Best Kept Secret Festival – Zondag, Hilvarenbeek, 11 juni 2023
Het is altijd fijn om de derde dag wat rustiger te beginnen voor de traditionele “lazy Sunday”. Het betekent wel dat we pas laat bij ons eerste optreden van de dag aankomen. Dat is er wel één die erg goed bij deze ontspannen stemming past. Julia Jacklin heeft de perfecte balans tussen rustige singer songwriter liedjes en rock gevonden, waardoor ze nooit gezapig worden. Ook weet ze erg goede liedjes te schrijven en heeft ze een hele prettige warme stem. Deze mix van intieme kleine liedjes en lekkere rockers is dan ook een prima begin van deze zondag.
Ook de Amerikaanse artiest Kurt Vile past perfect op deze snikhete middag. Een paar jaar geleden stond hij onder dezelfde omstandigheden ook al op de middag op het hoofdpodium. Zijn lome blues en rock liedjes met uitgesponnen gitaarspel zijn dan ook de ultieme soundtrack voor de woestijd die zich voor het hoofdpodium heeft gevormd. Badend in het zon, het stof en pootje in het water staan mensen heupwiegend mee te dromen met de trage rock liedjes. Je zou bijna vergeten hoe goed de introverte Vile wel niet kan gitaarspelen en met zijn effecten tovert hij de meest geweldige partijen uit zijn gitaren. Hij lijkt altijd wat humeurig en zijn gezicht verraadt weinig over hoe hij erop dat moment in staat, maar het lijkt alsof hij het wel degelijk naar zijn zin heeft vanmiddag.
Vandaag is het laatste en “rode” optreden van De Staat. En ondanks mijn problemen dit weekend met de Casbah, snap ik dat dit de ideale plek is voor hun wilde kant. Uiteraard is het onmogelijk om de Casbah binnen te komen als je niet al ver ervoor aanwezig was en staat iedereen tot ver buiten de Casbah klaar voor het geweld wat iedereen verwacht. Die verwachting wordt volledig ingelost en De Staat beukt er flink op lost me hun meest agressieve en wilde nummers als ‘Ah, I See’, ‘Me Time’ en ‘Kitty Kitty’. De golfplaten barsten uit hun voegen en uiteindelijk ben ik blij dat ik buiten sta want de warme bedompte lucht die af en toe naar buiten komt verraadt een zeer benauwd omgeving daarbinnen. Tussen de springende massa ontwaar ik af en toe het hoofd van Torre Florim, een drumstok van drummer Tim van Delft of een glimp van een gitaar. Uiteraard kan ‘Witch Doctor’ niet ontbreken en zowel binnen als buiten wordt er mee gesprongen. Binnen is er geen ruimte voor de draaikolk die normaal ontstaat en mijn idee om met zijn allen rond de Casbah te gaan rennen kan helaas op weinig navolging rekenen, al vind ik het zelf nog steeds een geweldig idee. De Staat bewijst met hun drie optredens dat ze een ongekend hoog niveau hebben bereikt, en dat ze inmiddels een zeer gevarieerd oeuvre hebben opgebouwd met een eigen uniek geluid. Met de drie kleuren bewijzen ze ook dat juist door de combinatie van die drie dit geluid zo uniek is en het de perfecte mix is voor alles wat De Staat zo goed maakt.
In The Secret is inmiddels Alvvays begonnen aan hun optreden en hun tweede doorkomst op dit festival. Die eerste keer was ik nog niet erg overtuigd en vond ik het een wat aarzelend optreden. Inmiddels heeft de band een flinke groei doorgemaakt en heeft hun muziek aan kracht gewonnen. Ook op de planken ziet het er een stuk overtuigender uit. De band heeft inmiddels ook genoeg goede liedjes en de tent is dan ook te klein voor al het publiek. Ook zangeres Molly Rankin straalt inmiddels veel zelfvertrouwen en overtuiging uit. Toch vind ik haar stem niet heel fijn al kan ik daar moeilijk de vinger op leggen. Uiteindelijk zie ik dat er veel liefhebbers zijn die erg van hun optreden hebben genoten.
Vandaag wil ik vooral niets missen van The Mars Volta. Na een afwezigheid van zo’n 10 jaar kan ik ze eindelijk weer eens zien. De enige keer dat ik ze zag is al een eeuwigheid geleden en was nog voordat ze er mee stopten. De nieuwe platen sinds de hereniging zijn wat bedachtzamer, minder extreem en bevatten rustigere nummers en ik ben heel benieuwd hoe dit in hun set tot uiting komt. Die blijkt zich echter vooral te concentreren op ouder werk en de band heeft er voor gekozen om de fans simpelweg te geven waarvoor ze komen en serveren hun beste en meest bekende nummers uit. Zanger Cedric Bixler-Zavala, samen met gitarist Omar Rodriguez-Lopez het meesterbrein en constante factor in de band, is goed bij stem vandaag, al lijkt hij de allerhoogste registers soms net niet te halen. Het is een klein detail in een verder erg goed optreden met bevlogen uitvoeringen van ‘L’Via L’Viaquez’, ‘The Widow’ en ‘Cicatriz ESP’. De muziek met daarin ook latin invloeden, lijkt alle kanten uit te vliegen, maar de band weet te voorkomen dat het volledig ontspoort. Vandaag spelen ze uitermate strak en worden de wisselingen soepel ingezet. Het zorgt voor één van de hoogtepunten van het festival.
Inmiddels is de avond gevallen en gaan we nog even dansen bij het geweldige trio van The Comet Is Coming die ik nog niet zo lang geleden zag optreden in de Melkweg. Hun muziek is een soort live gespeelde dance met veel jazz invloeden, of zo je wilt jazz met een dance benadering. Funky dansbare grooves worden bijna ononderbroken gespeeld door drummer Betamax, met spacy synth partijen van Danalogue. Daaroverheen speelt King Shabaka onnavolgbare sax partijen, waarbij hij zijn sax laat kreunen, kermen, gillen en knetteren. Het publiek gaat nog eens massaal met de voeten van de vloer ondanks drie dagen festival.
Het is een feestelijk optreden en voor ons een mooie afsluiter van een prachtige en zonovergoten editie. Ondanks de vele bedenkingen die ik vooraf hoorde over de line-up bewees Best Kept Secret genoeg mooie verrassingen in petto te hebben. Dit festival hoeft het ook niet van grote bekende namen te hebben. De schoonheid zit juist in de brede programmering en de neus voor interessante, nieuwe en vernieuwende bandjes. Het zijn niet altijd voltreffers maar er valt altijd genoeg te ontdekken en beleven. Volgend jaar is er een extra feestelijke editie met hopelijk een paar mooie traktaties wanneer de tiende editie plaatsvindt. Uiteraard zorgen we dat we er dan weer bij zijn. Kan ik alvast een neushoorn reserveren?
Muziekhonger 