Dijkpop, Andijk, 8 juli 2023
Het begint toch al een aardige traditie te worden om ieder jaar begin juli naar Andijk af te reizen en daar, samen met onze goede vrienden die daar wonen, het Dijkpop festival te bezoeken. Het is een klein en gemoedelijk festival, dat een neus heeft voor goede bands en ieder jaar een fraaie en gevarieerde programmering weet neer te zetten. Dit jaar is daarop geen uitzondering en er zitten weer een aantal erg leuke namen tussen. Het belooft een hete editie te worden, dus gewapend met zonnebrand, zonnebril en zonnehoed begeven we ons richting het festival. Daar hopen we af te trappen met Ploegendienst, maar die hebben helaas af moeten zeggen. In hun plaats speelt de Andijker garage rock band The Fruitmachine een thuiswedstrijd. De band speelt een aardige set met pakkende rock nummers, die wel wat meer variatie kunnen gebruiken om een heel optreden te blijven boeien. We kijken ook nog even bij Joost Botman & Ocobar, die Nederlandstalige roots en Americana speelt. Het is een gemoedelijk optreden, maar echt wild wil het niet worden.
Om de dag echt goed af te kunnen trappen krijgen we hulp van de post-punk formatie Marathon, die ik al eens eerder zag spelen. Ze hebben inmiddels hun eerste EP uitgebracht en beginnen al aardig wat aandacht te krijgen. Volkomen terecht, want de vlijmscherpe nummers van de band klinken live misschien nog wel feller. De band is het gelukt om direct een eigen geluid neer te zetten en daarmee op te vallen in dit inmiddels overvolle genre. Zanger Kay Koopmans kijkt daarbij soms gevaarlijk het publiek in terwijl bassiste Nina Lijzenga over het podium banjert en met de haren zwiept. Daarmee weten ze zonder problemen de aandacht vast te houden en denk ik dat ze wel wat nieuwe fans erbij hebben gekregen vandaag, ik was het al.
We kijken een paar nummers bij Meau, die vorig jaar keihard doorbrak met haar mijmerende popliedjes. Uiteindelijk lopen we dan toch naar een ander podium voor wat meer opzwepende muziek. Op deze tropische zomerdag komt de exotische muziek van Arp Frique, de band rondom multi-instrumentalist Niels Nieuborg, helemaal tot zijn recht. Hij laat zich inspireren door muziek uit Suriname, Kaap Verdië, Ghana, Nigeria en Jamaica. Regelmatig laat hij dit ook horen in de vorm van DJ sets maar vandaag staat hij met zijn voltallige band hier op het podium en neemt ons mee naar de tropen. Ondanks de warmte weten ze met hun aanstekelijke en zomerste muziek de meeste aanwezigen toch aan het dansen te krijgen. Het is ook onmogelijk stilstaan bij deze swingende en vrolijke muziek, gespeeld door een heerlijke band. Nieuborg zelf tovert regelmatig de meest wonderlijke klanken uit zijn keyboard en geeft daarmee de muziek een eigen draai.
De Vlaamse band Dirk. staat al een tijdje hoog op mijn lijstje om weer eens te bekijken. Sinds ik ze ooit zag bij Come As You Are heeft de band zich ontwikkeld tot een geoliede rock machine en laten dat vandaag zien en horen. Hun geluid is geinspireerd op jaren negentig alternative rock in de trend van een band als Pixies, maar ze hebben wel degelijk een eigen smoel aangemeten. Gecombineerd met een enorme bak energie knalt de band van het podium. Niet op de minste plaats door frontman Jelle Denturck die met een hoop humor en veel energie de band voorgaat in dit rockfeestje. Niet verwonderlijk want hij is ook nog eens een getalenteerd comedian. Het is overduidelijk dat deze band grote stappen heeft gezet en nog heel veel meer in zijn mars heeft.
Na even een goede bodem voor de avond gelegd te hebben, rocken we nog eens flink door met Wolfmother. De Australische band rondom Andrew Stockdale beleefde een droomstart in 2005 met de zelfbenoemde debuutplaat. Het enthousiasme spatte van de uitbundige rock nummers en direct werd de band door het gitaarminnend publiek omarmd. Dit succes wist de band echter niet meer te evenaren en een rommelige periode brak aan. Stockdale bracht ook een aantal soloplaten uit en pakte dan weer de draag op met Wolfmother, waarvan de bezetting maar bleef wisselen. Ook de platen die daarna nog uitgebracht werden, kregen weinig aandacht en waren commercieel minder succesvol. Het zorgt ook vandaag niet voor een volle tent, ondanks dat Stockdale ook nog eens bijgestaan wordt door een tweetal leden van de Nederlandse Paceshifters. Ook ditmaal moet Wolfmother het vooral hebben van de nummers van die eerste plaat. Stockdale speelt nog steeds geweldig op zijn gitaar maar toch bekruipt je het gevoel dat het heilige vuur wat aan het uitdoven is. Niet dat het een vervelend optreden is, integendeel, maar het lijkt alsof Wolfmother langzaam een nostalgische act begint te worden, die teert op oude successen.
Ik had me verheugd om eindelijk weer eens het geweldige La Jungle te zien, maar realiseer me veel later dat ik hun optreden helemaal gemist heb. Erg spijtig want die keer dat ik de band zag, was ik erg enthousiast. We zijn wel aanwezig voor het gegarandeerde feestje dat Goldband hier komt geven. Dit is dé festivalact van het moment en dus ook hier wil iedereen meespringen met hun aanstekelijke popliedjes. De mannen zorgen voor een zweterig sfeertje in de volle tent en uiteraard krijgen ze ook hier de boel aan het dansen en zingen. Je kan veel vinden van hun muziek, maar de band weet overal waar ze komen een lach op de gezichten te toveren en de massa in beweging te krijgen.
We worden aangespoord om toch echt ook Glock ’45 te komen bekijken, een band die zich voordoet als een groep rednecks uit het zuiden van de VS met vrolijke country liedjes. Uiteindelijk komt de band gewoon hier om de hoek uit Hoorn en is het een persiflage op een typische hillbilly band. Het is niet allemaal serieus dus, maar op dit tijdstip na de nodige verkoelende biertjes maakt dat eigenlijk niet meer uit. We geven ons er maar gewoon aan over en haken in voor een stukje line dancing, of zoiets.
En weer komt een mooie dag op Dijkpop tot zijn einde. Vrijwilligers moesten hard aan de slag om na storm Polly het terrein te herstellen en daar zijn ze helemaal in geslaagd. Zo werd het een prachtige festivaldag waar weer enorm veel te genieten viel van een gevarieerde line up met ook dit jaar weer de nodige pareltjes. Volgend jaar zetten we deze traditie natuurlijk gewoon door.
Muziekhonger 