Pulp in AFAS Live, 24 mei 2024

“Wie was erbij destijds toen we in Nederland speelden?” vraag zanger Jarvis Cocker van Pulp. Hij refereert naar de paar keer dat de band de Melkweg bezocht in de hoogtijdagen van de Britpop. Een paar handen maar gaan omhoog. Helaas was ik er niet bij in beide gevallen, maar wat had ik dat graag gewild. Eén keer daarna kwamen ze nog langs toen ze in 2001 op Lowlands speelden. Ik weet dat ik bij die editie van het festival was, maar kan me niet meer herinneren of ik ze toen gezien heb. Ik kan me niet voorstellen dat ik ze toen aan me voorbij heb laten gaan. Vanavond laat ik in ieder geval niet aan me voorbij gaan, want wie weet is het nu of nooit.

Er hangt een groot gordijn vooraan het podium wanneer we de stem van Cocker horen. Als het opengaat zien we een stijkorkest aan de ene kant en de rest van de band aan de andere. Een grote volle maan prijkt op het scherm wat de hele achterkant van het podium vult. Langzaam zien we Cocker opstijgen de volle maan in terwijl het eerste nummer ‘I Spy’ ingezet wordt. Hij daalt de verlichte trap af die het decor vormt waarin de muzikanten spelen. Het is een ijzersterke opening van een concert dat alleen nog maar beter zal worden. Centraal daarin de rol van Cocker die charmant en met veel humor het publiek bespeelt. De band speelt geweldig en de toevoeging van de strijkers tilt de liedjes naar een nog hoger niveau.

Liedjes die het niet altijd tot grote hits schopten maar waarin het schrijverstalent van Cocker overduidelijk doorklinkt, wat hij op zijn latere solo albums nog meer laat horen. Het zwaartepunt ligt wel op hun grote klassieker Different Class en de vroege periode in de jaren tachtig wordt volledig genegeerd. Direct na het eerste nummer wordt één van de grote hits gespeeld, ‘Disco 2000’, waarbij slingers de zaal in geschoten worden. Pulp pakt de zaal direct in en laat niet meer los. ‘Something Changed’ wordt met gevoel opgedragen aan de vorig jaar overleden bassist Steve Mackey. Toch wordt het geen nostalgische trip, maar een mooie dwarsdoorsnede van hun muziek. Opvallend veel jonge mensen zijn er vandaag bij, die de band pas recentelijk hebben moeten leren kennen, misschien onder invloed van hun ouders.

Cocker weet continue de aandacht vast te houden, zingt met een krachtige stem en met theatrale gebaren ondersteunt hij de liedjes. Regelmatig staat hij wijdbeens bovenop de twee blokken aan de voorkant van het podium, neemt James Bond achtige poses aan en doet koddige dansjes. Maar alles met veel gevoel voor timing en zonder de liedjes in de weg te zitten. Ook de visuals zijn perfect in balans om de muziek te ondersteunen en knallen confetti kanonnen om het feest compleet te maken. Natuurlijk sluiten ze in de toegift nog af met hun allergrootste hit ‘Common People’ waarbij de zaal nog eens een keertje ontploft.

Het gordijn gaat dicht en dan is het tijd om voldaan naar huis te gaan, of niet? Ervaren concertbezoekers blijven staan tot het zaalllicht aan is, de muziek aan gaat en de eerste roadies het podium betreden. Terwijl de zaal al half leeg is gestroomd horen we weer de stem van Cocker en uiteindelijk komt de band terug voor nog twee nummers. Er wordt afgesloten met ‘Glory Days’ waarin ze terug kijken op hun carrière, met prachtige oude beelden van een jonge band met daarin ook mooie beelden van hun overleden bandbroeder Mackey. Pulp laat een onvergetelijke indruk achter vanavond en wat zou het mooi zijn als we ze nog eens vaker zouden kunnen zijn.

Alle foto’s bekijken

Website | Twitter | Instagram | Facebook | YouTube | Spotify

Setlist:

  1. I Spy
  2. Disco 2000
  3. Mis-Shapes
  4. Something Changed
  5. Pink Glove
  6. Weeds
  7. Weeds II (The Origin of the Species)
  8. F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.
  9. Sorted for E’s & Wizz
  10. This Is Hardcore
  11. Do You Remember the First Time?
  12. Babies
  13. Sunrise
    Encore:
  14. Like a Friend
  15. Underwear
  16. Common People
    Encore:
  17. Joyriders
  18. Glory Days