Fuzz Club Eindhoven festival 2024 in Effenaar, Eindhoven 4 Mei 2024
Psychedelische rock is zonder twijfel één van mijn favoriete muziekgenres. Ik vind het heerlijk om op die repeterende grooves, met distorted fuzz gitaren en galmende zang langzaam in trance te raken. Dus een festival als Fuzz Club kan ik niet aan me voorbij laten gaan. Ooit begonnen als Psych Lab draagt het festival rondom het Londense platenlabel nu maar gewoon de naam van het label, maar gelukkig zijn er genoeg bands onder contract om een erg leuke line-up te vormen. Op naar Eindhoven dus, waar we wat later dan gepland in de Effenaar aankomen om er daar achter te komen dat door het afzeggen van Elephant Stone het programma wat verschoven is en we toch Verstärker nog mee kunnen pakken.
De band uit Kentucky trekt een enorme muur van noise up waarin hun krautrock en drones dit langzaam op je doen inwerken, totdat uiteindelijk iedereen zich gewonnen moet geven. Dat doen ze met veel overgave en vooraf klonk dit dan ook veelbelovend. Uiteindelijk is drie kwartier toch wat veel van het goede door het onafgebroken geweld wat de band op ons afvuurt. Maar het is toch zeker geen slechte start van deze dag.
Ook Daiistar lijkt me erg leuk om te zien na het beluisteren van een aantal van hun nummers. Goede grooves and melodieën geven hun muziek de juiste balans samen met de psychedelische invloeden. Live valt dit toch wat tegen en lijkt de band uit Austin vooral een imitatie van Oasis te willen zijn, compleet met stoïcijnse houding en dito poses. De nummers blijken ook toch wat eenvormig en missen net het juiste effect. Wie weet dat dit nog moet groeien, maar voor nu maken ze niet echt veel indruk.
Gelukkig is daar Helicon die voor mij voor het eerste hoogtepunt van de dag zorgen. Ze hebben dan ook het ultieme psychedelische wapenfeit in hun gelederen, namelijk een sitar, die door zijn bespeler Graham Gordon tot grote hoogten wordt gestuwd en die hij soms als een ware gitaar shredder in de lucht steekt. Lange jams drijvend op heerlijke psychedelische klanken en kleurige olievlekken visuals weet de band de zaal in hogere sferen te brengen. Dat doet de band uit Glasgow met veel enthousiasme en hebben ze met Gordon ook nog eens een echt podiumbeest.
Doorpakken met Melts dan maar zou ik zeggen. De muziek van de Ierse band is ook helemaal in mijn straatje en doet me denken aan The Black Angels en Moon Duo door eenzelfde benadering van repeterende psychedelische grooves en galmende zang. Dat laatste is echter waardoor het live toch niet lekker klinkt, want de zang van Eoin Kenny is behoorlijk matig. Misschien komt dit ook door de mix waarin zijn vocalen erg vooraan staan. Ik denk dat het beter klinkt als zijn zang juist meer naar achteren in de muziek gemixed zou worden, maar nu vind ik het te storend. Erg jammer, want de band heeft verder wel degelijk een goed geluid te pakken.
In de grote zaal is Spiritualized al begonnen aan hun set, die je als headliner zou kunnen beschouwen. Het is dan misschien ook wel de meest bekende naam van de dag en een band die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. Toch is het ook wel een wat vreemde eend in de bijt met al het psychedelische en noise geweld. Ooit zag ik ze al eens spelen en dat was toen een geïnspireerd en leuk optreden. Vanavond speelt de band echter met de handrem erop en ligt het tempo erg laag. Zanger Jason Pierce blijft het hele optreden zitten, samen bij het driekoppige gospelkoor. Ik weet dat de band juist ook flink kan vlammen en bevlogen kan spelen. Vanavond horen we dat maar bij vlagen en is het toch wel een heel gezapig optreden. Erg jammer, want het is wel degelijk een goede band met prima liedjes.
We kunnen dus wel wat vuur gebruiken en zie daar hebben we Throw Down Bones die een overrompelende set speelt in de kleine zaal. Het trio speelt erg bevlogen, met heel veel enthousiasme en hun beats en grooves beuken er vrolijk op los. Het is misschien niet heel subtiel wat ze doen en vooral drummer Raphael Mura moet de deuken in zijn vellen hebben geramd, maar het mist ook zijn uitwerking zeker niet. Ze krijgen de hele zaal mee die uit zijn dak gaat op de dansbare grooves en iedereen blijft totdat de laatste dreunen zijn uitgedeeld.
Iets heel anders krijgen we voorgeschoteld in de grote zaal door Föllakzoid, die minimale techno ten gehore brengen. Dat is zonder meer waar, want na een half uur is niet meer gespeeld dan dezelfde groove door de drummer en wat synths. Het is het project van de Chileense Domingo García-Huidobro, die met een queer performance de aandacht trekt, maar hij lijkt niet veel meer te brengen dan af en toe een slokkje wijn te drinken, een trekje van een sigaret te nemen en een gitaar om en af te gespen. De band had ooit interessante krautrock nummers, maar lijkt nu een afslag genomen te hebben die ik overduidelijk niet kan volgen. Halverwege houden we dan ook maar voor gezien en gaan een biertje drinken in het restaurant.
We besluiten nog één band mee te pakken voordat we afzwaaien en gelukkig weet het trio van MAQUINA. de avond op een geweldig hoogtepunt af te sluiten. Dit is voor mij de ultieme Fuzz Club band, eentje met galmende fuzz gitaren, groovende drums en galmende zang. Nummers die niet lijken op te houden, maar in een groovy kadans je in trance brengen. Het is voor mij onmogelijk hierop stil te staan en de band weet me van begin tot eind vast te houden in hun hallucinerende wereld, bijgestaan door kleurrijke visuals. En zo keren we alsnog voldaan huiswaarts met een MAQUINA. plaat onder de arm.
Fuzz Club blijft een prachtig festival waar veel te beleven en te ontdekken valt. De bands die er spelen durven te experimenteren en risico te nemen. Soms pakt dat beter uit dan andere keren, maar het blijft interessant om hier onderdeel van te zijn en dit te beleven. Ook het publiek is altijd welwillend en zorgt voor een aangename sfeer. Heel fijn daarom dat dit na 5 jaar toch weer zijn plek vond in Eindhoven en ik hoop dat er nog veel edities gaan volgen.
Muziekhonger 