Loose Ends, Utrecht, 26 augustus 2023
Vier jaar geleden werd het Loose Ends festival voor het eerst gehouden in Amsterdam Noord. Het werd een erg geslaagde editie van dit festival met garage rock en punk muziek en alles wat hier maar aan raakt. Ofwel een festival met heel veel lekkere gitaarbands en dat bleek inderdaad erg goed uit te pakken. Toch kwam er niet direct een nieuwe editie het jaar daarna, wat achteraf gezien maar goed was ook. Maar dit jaar was er dan toch de aankondiging dat het festival zou terugkeren, dit keer in Utrecht op het Beton-T terrein. Deze editie is de opzet wat kleinschaliger, wat ook duidelijk wordt aan de line-up. Geen bands van het kaliber Fontaines DC vlak voor hun doorbraak, maar wel een heleboel talentvolle bands van eigen bodem en daarbuiten die het waard zijn om kennis mee te maken.
Ik wil er op tijd zijn om direct de eerste band mee te pakken. De jonge gasten van No Brains spelen een thuiswedstrijd hier in Utrecht en hebben er zin in. Ze laten de punktijden herleven en de harten van oude punkers harder kloppen. Ze spelen met veel overtuiging en zelfverzekerd een energieke set met felle punk nummers. Het is duidelijk dat deze band gewoon lekkere gitaarmuziek wil maken en dat lijkt ze goed af te gaan. Een mooie aftrap van deze dag lijkt me. Helaas houden we het niet droog vandaag, maar gelukkig bevindt het andere podium zich onder een golfplaten afdak, waar zo’n beetje alle bezoekers ook nog eens onder passen. Het is wel heel knus, maar we staan droog. Helaas moeten we daardoor wel KBoy en de Goedzo Jongens ondergaan, die met flauwe teksten en weinig echte liedjes vooral zichzelf heel grappig vinden. Zodra het droog genoeg is vluchten we snel weg.
Gelukkig staat Marathon daar al klaar om uit de startblokken te schieten. De Amsterdamse formatie is een snel rijzende ster in het alternatieve gitaar circuit in Nederland en dat is volkomen terecht. Dat laten ze vandaag weer zien en horen door een heerlijk optreden te geven met hun felle en bijtende post-punk nummers. Ook nu weer spelen zanger/gitarist Kay Koopmans, bassiste Nina Lijzenga en drummer Lennart van Hulst vol overgave en erg strak. De beide gitaristen springen headbangend over het podium. De energie spat er vanaf en soms worden ze aangevuld met twee extra muzikanten om hun geluid te verbreden. Overduidelijk gaat het er heel erg lekker in bij het publiek dat steeds enthousiaster wordt. Ze hebben vast en zeker nieuwe vrienden gemaakt vandaag en deze band kan nog ver gaan komen.
Ook het drietal van het Tilburgse Mood Bored heeft een goede sound te pakken. De muzikanten van de Rockacademie willen met aanstekelijke rock nummers de zon doen doorbreken in donkere tijden. Vandaag lukt dat aardig ondanks het wisselvallige weer. De band is overduidelijk nog jong en kan dan ook niet dit publiek omver blazen, maar de liedjes klinken veelbelovend. Met een flink aantal uren op het podium en in het oefenkot heeft deze band genoeg potentie en ruimte om door te groeien. Hopelijk zie ik ze dan weer terug en de planken uit het podium spelen. Nu blijft het daar net allemaal te braaf voor. We gaan eens kijken bij Blue Bendy op het andere podium. Hun muziek is een wat meer ingetogen combinatie van Squid en Ought, maar lijkt juist de essentie van die bands te missen. Wat overblijft is een verwaterde versie van die muziek wat snel gaat vervelen en niet los wil komen.
Terug onder het afdak treffen we een nieuwe band uit de vruchtbare Rotterdamse underground scene. Library Card is de groep rondom illustrator Lot van Teylingen, die haar praatzang combineert met gejaagde gitaren. Het levert dreigende post-rock nummers op die strak gebracht worden. Het is duidelijk dat de band, met leden van The Lumes, Neighbours Burning Neighbours en Nagasaki Swim, al de nodige podiumervaring heeft. Deze band ga ik ook zeker in de gaten houden.
Bij het inluisteren was ik niet echt overtuigd van het Australische Cable Ties, die redelijk doorsnee punknummers combineren met regelmatig redelijk nare zang van zangeres Jenny McKechnie, vooral in de hogere regionen. Live blijkt dit een stuk beter uit te pakken en levert het een leuk optreden op. Zelfs als McKechnie haar versterker opblaast, laat de band zich niet uit het veld slaan en lost de gedwongen onderbreking op een leuke manier op. Inderdaad wil McKechnie’s stem soms wel heel schel gaan klinken maar gelukkig zingt ze ook vaak wat lager, wat ik een stuk beter kan verdragen.
Dublin lijkt buiten grote hoeveelheden Guinness ook een groot aantal post punk bands te leveren, waarvan Fontaines D.C. en The Murder Capital misschien wel de bekendste zijn. In hun kielzog ontspruiten veel nieuwe groepen van wisselende kwaliteit die hopen dezelfde successen te mogen beleven. Gurriers voegt zich daaraan toe en weet hier in positieve zin op te vallen. Vandaag spelen ze in ieder geval een erg goede en felle set met bozige rock liedjes. Zanger Dan Hoff weet ze met overgave te brengen. Tegenover deze explosieve muziek en zijn serieuze maar actieve en overtuigende overlevering staat het blije hoofd van bassist Emmet White. Hij is een genot om naar te kijken met zijn levendige spel, waarbij hij regelmatig in cirkeltjes gaat rondlopen. Ook niet onbelangrijk is dat zijn basspel bijdraagt aan een lekkere groove in hun nummers. Het zorgt voor een erg leuk optreden vandaag.
Uit Noorwegen komt de hardcore band Hammok, die misschien de heftigste muziek spelen vandaag. Je moet hierbij denken aan nouse en hardcore punk in de stijl van Refused. Zo intens en overweldigend als die Zweedse band zijn de Noren zeker niet, maar ze spelen met veel energie en overgave. De zanger schreeuwt het soms uit en samen met de bassist beklimt hij meerdere malen de speakers aan de zijkanten van het podium. De bassist duikt regelmatig het publiek in en maakt op het einde nog een rondje crowd surfend op het publiek.
De Londense formatie DEADLETTER wist al snel de aandacht op zich te vestigen. De groovende punk nummers zitten dan ook vernuftig in elkaar en meerdere beschrijvingen halen The Fall en LCD Soundsystem aan. De toevoeging van de saxofoonpartijen geven het een 80s sausje en doen me ook denken aan Fat White Family. Live hebben ze in frontman Zac Lawrence nog een extra troef, die in zijn eentje al behoorlijk de aandacht weet te trekken. Ze doen momenteel een rondje door Europa en spelen daarbij meerdere malen in ons land. Zorg dat je dat niet gaat missen! Wie je wel over kunt slaan zijn Cumgirl8. Ondanks alle aandacht voor de dames die in sexy kleding op het podium staan, weten ze muzikaal allerminst te overtuigen. Live wordt het niet veel beter zoals wij op Best Kep Secret al konden horen. Ook vandaag kunnen ze mij in ieder geval weer niet overtuigen dus ik houd het snel voor gezien. “We willen dat mensen bang of opgewonden van ons worden”. Ik werd geen van beide, maar vind het vooral vervelend.
Gelukkig kunnen we wel met een allerlaatste topper de nacht in. Tramhaus is inmiddels al een gevestigde naam en een gegarandeerde hit op iedere festival poster. Ook dit keer staan de Rotterdammers weer te vlammen op het podium met hun lekkere bijtende rock nummers. Zanger Lukas Jansen danst weer aanstelijk over het podium en deze energie slaat over naar het enthousiaste en gewillige publiek. Zijn beweeglijkheid gecombineerd met de optredens in het donker die ik steeds van ze zie verklaart waarschijnlijk dat ik nog nooit een fatsoenlijke foto van hem of de rest van de band weet te maken. Maar het gaat om hun muziek die simpelweg geweldig is.
Daarmee wordt wederom een erg geslaagde editie van Loose Ends afgesloten. De horeca was in de stijl van het festival redelijk rommelig, waardoor je soms langer dan nodig moest wachten om een biertje of wat eten te kunnen bestellen. Maar de sfeer was erg goed, het publiek erg gemoedelijk en gezellig en de line-up wederom scherp met veel talent en veelbelovende bands. Ook de lokatie is erg geschikt voor dit kleinschalige festival en ondanks de regenbuien bleek het goed vertoeven op Beton-T. Hopelijk hoeven we niet weer vier jaar te wachten op een nieuwe editie.
Muziekhonger 