Best Kept Secret Festival – Zaterdag, Hilvarenbeek, 10 juni 2023
Na een ontbijtje met struisvogels en giraffen als tafelgenoten maken we ons op voor een tropisch dagje. Dus goed ingevet met zonnebrand en gestoken in onze meest zomerse garderobe gaan we vol goede moed naar het festivalterrein want daar wacht al vroeg de eerste band.
We beginnen vandaag waar we gisteren mee eindigden, met het “blauwe” optreden van De Staat. Dit keer niet het hoekige geluid met staccato klanken, maar langere noten en serieuze gezichten. Het is duidelijk dat dit de meer doordachte, melancholische kant van de band is. Hierbij hoor je des te beter de hoge kwaliteit van de nummers, het vakmanschap en hoe goed ze kunnen spelen. Voor de gelegenheid krijgen ze ondersteuning van een extra drummer en niet de minste. Ik herkende hem niet direct door het ontbreken van zijn lange blonde lokken die plaats hebben gemaakt voor een hele korte coupe, maar het is toch echt de geweldige drummer Bram Hakkens die de nummers van extra percussie voorziet. Het fraaie ‘Devil’s Blood’ en zanger Torre Florim’s prachtige en broeierige versie van The Prodigy’s ‘Firestarter‘ staan als een huis. Al deze kwaliteiten worden extra benadrukt in de bloedmooie set afsluiter ‘What Goes, Let Go’. Weer een heel sterk optreden van deze topact.
“I let gooooo!” brult zanger Fin Power aan het begin van hun set in The Secret. Inderdaad gooit deze band alle remmen los en maken ze er een mooi feestje van deze middag. Ongecompliceerde punkrock liedjes toveren het voorste gedeelte van het publiek al snel om tot een vrolijke bende wild zwiepende armen en benen. De band uit Liverpool begin langzaam een naam op te bouwen voor hun levendige live optredens en stellen dan ook niet teleur. Voor wie nog niet wakker was, is dat nu ongetwijfeld wel.
De Amerikaanse band Sir Chloe heeft overduidelijk erg goed geluisterd naar Nirvana en Hole maar mengt hun grunge geluid me wat meer lichtvoetige pop. De intonatie van zangeres Dana Foote in haar vocalen zijn ook daar goed afgekeken. Het levert op zich interessante liedjes op die live kundig gespeeld worden. Maar het knalt nog niet echt van het podium ondanks pogingen van Foote om het levendig te maken. Het zal de onervarenheid zijn van de jonge band, dat het nog niet lukt dit niet al te grote podium te vullen. Maar wat niet is kan nog komen natuurlijk, dus ik benieuwd hoe deze band zich nog gaat ontwikkelen de komende jaren en wie weet zien we ze hier dan wel weer terug.
Het is vandaag bloedje heet en het zanderige veld voor het hoofdpodium doet meer aan een woestijn denken dan aan een festivalweide. Uitermate geschikt voor de Tuareg blues van de Malinese band Tinariwen. In hun lange traditionele gewaden zijn ze vast beter bestand tegen de warmte dan wij en zijn deze omstandigheden voor hen normaal. De “desert blues” nummers waarin je de Malinese invloeden duidelijk terug hoort, vallen dan ook prima bij het publiek dat de hitte trotseert of dat tot de knieën in het water de band bekijkt. De nummers die toch al veel repeterende elementen kennen, lijken wel heel erg op elkaar, maar zo lekker in de zon is dat vandaag geen enkel probleem.
Ook de band rondom Angus Stone, Dope Lemon, lijkt voor dit soort dagen gemaakt te zijn. De zeer relaxte muziek is rock muziek op valium in de allerlaagste versnelling, lome rock nummers die lekker traag aan je voorbij trekken. De bandleden met hun grote hoeden lijken rechtstreek uit een Sergio Leone western gestapt te zijn en met weinig spots gericht op de band, steken hun duistere silhouetten af tegen het grote scherm waar gevarieerde visuals met psychedelische en cartooneske animaties en beelden te zien zijn. Bij het laatste nummer komen er ook nog een paar dansende personen met grote maskers van katten, wolven en een “dope lemon” logo, om de psychedelische droom nog vreemder te maken. Het is een schouwspel dat erg goed werkt vanmiddag en ik houd van die lekkere ontspannen, broeierige nummers.
Terwijl de zon lager begint te zakken mogen de stukadoors van Goldband in het “golden hour” de woestijn voor het hoofdpodium nog een paar graden warmer maken. Dit is natuurlijk dé festivalact voor deze zomer en uiteraard is iedereen bereid om mee te doen met de feestelijke “niets om het lijf” liedjes van de Hagenezen. Knalnummers als ‘Stiekem’ en de ultieme festivalhit ‘Noodgeval’ worden gretig omarmd door het in grote getale aanwezige publiek en hard meegezongen. Onder de feestelijke toon van de liedjes zit verder weinig diepgang en in rustigere liedjes wordt duidelijk dat het drietal ook niet echt begenadigde zangers zijn. Dat mag de pret verder niet bederven en ze zorgen voor een uitgelaten sfeer aan het begin van de avond. Uiteraard komt zangeres Maan ook vandaag haar vriend Karel Gerlach ondersteunen door een liedje mee te zingen om het feest compleet te maken.
We gaan op tijd weg bij het zomerse Goldband om verderop ons in het duister onder te laten dompelen bij de donkere en sombere muziek van Interpol. Een aantal jaren geleden speelden ze hier op hetzelfde podium een overtuigende set. Dit is natuurlijk geen band om mee te gaan feesten, maar de tent staat toch aardig vol. Ondanks een nieuwe plaat The Other Side of Make-Believe is er weinig aan hun podiumopstelling veranderd. In het begin zitten nog redelijk wat nieuwere nummers, die niet hetzelfde effect teweeg kunnen brengen als hun grote hits als “Obstacle I”, “Evil” en “The Heinrich Maneuver”. Die worden met veel enthousiasme begroet wat weer een tevreden glimlach op frontman Paul Banks zijn gezicht lijkt te toveren. De band houdt zich verder aan het beproefde recept en badend in donkere kleurtinten werken ze zich stoïcijns door een prima set heen. Uiteindelijk is er weinig nieuws onder de zon, maar vond ik het toch weer leuk om de band weer eens aan het werk te zien.
Na hun vorige doorkomst een aantal jaar geleden op hetzelfde podium hier was ik direct verkocht. Alles wat van “Down Under” komt, lijkt me altijd erg goed te smaken en deze psych rockers uit Perth spelen precies de juiste mix van psych en garage rock. Vaak worden ze vergeleken met hun uiterst succesvolle landgenoten King Gizzard & The Lizard Wizard, wat niet verwonderlijk is. Toch heeft deze band zijn eigen geluid gevonden en willen ze vaak meer de prog rock kant opzoeken dan hun illustere landgenoten. Ook lijken ze alles in een wat hogere versnelling te spelen. Het resulteert in een wilde en feestelijke mosh pit tot ver achterin de tent en de band en het publiek versterken elkaars energie. Met een grote grijns vuren de mannen de ene na de andere voltreffer af op het publiek en de kolkende massa benen en armen wordt steeds wilder. Druipend van het zweet stappen de mannen van het podium en het publiek uit de tent, allebei extreem voldaan. Wat een denderende afsluiting van deze tropische dag.
En zo verlaten we nog in extase het terrein om de koelkast in de bungalow nog een paar blikjes lichter te maken, al is het dit keer zonder gezelschap van een neushoorn.
Muziekhonger 