Best Kept Secret Festival – Zondag, Hilvarenbeek, 12 juni 2022
Op de derde dag begint traditiegetrouw de slijtage toe te slaan en beginnen benen en rug het te begeven. Tijd om wat gas terug te nemen en te doseren. Kijken of we de krenten uit de pap kunnen vissen zonder heel veel meters over het terrein te hoeven maken. Of zou ik op zo’n dromedaris binnen mogen?
Toch haasten we ons snel richting Two waar de britse math rockers van black midi reeds begonnen zijn. Ik zag ze nog een aantal weken geleden en werd toen de touwen in geslingerd door hun overdonderende muziek. Ook vandaag vuren de jonge mannen weer een onnavolgbare reeks stuiterende prog rock en post punk nummers af, hier en daar afgewisseld met een moppie jazz of musical. Tsja, eigenlijk pakken ze gewoon een eeuw aan muziekstijlen samen in een enkele set of als het kan in een enkel nummer. Het voelt misschien als hak op de tak voor sommigen, maar ik vind het simpelweg heerlijk deze band aan het werk te horen en te zien. Drummer Morgan Simpson slaat zijn kit letterlijk uit elkaar en met man en macht probeert de crew het in toom te houden terwijl Simpson zelf regelmatig hier en daar wat vast draait. Wat een heerlijk geweld van Zappiaanse acrobatiek en Primus stuiterwerk laten ze weer los vandaag. Ik kan er alleen maar weer met open mond van genieten.
Zoals gezegd doen we het rustig vandaag, ook omdat het lekker opgewarmd is. En dus blijven we maar bij het hoofdpodium hangen waar het prima vertoeven is. De liedjessmid Joost Zweegers is daar met zijn Novastar een mooie set van sfeervolle liedjes en feel good muziek neer te zetten. Hij spaart daarbij zijn piano niet, trommelt er eens wat op en gaat er op staan. Het is misschien niet een set om de slaap uit de ogen te blazen van het lome publiek of het stof op te jagen in een mosh pit, maar het is toch best wel hele fijne muziek op deze “lazy Sunday afternoon”.
Aan de overkant van het kanaal zijn ze inmiddels behoorlijk groot aan het worden. Wolf Alice heeft inmiddels drie LPs op hun naam staan waarbij ze een behoorlijke groei laten horen. Daarbij heeft overwegend hard en grungy gitaarwerk plaats gemaakt voor ook wat melodieuzer werk, waarbij opvalt dat zangeres Ellie Rowsell veel meer de ruimte krijgt om te laten horen hoe goed ze kan zingen. Ze zijn al voor de vierde keer in Hilvarenbeek en daar zijn ze heel blij mee getuige een aantal lofuitingen aan het festival. Ook live weet de band deze mix van hard en zacht overtuigend over te brengen en laten ze hier de nodige dynamiek horen. Rowsell blijkt live ook net zo prachtig te zingen en laat zich van haar meest verleidelijke kant zien. Zo wordt het een broeierige set die afgesloten wordt door Rowsell en bassist Theo Ellis met een duik in het lonkende verkoelende meer, net als de laatste keer dat ze hier stonden.
King Gizzard & The Lizard Wizard
Tsja, het mag dan de laatste dag zijn, maar bij de Australische formatie King Gizzard & The Lizard Wizard is achterover hangen of stil staan natuurlijk helemaal geen optie. Ze staan bekend om hun zeer productieve output met een onophoudelijke stroom aan platen die ze in een moordend tempo uitbrengen. Stuk voor stuk zijn die van hoog niveau, maar de beste manier om deze band te smaken is ze live aan het werk te zien. Ook vandaag wordt het stoffige veld in een grote mosh pit omgetoverd en gaat iedereen uit zijn plaat bij de opzwepende gitaren. Hun muzikale spectrum spreidt zich uit over een groot gebied, maar vandaag bedienen ze zich vooral van standje “volle kracht vooruit” waarbij het gaspedaal steeds verder ingetrapt wordt. Vele circle pits vormen zich en zelfs een grote roeiende menigte ontvouwt zich aan de voeten van de Aussies. Het komt tot een volledige ontlading tijdens het geweldige ‘Rattlesnake’ en de band werkt zich danig in het zweet. Tijdens het uitgesponnen ‘The Dripping Tap’ besluit gitarist Stu Mackenzie een duik te nemen in het meer en laat zich in zijn zwembroek al crowd surfend naar het meer tillen om de welkome verkoeling te ondergaan, terwijl zijn bandmakkers doorspelen. Hij voegt zich uiteindelijk weer bij hen om het nummer af te maken. Wat een gigantisch feest was dit en na afloop staan er alleen maar mensen met een hele grote grijns om me heen.
Een droom afsluiter is Nick Cave voor ieder festival wel denk ik. Samen met zijn Bad Seeds brengt hij een bezoek aan de Beekse Bergen om het festival uit te luiden. De man heeft wat tragiek moeten verwerken in zijn leven, waaronder recentelijk nog het overlijden van een tweede zoon. In onze vriendengroep is er vandaag ook een erg verdrietige gebeurtenis te betreuren en alles komt samen bij dit optreden. Nick Cave is namelijk beter dan ooit, zijn woorden warem nooit doeltreffender of meer hartverscheurend dan vanavond. Hij kruipt nog meer in zijn publiek, betrekt ze nog meer bij het optreden en weet nog dieper in onze ziel binnen dringen. “Cry cry cry” klinkt het en vanavond is het onmogelijk dat niet te doen. De Bad Seeds spelen volledig in dienst van de liedjes, prachtig musicerend onder leiding van de geweldige Warren Ellis. Tijd en plaats zijn volledig onbeduidend en Cave weet ons twee uur lang volledig te betoveren. Wat is deze man geweldig en keer op keer weet hij je te overdonderen. Dit was een optreden van een zeldzaam hoog niveau, van een buitencategorie die deze editie onvergetelijk maakte.
Na deze hoogmis van Nick Cave kan ik niet meer naar 2 Many DJ’s die de Two op stelten zetten. Ik ben gewoon leeg en ben niet meer in staat te dansen. Maar een drankje gaat er altijd wel in natuurlijk, dus we sluiten af met een paar van die ijskoude jongens. Wat hebben we genoten. Muziek is als zuurstof voor mij, festivals als water. En overduidelijk kan ik niet heel lang zonder. Laten we hopen dat dat ook nooit meer hoeft. Tot volgend jaar Hilvarenbeek!
Muziekhonger 