black midi @ Paradiso Tolhuistuin Amsterdam, 06 mei 2022
Toen ik in 2019 de debuutplaat Schlagenheim van black midi hoorde was deze al een tijdje uit en was ik net bezig mijn jaarlijstje op te stellen. Ik kon hem direct hoog in dat lijstje plaatsen, want ik was erg onder de indruk van de levendige en complexe muziek. Ik ben niet altijd direct liefhebber van hele ingewikkelde muziek, vooral niet als het heel ontoegankelijk en overdreven gekunsteld overkomt. Maar black midi verstaat het om ondanks het experimentele karakter en de complexiteit van hun muziek, het toch behapbaar te houden, mede ook door het spelplezier. Op Cavalcade dat vorig jaar uitkwam, lijken ze qua variatie er nog een schepje bovenop te doen en vliegt de band alle kanten uit. Hierdoor is het wat lastiger om die plaat te doorgronden, maar uiteindelijk kan ik ook dit werk goed waarderen. Hoog tijd dus om de band eens aan het werk te zien.
Het is mooi om te zien dat de groep een jong publiek weet te trekken, getuige de uitverkochte zaal in Amsterdam-Noord. Ze worden aangekondigd in de stijl van een bokswedstrijd, waarna bassist Cameron Pickton en saxofonist Kaidi Akinnibi kibbelend het podium betreden. Gitarist en zanger Geordie Greep verschijnt in een scheidsrechters outfit en probeert de twee tot bedaren te brengen, driftig op zijn fluitje blazend. Het is een geinige gimmick en zet de toon voor de rest van de avond, waarbij Pickton en Akinnibi hun zogenaamde strijd af en toe nog voort zullen zetten. Maar heel erg groots wordt dit niet uitgemeten, waardoor de nadruk gelukkig vooral op de muziek ligt.
En die is van ongekende klasse met een zeer strak spelende band, die de moeilijke stukken met veel overtuiging en heel veel enthousiasme speelt. De muzikanten lijken met grootst gemak van de hak op de tak te springen en zonder moeite te variëren tussen complexe subtiele jazz stukken en wilde math rock. Het is een band die binnen een paar tellen van nul naar honderd schakelt en weer terug. Greep heeft een geweldige stem, waarmee hij soms teksten als een volleerde crooner zingt, dan weer in een stijl die doet denken aan Primus‘ Les Claypool. Het is moeilijk de muziek te omschrijven maar bij vlagen hoor ik flarden Zappa en inderdaad Primus, maar dan op steroïden. De saxofoon van Akinnibi voegt nog een extra dimensie toe, waardoor je soms het gevoel hebt in een scene van de David Lynch film Lost Highway te zijn beland.
Ik sta aan de rechterkant van het podium waar ook drummer Morgan Simpson zit, die retestrak met veel gevoel voor dynamiek en timing de ene naar de andere complexe groove en fill uit zijn drumkit tovert. En zo trakteren deze mannen met zichtbaar veel plezier de zaal op een krankzinnige achtbaanrit, een gestoorde reis door schijnbaar alle hoeken van het muzikale spectrum. Toch voelt het als één geheel in plaats van een allegaartje en dat is razend knap. Ofwel, om nog maar in boks analogieën te blijven, de band gaf de zaal de ene dreun naar de andere vol op het gelaat, waarbij ze regelmatig in de touwen belandde. Aan het eind blijft ze gevloerd achter na weer een knock-out van deze geweldige formatie. Duizelig verlaat ik daarna de zaal, maar wel met een enorme grijns op mijn gelaat, in plaats van een gebroken kaak.
Website | Instagram | Spotify | Twitter | YouTube | Facebook
Muziekhonger 