Into The Great Wide Open, Vlieland 1 t/m 4 September 2022
Wat hebben we dit jaar ontzettend veel zin om naar Vlieland af te reizen voor Into The Great Wide Open. Het knusse festival op dat prachtige waddeneiland kon natuurlijk de laatste twee jaar niet doorgaan en daarmee liepen we onze jaarlijkse shot aan eiland- en festivalvreugde mis. Gelukkig gaat het dit jaar allemaal door en begeven we ons richting het mooie Vlieland. De weersvooruitzichten zien er ook prima uit. Het stemt me ook altijd wel wat melancholisch, want het is tevens het einde van de zomer en de herfst is niet ver weg meer. Maar eerst laten we ons nog eens volop onderdompelen in de zomer en muziek.
Donderdag 1 september
De Limburgse formatie YĪN YĪN opent het festival op het hoofdpodium op het Sportveld. Op deze zwoele zomeravond is dat een goede combinatie. De band speelt stemmige instrumentale Thaise psychedelische funk waarop het goed heupwiegen is. De frisse bezoekers zitten natuurlijk nog boordevol energie dus het wordt al snel gezellig voor het podium. De muzikanten hebben er zo te zien ook veel zin in en de zonnige gitaar en percussieklanken worden met veel verve gebracht. Een aantal van de bandleden kijken daarbij wat dromerig in het publiek en lijken zich voor het optreden in de juiste stemming gebracht te hebben. Het wordt dus al snel een vrolijke bedoening en daarmee een mooi begin van het festival.
We blijven op het Sportveld rondhangen en verkennen het terrein om te kijken of er veel veranderd is. Er is wat geschoven met barren en eettentjes, maar verder voelt alles heel vertrouwd. Tijd voor meer muziek en de Londense band Los Bitchos staan al klaar om ons daarvan te voorzien. De dames spelen psychedelische muziek met cumbia invloeden en dat sluit mooi aan bij de sfeer onder het publiek. Ook deze band is voornamelijk instrumentaal waarop weer fijn gedanst kan worden. Terwijl de zon langzaam ondergaat worden we zo voorzien van een tequilla sunset geserveerd door de vier enthousiaste jonge dames met hun aanstekelijke muziek. Uiteindelijk sluiten ze nog af met hun versie van het overbekende ‘Tequilla’.
In de Bolder maken we ons op voor Lynks, wat zich laat omschrijven als “queer alt pop” als ik het goed begrijp. De gemaskerde artiest wordt geflankeerd door twee jonge danseressen die ook af en toe wat backing vocals verzorgen. Muzikaal stelt het wat mij betreft allemaal weinig voor en voelt het meer als wat klungelige electropop met een flinke dreun eronder. We begeven ons maar naar het Bolder restaurant om daar nog maar een paar biertjes te drinken.
Al met al was het een prima begin van het festival en vooral een gevoel van thuiskomen. Morgen belooft een volle dag te worden waarop hele moeilijke keuzes gemaakt moeten worden.
Vrijdag 2 september
Deze dag verloopt echter volledig anders dan gedacht en door een medisch noodgeval mis ik het grootste deel van het festival vandaag. Uiteindelijk loopt het allemaal redelijk goed af en kunnen we nog een aantal bands in de avond meepakken.
Gelukkig weet ik nog een groot deel van de Sons mee te maken. De jonge honden van deze Belgische band maakten een aantal jaren geleden een geweldige plaat en kon ik al eens eerder zien. De rauwe garage rock is volledig op zijn plaats hier in het bos, waar de duisternis al is gevallen. Tussen de bomen weerkaatsen de felle gitaren en de ratelende drums die de konijnen uit hun hol jagen. Het stof wordt flink omhoog getrapt door de dansende bezoekers vooraan het podium, terwijl de muzikanten de boel lekker opzwepen met de wilde en pakkende rock nummers. Dit is een geweldige band, die ieder zaal of bos kunnen omtoveren tot een wild feestje.
Op het hoofdpodium is inmiddels ook een feestje gestart met de mannen van Jungle By Night. De unieke groep is in de loop der jaren uitgegroeid tot een gevestigde naam in binnen- en buitenland met hun dansbare instrumentale muziek. Ooit begonnen als jonge tieners die afrobeat van nieuw en jeugdig elan voorzagen, zijn ze uitgegroeid tot een geweldige groove machine die inmiddels hun geluid veel verder verruimd hebben. Op de laatste plaat Algorhythm meten ze zichzelf een elektronisch geluid aan en bewegen ze zich verder van hun oorspronkelijke muziek. Misschien dat niet iedereen dit een goede ontwikkeling vindt, maar de band laat daarmee zien zich te willen blijven ontwikkelen en boren daarmee weer een nieuwe fan schare aan. Wat wel gebleven is, is de combinatie van percussie en koperblazers die zich een vurig mengsel van ritmische muziek creëren en daarmee iedere plek tot een dansvloer transformeren, en het enorme enthousiasme van de band. Zo gaat ITGWO vanavond dansend de nacht in op de exotische tonen van Jungle By Night.
Zaterdag 3 september
Na het bizarre verloop van de vorige dag, hebben we flink wat in te halen. Desondanks lukt het helaas niet om tijdig bij The Haunted Youth aan te sluiten en begeven we ons maar direct naar het Sportveld.
Daar maakt een oudgediende zijn opwachting, die al overal in de lage landen gespeeld heeft. Maar ITGWO op Vlieland is ook voor hem de eerste keer. Raymond van het Groenewoud is een muzikant met een imposante carriere natuurlijk en hier wordt hij dan ook terecht met veel bewondering en respect ontvangen. Badend in de zon schotelt hij een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre voor met zijn grote hits, die door velen meegezongen kunnen worden. Ondersteund door een ervaren band, weet de charmante en opgewekte Groenewoud zonder problemen het publiek voor zich te winnen met ontspannen en geestige praatjes tussendoor. Zo blijken deze prachtige artiest en het festival een perfecte match te vormen. Wanneer er nog een paar minuten over zijn, speelt hij een hilarisch versnelde versie van ‘Liefde voor Muziek’. Wat een prachtig begin van deze derde festivaldag.
Een van de sterke punten van dit festival is de brede muziekprogrammering. Van intieme singer/songwriters, tot klassiek, naar jazz en wilde punkrock en alles daartussen. Ook is er altijd veel aandacht voor “wereldmuziek” wat ik een vreselijke term vind, maar waar ik wel enorm van houd. Daarom wilde ik deze band dan ook vooral niet missen. Deze Londense band rondom Yahael Camara Onono komt ook weer uit die zinderende jazz scene daar, die al zo veel fraais heeft voortgebracht. Traditionele West-Afrikaanse muziek en afrobeat wordt vermengd met hedendaagse jazz. Het levert zeer fraaie composities op, waarbij ook traditionele instrumenten als de djembe en dunun bespeeld worden. Vooral de kora van Jali Bakary Konte met de sprankelende klanken, springt daarbij in het oog. Het zijn geen nummers waarop wild gedanst kan worden, maar waarop je langzaam kan meedeinen. Met de ogen dicht in de zon, kan je je zo laten meevoeren naar West-Afrika.
Door de afzegging van Tami Nelson vinden we ineens de Rotterdammers van Rats On Rafts in het bos. Wat een geweldige band is dit toch met een enorm arsenaal aan vindingrijke nummers met tachtiger jaren new wave invloeden. De liedjes zijn vernuftig en zitten erg goed in elkaar. Ze speelden hier al eerder en namen toen zelfs hun grootste fan Alex Kapranos van Franz Ferdinand mee. Niet verwonderlijk dat Kapranos fan is, want de band speelt ook vandaag weer een erg goede set. Zelfs in het zonnige bos komt hun muziek tot hun recht en klinken ze venijnig en doeltreffend.
We besluiten voorlopig maar op de prachtplek in het bos te blijven en daar te genieten van de omgeving, het eten en de muziek die er gaat volgen. Katy J Pearson heeft een aantal fraaie nummers geschreven en begint direct met een van haar leukste, ‘Talk Over Town’, waarin bij vlagen Stevie Nicks te horen lijkt. Helaas blijkt Pearson vooral een wat hoog geknepen stemgeluid te hebben wat mij niet echt bevalt. Ook gebeurt er op het podium niet bijster veel, waardoor ze het vooral van de kwaliteit in haar liedjes moet hebben.
Aan de overkant in De Kuil speelt Banji een onbevangen set. Met hun vrolijke indiepop zijn ze hier volledig op zijn plek. De Utrechtse band brengt hun liedjes met veel enthousiasme en dat valt in goede aarde bij het kleine podium in het bos. Er ontstaat dan ook een feestelijke sfeer tussen de bomen met blije springende mensen. De nummers waarin gerapt wordt, vind ik wat minder goed uit de verf komen, maar dat mag de pret verder niet drukken. Banji geeft succesvol zijn visitekaartje af en kan ongetwijfeld nieuwe fans toevoegen vandaag. Helaas heeft mijn fotocamera het inmiddels begeven en kan ik geen foto’s meer maken, anders dan de bekende vage foto’s met een telefoon. Beter dan niets wellicht.
Terwijl het begint te schemeren en de duisternis langzaam begint te vallen in het bos, klinken de donkere lome klanken van King Hannah. Het zwoele stemgeluid van Hannah Merrick kleurt perfect met deze achtergrond en de band kon zich geen betere plek in het programma wensen. De trage, mysterieuze muziek van de band, wordt af en toe doorsneden door de venijnige en gruizige gitaarsolo’s van Craig Whittle. De combinatie van dit duo werkt bezwerend en valt perfect samen vanavond. Samen met hun live bandleden stijgen ze boven zichzelf uit en blijken ze de ideale band voor dit festival. De prachtige nummers doen de rest en getuige het grote aantal mensen dat volledig betoverd blijft kijken kunnen velen dit optreden zeker waarderen.
We steken weer even over naar het kleinere podium waar een nieuwe Nederlandse band haar opwachting maakt. Baby’s Berserk maakt dansbare new wave, house en postpunk, voorzien van allerlei elektronische effecten. Hierdoor staat een soort robotdisco die hier voorzien wordt van paarse en blauwe belichting wat een doeltreffend vervreemdend effect geeft. Toch kunnen de dikke electronische beats me niet helemaal overtuigen, in tegenstelling tot het massaal uitgerukte publiek hier, want het staat volledig vol. Daarom steken we maar vast over naar het Open Plek podium om ons klaar te maken voor Tamino.
Door afzeggingen en verplaatsingen in het programma sluit de Belgische Tamino niet morgenmiddag op deze plek af, maar staat hij er vanavond al. Misschien is dit een gelukkige samenkomst van omstandigheden want de zanger heeft daardoor een perfecte omgeving voor zijn indrukwekkende stemgeluid. Vandaag treedt hij dan ook zonder band op, zoals ik hem ooit voor het eerst zag als voorprogramma. Sindsdien is het hard gegaan en is het publiek massaal naar het bospodium gekomen om hem te horen. En wat een magisch optreden geeft hij hier vanavond. De sympathieke zanger oogt ontspannen en spreekt regelmatig even het publiek toe. Maar hij weet vooral weer indruk te maken met zijn ongekend prachtige stemgeluid. Hier in het donkere bos klinkt dat helder en krachtig en zijn hoge tonen zijn engelachtig. Het publiek is muisstil en luistert ademloos naar deze gigant. Er is een nieuwe plaat onderweg, dus er wordt ook nog wat nieuw werk gespeeld. Natuurlijk ontbreekt ‘Habibi’ niet en een uur lang betovert Tamino ons met zijn muziek, waarin zijn gedeeltelijk Egyptische roots nooit ver weg zijn. Ik kijk heel erg uit naar de nieuwe langspeler en zijn optreden in december.
Heel lang keek ik uit naar het optreden van Working Men’s Club in Paradiso. Helaas moest het uiteindelijk uitgesteld worden en viel de nieuwe datum precies in dit festivalweekend. Dat was enorm balen natuurlijk, maar gelukkig bedachten de ITGWO programmeurs dat ze prima zouden passen op dit festival. De debuutplaat van de Engelsen uit Yorkshire maakte aardig wat indruk en ook de opvolger Fear Fear werd weer goed ontvangen. Het optreden gaat wat stroef van start en de balans in de geluidsmix is in het begin behoorlijk zoek. Uiteindelijk komen ze dan toch wat beter op gang en die nummers vind ik nu eenmaal geweldig. Behalve de actieve zanger Sydney Minsky-Sargeant staat de rest er wat statisch bij, wat helaas niet helpt. Daardoor voelt het voor mij toch wat als een teleurstelling, misschien wel doordat ik er zo lang naar heb uitgekeken. Al met al houd ik er wat gemengde gevoelens aan over, maar wil ik de band zeker nog wel een keer zien.
Zondag 4 september
Tim Knol & The Wandering Hearts
De laatste festivaldag begint weer zonovergoten en we gaan ook vandaag weer van start op het Sportveld, waar Tim Knol al afgetrapt heeft met zijn Wandering Hearts. En dat doet hij erg goed. Hij is van ver gekomen maar lijkt nu al een paar jaar erg goed in zijn vel te zitten. Zijn muziek wordt iedere plaat beter en je hoort hier en daar de invloeden van zijn grote helden Bob Dylan en Neil Young. Ook hoor ik soms Tom Petty terug, waarvan heel toepasselijk ‘Into The Great Wide Open’ gespeeld wordt. Maar vooral hoor je heel veel Tim Knol, want de muzikant heeft een eigen geluid weten te creëren waarin hij zich heel comfortabel lijkt te voelen. Op zijn eigen ontwapenende wijze spreekt hij af en toe het publiek toe en weet ze continue geboeid te houden. Er is een nieuwe plaat uit, Lightyears Better, waarop hij laat horen in de vorm van zijn leven te steken. Dat wordt vandaag nog eens onderstreept hier op Vlieland.
Een aantal jaar geleden op de laatste editie, speelde de Londense band Kokoroko ook al hier op het festival, destijds in het bos. Nu mogen ze aantreden op het hoofdpodium en het zonnebadende, wat lome publiek voor zich zien te winnen. Ook deze band is voortgekomen uit de Londense jazz scene net zoals Balimaya Project dat gisteren optrad. Er is ook wel wat overlap in geluid, namelijk het mengen van traditionele Afrikaanse muziek met hedendaagse jazz. Kokoroko echter doet dit zonder de traditionele instrumenten maar vooral met de drie koperblazers vooraan ondersteund door keyboards. De nieuwe plaat die onlangs uitkwam is minder uitbundig dan de voorganger en dat is ook te merken in het optreden. Er kan minder wild gedanst worden, maar het zijn wel prachtige composities, die beurtelings door een bandlid geintroduceerd worden. Er moet daarom misschien wat meer moeite gedaan worden, maar voor wie dat er voor over heeft, ontdekt veel schoonheid in dit optreden.
Door een aantal afzeggingen en de verplaatsing van Tamino, komt het afsluitende optreden op de Open Plek voor rekening van Strand of Oaks, die op het allerlaatste moment nog op de boot naar het eiland zijn gesprongen. Timothy Showalter vindt dat helemaal niet erg en memoreert nog aan zijn vorige optreden op dit festival een aantal jaar geleden op het eiland “where the Ewoks live”. De Amerikaanse muzikant met de volledig Nederlandse band straalt dan ook alleen maar positieve energie uit. Zijn oprechte liedjes weerklinken krachtig in het bos, waar het publiek aan zijn lippen hangt. De woest ogende rocker met het hart van goud is innemend als altijd en een waardige afsluiter van dit prachtige podium.
We keren terug naar het Sportveld waar het festival afgesloten wordt door de Franse discoliedjes van L’Imperatrice. Ook dit keer heeft de programmering daarmee een schot in de roos want de vrolijke electropop zorgt voor de juiste sfeer om nog een laatste keer de heupen los te gooien. Uiteraard is de echte afsluiter St. Paul, de huis DJ van ITGWO, die zoals altijd iedereen nog een paar uur in extase brengt en zo het festival in een geweldige explosie van positiviteit en vrolijkheid laat eindigen. Wat was het weer een prachtig weerzien met dit festival met voor ons een enorm persoonlijk dieptepunt, dat ruimschoots werd gecompenseerd door de vele hoogtepunten en de aanwezigheid van zoveel lieve vrienden. En natuurlijk de magie van dit fantastische eiland.
Muziekhonger 