Graspop Metal Meeting – Vrijdag, Dessel, 17 juni 2022
Na een mooie eerste dag van het festival, een goede nachtrust en een stevig ontbijt, rijden we weer richting Dessel voor de tweede dag van Graspop, waar de temperatuur steeds hoger oploopt.
We trappen af bij Dool, de Nederlandse rockband aangevoerd door Raven van Dorst. Het is misschien nog wat vroeg op de dag en hier en daar moet het slaap nog uit de ogen geveegd worden. Dool helpt graag mee om iedereen wakker te schudden en speelt een stevige en strakke set met pakkende en zware rock nummers. Van Dorst is erg goed bij stem en werkt zich flink in het zweet vanmiddag in de benauwde tent. Getuige de reacties van het publiek en het luide applaus is dat niet voor niets en zo beginnen we de dag uitstekend. Het gemis van Killing Joke die helaas moesten afzeggen voor vandaag, weet Dool een beetje te compenseren door hun fraaie trage versie van ‘Love Like Blood‘ te spelen.
In de felle zon staat Steel Panther inmiddels te trappelen om het veld te gaan vermaken met hun niet al te serieuze heavy metal. Met hun pruiken en strakke broeken is het duidelijk dat we de mannen niet al te serieus hoeven te nemen en geven ze een vette knipoog naar de hair metal bands van de jaren 80. De mannen kunnen uiteindelijk wel gewoon goed spelen en er valt genoeg te lachen met de grappen en grollen van de band, waarbij ze zichzelf en zelfs metal icoon Ozzy Osbourne niet sparen. Op z’n Amerikaans wordt gevraagd aan de dames om hun borsten te tonen, wat hier en daar ook gebeurt. Bij het nummer ’17 Girls In A Row’ wordt het podium volgezet met dames uit het publiek en wordt het wel een beetje een goedkope tietenparade. Nu ben ik niet vies van vrouwelijk schoon, integendeel, maar dit voelt toch wel wat overbodig. Uiteindelijk heeft het grootste deel van het publiek het wel naar hun zin zo te zien, maar het voelt toch een beetje als goedkoop vermaak.
We gaan snel door naar de Metal Dome waar twee drumhelden hun kunsten vertonen. Mario Goossens en Cesar Zuiderwijk zijn daar neergestreken met hun gezamenlijke project Sloper. Een tijdje terug kon ik dit al eens bewonderen en ik zie de mannen graag nog een keer aan het werk. Ook nu weer is het een leuk optreden met uiteraard genoeg ruimte voor de grollen van de beide drummers. Gitarist en zanger Peter Shoulder laat andermaal horen over een prima strot te beschikken en ook Fabio Canini krijgt genoeg ruimte om zijn kwaliteiten te tonen. Op dit festival geldt dit wellicht als het lichtere werk, maar evengoed is het weer leuk om deze groep met zoveel plezier aan het werk te zien.
Op het hoofdpodium zien we een imposante verschijning van een oude bekende, namelijk Zakk Wylde, de trouwe bondgenoot van Ozzy Osbourne. Zijn microfoon standaard verrijst uit een stapel schedels met daar bovenop een kruisbeeld. Het zijn bekende taferelen zijn optredens. Zijn band Black Label Society speelt niet verrassend nummers in de trend van Black Sabbath en doen dat erg doeltreffend. Er is het nodige gitaargeweld, want uiteraard laat Wylde horen wat hij allemaal kan op zijn gitaar. En dat is heel wat, inclusief achter zijn hoofd soleren. Het zijn de nodige rock clichés, maar het klinkt allemaal lekker en daar draait het om.
De mannen van de IJslandse band The Vintage Caravan zijn ook niet vies van het nodige soleerwerk en doen dat zeer verdienstelijk. Ik heb ze al een paar keer kunnen zien en ben wel gecharmeerd van hun classic rock. Ze weten het namelijk met veel enthousiasme te brengen en het zit wel degelijk goed in elkaar. Daarnaast weet de band het ook goed uit te voeren en werken ze een prima set af. Uiteraard zijn in dit genre alle paden al platgetreden en hoef je niets nieuws te verwachten, maar dat is ook niet altijd nodig. De sympathieke band weet te overtuigen en bezorgt iedereen hier een leuke middag.
Een ietwat vreemde eend in de bijt is het misschien wel, de Franse band Alcest. Ze spelen een mix van black metal en shoegaze en dat blijkt een erg fijne combinatie. Er ontstaat zo een donkere sfeer met nummers die lijken te gaan zweven en daardoor een eigen universum creëren. De zware metal elementen klinken daardoor lichter en makkelijker te verteren. Er wordt geconcentreerd gespeeld en het publiek is vol aandacht voor deze interessante en originele band. Dit is muziek die je helemaal naar binnen zuigt en waarin je heerlijk kunt verdwalen.
Snel naar het hoofdpodium want daar staat een van de grote trash metal giganten klaar om ons op een ouderwets stukje heavy metal te trakteren. De haren mogen misschien grijs zijn, Megadeth weet nog altijd te overdonderen. Ze zijn dan ook een graag geziene gast op dit festival waar ze al vaak te gast zijn geweest. Frontman Dave Mustaine heeft geen fijne tijd achter de rug na ernstig ziek te zijn geweest, maar ziet er fit uit en klinkt ook zo. Ook werd vorig jaar nog mede oprichter en bassist David Ellefson aan de kant gezet nadat hij meerdere malen flink in opspraak was gekomen. Ze laten vanmiddag horen er nog steeds toe te doen met een machtige show en hun grootste hits, die nog steeds imponeren. Er wordt strak gespeeld, Mustaine is goed bij stem en de band lijkt nog jaren vooruit te kunnen. Gelukkig maar!
Later kan dat niet echt gezegd worden bij Whitesnake. De gloriedagen van deze hardrock band liggen al even achter ze en dat is wel te zien en te horen. Uiteraard wordt er hard gejuicht en meegebruld met de grote hits als ‘Fool For Your Loving’, ‘Is This Love’ en ‘Here I Go Again’ maar het is vooral een nostalgische trip naar de jeugd van menig bezoeker. Het ligt niet aan het enthousiasme van de band, maar het wil simpelweg niet echt vlammen. Dit voelen ze zelf waarschijnlijk ook wel aan, want de band is bezig aan een afscheidstour. Voor de echte fan is dit dan een mooi laatste weerzien met de oude rockers, maar de houdbaarheidsdatum lijkt toch echt overschreden.
Dat kunnen we zeker zeggen van het optreden van Scorpions waar ook de jaren zijn gaan tellen. Inmiddels zijn de leden in de zeventig en is de band een schim van weleer. Vooral zanger Klaus Meine oogt fragiel en beweegt amper. Ook zijn zang mist de kracht en overtuiging om nog te imponeren. We wandelen daarna nog even naar de andere kant waar Within Temptation speelt. Het is niet mijn muziek en ondanks hun overweldigende show besluiten we maar eens naar het classic rock cafe te gaan. Daar is het groot feest met oude metal en hardrock clips en een uitbundige sfeer. Meebrullen uiteraard en er zijn koude pinten nodig om de kelen gesmeerd te houden. Tegen de tijd dat we in ons bedje kruipen is het al weer licht en fluiten de vogeltjes al volop.
>Graspop Metal Meeting 2022 – Donderdag
Muziekhonger 