Rock Werchter – Zondag, Werchter, 2 juli 2023
Na jarenlang het Rock Werchter festival bezocht te hebben, waarbij we alle dagen meededen, pakken we nu nog wel eens een enkel dagje mee. Het is geen ontdekkingsfestival, maar een festival van de grote gebaren dat het van heel veel bezoekers moet hebben, die op de grote namen afkomen. Maar zo nu en dan is het wel weer leuk om terug te keren naar de festivalweide en op die manier nog een aantal van die grote headliners mee te pakken en de rest van de dag de krenten uit de pap te vissen.
We openen de dag niet op de meest zonnige manier met de Belgische formatie Amenra, een samenvoeging van “Amen” en “Ra”. De dag begin qua weer wat grauw maar zelfs dat is niet zo donker als het optreden van de band in de kolossale The Barn. Die blijft aardedonker gedurende de zware set van de mannen uit Kortrijk. Ze spelen dan ook zeer zware en pikzwarte doommetal waarbij zanger Colin van Eeckhout zijn stembanden tot het uiterste drijft om zijn intense vocalen eruit te persen. Soms kan de band ineens terug schakelen naar een fluisterzacht volume en hoor je van Eeckhout plotseling bijna teder zingen. Bijgestaan door mysterieuze en beangstigende zwart/witte beelden op het immense scherm achter ze, stort de band zo hun imponerende geluid over het publiek uit. Het is niet de muziek waar ik normaal naar luister, maar het is zonder meer een indrukwekkende set.
We hangen wat rond op het terrein terwijl de zon is doorgebroken en laten ons de koude pintjes goed smaken. Uiteindelijk zijn we weer terug in The Barn, die dit jaar tot een gigantische kathedraal is opgerekt en meer plaats zou moeten bieden dan een Sportpaleis of Ziggo Dome. We horen van veel problemen bij optredens die hierin geprogrammeerd zijn van artiesten die uiteindelijk alsnog veel te groot blijken en normaal op een hoofdpodium thuis horen. Dit lijkt een grove inschattingsfout van het festival die ze wel eens duur zou komen te staan. Bij Puscifer is het geen probleem om binnen te komen en ook nog eens een prima plekje te vinden. De band rondom Maynard James Keenan, uiteraard vooral bekend van Tool en A Perfect Circle, is een experimenteel project wat een soort speeltuin lijkt voor Keenan om een en ander uit te proberen en gewoon wat lol te maken als hij niet met zijn andere bands bezig is of met zijn wijn. De nummers zijn minder ingewikkelde rock nummers dan bij zijn andere bands en hebben soms een wat meer pop geluid. Onmiskenbaar hoor je daarin de stem en de hand van Keenan die op zang bijgestaan wordt door Carina Round. Samen met Keenan doen zij zich op het podium voor als een soort “men in black” waarbij ze ook nog eens een aantal aliens van zich af moeten slaan. Volgt u het nog? Naast deze wat luchtige onzin, klinkt de muziek verder prima en wordt alles ook nog strak uitgevoerd, wat je van Keenan ook mag verwachten.
Na een hoognodig frietje stoofvlees wandelen we maar eens richting The Slope, dat in de loop der jaren tot volwaardig podium is uitgegroeid. Daar staat Billy Nomates op te treden, die onlangs nog een berg narigheid over haar uitgestort kreeg door haar optreden op Glastonbury, doordat ze niet met een band speelt. Ook vandaag staat ze in haar eentje op het podium en staat daar haar stinkende best te doen. Ze zingt krachtig en haar stem heeft soms wel wat weg van Melissa Etheridge. De popliedjes steken prima in elkaar en in haar eentje weet ze genoeg levendigheid op het podium te etaleren. Ik zie ook graag een performer met band optreden, maar om daar iemand op social media het leven voor zuur te maken slaat echt nergens op. Vooral als ze verder ook nog eens een prima optreden verzorgt en laat horen niet voor niets op deze festivals te staan.
Eén van de redenen dat we voor deze dag hebben gekozen is om de mannen van Queens of the Stone Age weer eens aan het werk te zien. Het heeft even op zich laten wachten, maar er ligt een nieuwe plaat In Times New Roman in de winkels en die klinkt ouderwets goed. Zanger Josh Homme heeft een moeilijke periode achter de rug en liet op Pinkpop en Glastonbury zien anders in het leven te staan. De band wandelt dan ook het podium op onder de klanken van Peggy Lee’s ‘Smile‘. Homme maakt nog even duidelijk dat er vooral gelachen moet worden en de band gooit direct hun misschien wel grootste hit erin ‘No One Knows’. Wat volgt is een meedogenloos goede set van de band, waarbij alle bandleden uitermate scherp voor de dag komen. Opvallend hoe Homme, die nog wel eens behoorlijk norst op het podium kon staan, inderdaad regelmatig een lach laat zien nu positieve vibes uitstraalt. Nu en dan kijkt hij wat dromerig schuin omhoog en bedankt het publiek regelmatig voor hun enthousiasme. Het is ook niet zo moeilijk om enthousiast te zijn bij deze geweldige groove machine, die vanavond effectief over ons heen dendert. De krachtige grooves zijn op zich redelijk zwaar maar klinken toch licht genoeg om lekker op te dansen. Dat doet de band deugd en zo ontspannen en vrolijk heb ik ze nog niet vaak gezien. Net als een aantal jaar geleden zien we Spiderman op het publiek surfen en een lachende Homme nodigt de superheld op het podium uit. Het is tekenend voor de sfeer vandaag waarbij er inderdaad veel gelachten wordt en er alleen maar vrolijke gezichten te zien zijn. Uiteindelijk eindigt de band ook nog eens met een meedogenloze uitvoering van ‘Songs For The Dead’, heerlijk!
De afsluiter van vandaag en het hele festival is niemand minder dan Arctic Monkeys, die we een aantal weken geleden nog aan het werk zagen in de Ziggo Dome. Terwijl er inmiddels een prachtige maan te zien is aan de hemel trakteert de band ons weer op een erg fijn optreden. De nummers klinken vanavond nog meer laid back en de band weet ze erg goed te doseren. Zanger Alex Turner lijkt in zijn vocalen nog meer te gaan hangen dan we al gewend zijn van hem en ontspannen beweegt hij over het podium als een onvervalste crooner. Wat is deze man toch ontzettend goed met die ongelooflijke lekker timing. Soepeltjes nemen ze ons mee door hun gevarieerde catalogus waarbij we afwisselend kunnen dromen, mijmeren, dansen, headbangen en uiteraard ook af en toe flink springen. Moeiteloos schakelen ze tussen deze stijlen en laten het als een prachtig geheel klinken. Alle nummers worden uit volle borst meegezongen door het enthousiaste publiek op het volle veld. Vanavond lijken ze tussen de nummers vaker met opzet een korte pauze te nemen, die soms net even te lang duurt. Maar dat is dan ook het enige smetje in een verder vlekkeloos optreden, waarbij ze hun status als grote headliner nog eens onderstrepen. Tevreden kan het publiek huiswaarts terwijl het traditionele vuurwerk losbarst.
Zo eindigt een mooie dag in een geweldige climax en wandelen we samen met de andere 100.000 mensen naar huis. Rock Werchter heeft een naam hoog te houden wat betreft grote namen en een verder interessante programmering. Ook zij programmeren daarbij steeds meer popartiesten waardoor ze ook aansluiting bij de jongere generatie houden. Maar door het festival te vergroten en nog meer mensen toe te laten, wil het misschien wel te graag meer kaartjes verkopen. Hopelijk trekken ze lering uit alle kritiek die dit jaar opstak en weten ze weer de juiste balans te vinden.
Muziekhonger 