Best Kept Secret Festival – Vrijdag, Hilvarenbeek, 10 juni 2022
Eindelijk is het dan toch echt zo ver: een festivalzomer mag weer van start gaan. Ik mocht al even warm draaien maar het eerste meerdaagse festival gaat nu toch echt beginnen. En niet de minste, want we zijn ondertussen vaste gasten bij Best Kept Secret dat ook dit jaar wederom een mooie line-up heeft neer weten te zetten. We hebben dit jaar zowaar een bungalow in het safaripark zelf dus het wordt echt beesten (ja ja) dit jaar met een groep party animals (zo zo).
De gebroeders Hieltjes en Heuting hebben elkaar helemaal gevonden in deze band waarin ze overduidelijk veel plezier hebben. Daarbij maken ze ook nog eens erg leuke muziek met creatieve nummers. Geen standaardwerk maar vernuftige en dansbare liedjes, die goed in elkaar steken. Daarin is vooral de rol van Jimmi Heuting opvallend, die overduidelijk een zeer talentvolle drummer is. Er ontstaat een leuke sfeer en hoewel het nog niet echt los gaat is het een fijne opening van het festival voor ons. Rocco Heuting laat nog eens zijn beste dans moves zien en bji de “four brothers two mothers” gaat het dak er nog niet echt af, maar voorzichtig wordt er al een feestje gebouwd.
De Two is flink vol gelopen voor het swingende en psychedelische geluid van Altin Gün. De Amsterdamse band is uitgegroeid tot de perfecte festivalact met dansbare liedjes en een hoog feel good gehalte. Hun bewerkingen van oudere Turkse liedjes zijn zwierig met soms een melancholische klank en dat maakt ze zo fraai. De band is een ongelooflijk strakke groove machine die de volle tent met gemak meekrijgt, aangevoerd door de charmante en opgewekte Merve Dasdemir. Zij zoekt regelmatig contact met het publiek en al dansend spoort ze ze aan om aan te sluiten. Geweldig om te zien hoe goed deze formatie is geworden in het bespelen van een grote tent vol hongerige festivalbezoekers.
Op het hoofdpodium is een artiest neergestreken die je niet direct verwacht op een festival als BKS. Mavis Staples is een soul zangeres van de oude stempel, gewapend met een stem als schuurpapier. Maar niet zo maar de minste want deze 82-jarige dame was lid van The Staple Singers en maakt deel uit van de Rock and Roll Hall Of Fame. Het grote podium oogt leeg met alleen haar band en een bescheiden backline. Toch weet ze een fraai optreden neer te zetten met leuke uitvoeringen van bekende nummers zoals ‘Slippery People’ van Talking Heads en soul klassiekers, waaronder ook een aantal van haar beroemde band. De ervaren band die ze vandaag mee heeft genomen, klinkt goed en ze laat ze dan ook veelvuldig lekker spelen. Soms gaat ze zelf even erbij zitten om daarna het publiek weer aan te sporen. Zo is het aangenaam vertoeven op het veld voor het hoofdpodium dat baadt in het zonlicht.
We spoeden ons naar Iceage wat best een eindje lopen is, want zij staan in de Secret aan de andere kant van het terrein. Dat gebeurt ons vaker dit weekend, waardoor we aardig wat meters moeten maken. Erg jammer dat de podia met de bands zo uit elkaar getrokken zijn. Combineren wordt daardoor soms lastig, wat in het verleden nog wel mogelijk was. Maar het kan wellicht met “crowd control” te maken kunnen hebben. We kunnen nog een paar nummers Iceage meekrijgen en dat ziet er goed uit. Ik houd van hun stevige sound en de wat lijzige zang van Elias Bender Rønnenfelt. Hij staat met een hoedje rond te zwaaien als een dronken giraf, maar weet daarbij het publiek goed mee te krijgen. Het is misschien wat kort maar toch best wel smakelijk.
We blijven hangen voor Genesis Owusu maar raken even afgeleid terwijl de hiphop beats uit de tent komen dreunen. We worden gelukkig snel de tent in gesleurd waar het feest volop begonnen is. Owusu is daar namelijk samen met drie maten de boel op stelten aan het zetten. Met een ondeugende blik ziet hij de tent uit zijn dak gaan op een mix van hiphop en punk en tsja, wat eigenlijk niet. Zonder band, maar gesteund door een backing track, gaat Owusu de Secret te lijf. Aan de voorzijde van het podium zweept hij de boel op, terwijl zijn metgezellen een soort achtergrondkoortje vormen met kekke dansjes. Dit is één van die onverwachte kadootjes van een festival en het is een mooi hoogtepunt vroeg op de avond.
De Casbah puilt steeds uit wanneer er een band speelt dus Talkshow hebben we al moeten laten schieten omdat het onmogelijk was binnen te komen. Bij dé Rotterdamse sensatie van het moment Tramhaus is het ook ramvol met entousiaste festivalgangers. Die gaan dan ook direct uit hun dak wanneer de eerste gitaaraanslagen en drumslagen klinken. Ze laten horen dat de hype volkomen terecht is. De bijtende post-punk nummers klinken overtuigend en scherp. Zanger Lukas Jansen blaft zijn teksten met overtuiging en zweept de tent op. We staan achterin en zien niets, maar de sfeer is ook daar feestelijk. Crowdsurfers worden aangevoerd vanaf de voorkant en de band houdt het tempo er lekker in en de energie vast. De Casbah is een sfeervolle plek maar niet ideaal als podium. Nu er daadwerkelijk geprogrammeerd wordt als volwaardig podium zou het fijn zijn de kans te hebben iets te zien. Voor Tramhaus maakt het niet uit want voor hun is er een mooie toekomst weg gelegd. Je gaat je toch afvragen wat er in dat Rotterdamse kraanwater zit met de hoeveelheid goede bands die er vandaan komen de laatste jaren. “Rotterdam make it happen”, inderdaad.
Aangekomen bij de Secret puilt deze helemaal uit voor DIIV die zeven jaar geleden nog op het hoofdpodium stonden. Hun zweverige en galmende geluid bereikt ons aan de zijkant van de tent, waar we net een paar flarden van zanger Zachary Cole Smith kunnen opvangen. Het optreden vind ik sterker dan zeven jaar geleden, toen het hoofdpodium een maatje te groot voor ze was, en de band speelt een overtuigende set. Dit blijkt ook uit het publiek dat trouw tot het eind van het optreden blijft staan. De band heeft best een mooi arsenaal aan sterke nummers en het optreden bevalt me dan ook erg goed. Toch lijkt het de band niet echt te gaan lukken een grotere doorbraak te forceren en de stap naar grotere podia te maken. Jammer voor de band, want ik vind het een mooi afsluiter van deze prima eerste dag, die we nog even voortzetten met een biertje of wat en een zeer prijzig zakje friet op het sfeervol ingerichte terrein.
Muziekhonger 