obljxeTX0

Bekijk alle foto’s

Website | Instagram | Spotify | Twitter | YouTube | Facebook

Setlist:

  1. One Cool Jazz
  2. Alphabet
  3. 6/1
  4. Concrete
  5. This Side of the Sun
  6. Fingers of Steel
  7. Wicked Beers
  8. Everything in This Room
  9. Nigel Hitter
  10. Tasteless
  11. Born in Luton
  12. Lost in the Woods
  13. Yankees
  14. Water in the Well
  15. Dust on Trial
  16. Adderall
  17. Angie
  18. Snow Day
  19. One Rizla
  20. Station Wagon