Graspop Metal Meeting – Zondag, Dessel, 19 juni 2022
De laatste dag breekt aan in Dessel. Het festival terrein was verschroeiend heet gisteren, maar vandaag is het lekker afgekoeld. Hopelijk houden we het een beetje droog. Voor de laatste maal gaan we nog even los, al vinden mijn rug en benen het wel mooi geweest. Vette pech dan! Maar vooruit, we doen het wel rustig aan.
Zo beginnen we pas halverwege de middag echt, met de Duitse trash metal band Destruction, die ook al weer even meegaan. Dat wil niet zeggen dat de mannen gas terug nemen. Ze spelen namelijk spijkerhard, en zeker in het eerste deel van de set ligt het tempo van de nummers meedogenloos hoog. Keiharde blast beats en stuiterende dubbele bass grooves, vergezeld van snijdende riffs. Het is niet echt mijn muziek, maar ik vermaak me hier prima, vooral ook omdat de mannen er zelf zoveel plezier in hebben. Regelmatig staan ze met een grote grijns hun gitaargeweld op ons af te vuren. Er wordt door de gitaristen steeds van plaats gewisseld zodat ze voor iedereen goed te zien zijn. Later in de set worden de nummers wat minder rechtlijnig en krijgen ze meer groove en daardoor variatie. Ik ga geen platen van ze kopen, maar ik vond het wel een erg leuk optreden.
Er zijn van die bands en artiesten die je gewoon een keer gezien wilt hebben. Alice Cooper stond nog op mijn lijstje, want daar hoor ik altijd goede dingen over. Hij brengt een happy horror show mee met een fraai decor van een waar horror kasteel. Cooper brengt zijn rock muziek met veel show en vol theater. Soms vraag je je af of je niet naar een musical staat te kijken. Het is wel allemaal erg Amerikaans met veel gevoel voor show maar ook behoorlijk overdreven. Zo gaat zijn band, met niet de minste muzikanten, door alle bestaande rock poses waarbij heel stoer wordt gekeken. Cooper heeft natuurlijk wel gewoon lekkere rock nummers gemaakt met een paar flinke hits. Die passeren uiteraard ook vandaag, waarbij soms alle theater registers open gaan. Zo banjert er een uit de kluiten gewassen baby rond tijdens ‘Billion Dollar Babies’ en verliest Cooper zelf zijn hoofd in de guillotine tijdens ‘I Love the Dead’. Uiteraard wordt er afgesloten met zijn grote hit ‘School’s Out’ waarin ook nog een stukje ‘Another Brick In The Wall Pt. II’ van Pink Floyd wordt verweven. Het zit allemaal erg goed in elkaar, ook al is het muzikaal niet het allerspannendst. Maar het is wel een spektakel en daardoor zeker de moeite waard.
Het is al lang geleden dat ik overdonderd werd op Lowlands toen ik daar Fu Manchu aan het werk zag. Ik kende de band niet, maar wat speelden ze goed. Daarna heb ik ze eigenlijk nooit meer gezien, dus ik was teleurgesteld toen een gedeelte van de tour werd afgezegd dit jaar, waaronder de data in Nederland. Gelukkig staan ze wel nog hier op Graspop en dat is een waar genoegen. De lekkere gruizige en lome sound bevalt me nog prima en ik raak weer helemaal in de ban van deze stoner rockers. Zonder show en spannende visuals speelt de band de zware nummers zeer doeltreffend, een beetje laid back zelfs. Wanneer de versterker van zanger/gitarist Scott Hill het begeeft, blijft hij relaxed, vraagt om een nieuwe en terwijl de band wat gaat jammen wacht hij geduldig op de nieuwe top box. Hill plugt zijn gitaar in, draait aan wat knoppen en vervolgt alsof er niets gebeurd is. Misschien is het niet de meest bevlogen show van het viertal maar ik vind het toch weer een zeer aangename kennismaking met de Californische band. Hopelijk kan ik ze snel weer eens bekijken bij een club show.
Ook Deftones moest hun tour een paar keer afblazen, waardoor ze hun laatste plaat Ohms niet konden voorstellen. Dat vind ik wel een erg lekkere plaat en kijk er erg naar uit om ze weer eens op een podium te mogen aanschouwen. Ik heb dan ook erg veel zin in dit optreden op het hoofdpodium hier bij Graspop. Helemaal lekker komen ze niet uit de startblokken, in ieder geval qua geluid, want de balans en mix lijkt behoorlijk zoek. Langzaam wordt dit beter, maar helemaal goed wordt het niet. Daardoor kost het me moeite om er in te komen, maar uiteindelijk lukt dit toch redelijk. Zanger Chino Moreno is niet altijd “spot on” maar ondersteund door zeer fraaie visuals zet de band toch een prima optreden neer. De band gaat soepeltjes door de setlist heen en schakelt zonder al teveel oponthoud tussen de nummers. Het is geen onvergetelijk optreden en buiten Moreno is de rest van de band redelijk onopvallend. Het is allemaal heel degelijk, maar ik zou ze graag weer eens zien vlammen.
We gaan weer eens in het Classic Rock Cafe kijken waar genoeg mensen blijken te zijn die energie over hebben na vier dagen. Wat vooral beklijft na deze dagen is de geweldige sfeer op dit voortreffelijke festival. Het terrein is compact genoeg en zoals op veel Belgische festivals is het bijna nooit nodig om in een rij te moeten wachten. En inderdaad zijn metal fans de meest relaxte en leukste mensen die er maar kunnen zijn, want er viel geen onvertogen woord, het was overal gemoedelijk en ik zag alleen maar blije mensen. Nu maar eens dit lijf proberen op te lappen.
>Graspop Metal Meeting 2022 – Donderdag
Muziekhonger 