Best Kept Secret Festival – Zondag, Hilvarenbeek, 9 juni 2024
De laatste dag van het festival breekt aan, dat gisteren volledig op stoom kwam. Hopelijk kan de energie van gisteren vastgehouden worden voor wat weer een mooie festivaldag belooft te worden.
We beginnen vandaag wat later met Balthazar’s Maarten Devoldere en zijn Warhaus. Dit is muziek die je graag in het donker wilt beleven, als in een film-noir in een donkere nachtclub. Vandaag staan ze echter op het hoofdpodium terwijl de zon regelmatig de bandleden uitlicht. Toch blijkt ook dit geen probleem voor Warhaus, want ook nu weten ze de broeierige sfeer van hun muziek live op te wekken. Dat is zeker de verdienste van Devoldere die over het podium wandelt en schrijdt terwijl hij zo lekker lijzig zingt met een zwoele stem. De trombone accenten worden precies goed geplaatst, de gitaar kermt af en toe, terwijl de ritmesectie onverstoorbaar de groove vast houdt. En zo is het goed vertoeven in de nachtclub van het hoofdpodium.
Toch verlaat ik de club vroegtijdig want ik wil graag ook The Mysterines zien. Ook zij hebben een wat broeierige sfeer in hun rockliedjes maar dan meer van het dreigende soort. Dit komt niet op zijn minst door de bijzondere en krachtige stem van Lia Metcalfe. Maar vandaag wil het niet echt dreigend worden. De band klinkt obligaat en hoewel de liedjes prima gespeeld worden, ontbreekt het aan bezieling en energie op het podium. Zelfs het op plaat zo vlammende ‘Stray’ waarmee ze afsluiten, klinkt ongevaarlijk. Erg jammer want de band heeft een paar leuke nummers waarmee het veel meer had kunnen doen vandaag.
We gaan maar weer terug naar de andere kant van het terrein om te mijmeren met The Haunted Youth. Het mag dan geen vrolijke bedoening zijn bij de Belgische band, maar het zit wel goed in elkaar. De trage shoegaze is wat meer ingetogen en zwaarder dan bijvoorbeeld bij Slowdive gisteren. Hierdoor krijgt het allemaal een donkere lading, waar weinig plek gelaten wordt voor euforische dansjes. Maar ook hier hoor je weer die gelaagdheid in het geluid terug. Gelukkig is niet alles kommer en kwel en laat de band soms ook wel de zon voorzichtig doorbreken. Al met al een zeer geslaagd optreden van de Belgen.
Dan is het nu wel tijd voor een feestje, want de eeuwige kwajongens van De Jeugd Van Tegenwoordig staan op het hoofdpodium klaar en dat is gegarandeerd een uur lang feest. Met hun gebruikelijke nonchalance hobbelen Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo over het podium terwijl ze hun typerende teksten rappen vol humor, nieuwe woorden en taalvondsten. Bas Bron biedt de muzikale ondersteuning op de achtergrond. Ik houd van de gekte in hun muziek en het feestelijke sausje dat er overheen gaat. Vandaag is niet bepaald hun sterkste optreden, maar het hele veld staat wel met een grote grijns mee te springen op ‘Sterrenstof’ en ‘De Formule’. Zelfs een DJVT die er een beetje met de pet naar gooit, blijkt nog steeds een erg leuk feestje te kunnen bouwen.
Twee jaar geleden was ik verbaasd dat de relatief onbekende band Amyl and the Sniffers zomaar de grote zaal van Paradiso uitverkocht. Dat was wel volledig terecht, want wat een bak energie werd daar open getrokken. Vandaar dat het niet gek is dat de “Two” volledig vol is voor de punk band uit Melbourne. Dat komt vooral natuurlijk door zangeres Amy Taylor, die met haar seventies rock look en Farah Fawcett kapsel, dat wapperend wordt gehouden door de grote ventilator op het podium, zo uit een band als The Runaways had kunnen komen.
Maar het is niet alleen haar voorkomen, waarbij ze ook altijd in korte broek en een bikini top optreedt, vandaag een bokser korte broek en top in de vorm van twee schelpen. Het komt juist vooral door de enorme energie die ze meeneemt en waarmee ze als een stuiterbal over het podium dartelt en daarmee het handboek voor rock poses doorwerkt. Haar wat schelle stem wordt gedragen door het heavy rock geluid van haar band die daardoor genoeg tegenwicht bieden aan dit geweld. Af en toe spreekt ze het publiek in onverstaanbaar plat Australisch toe en juicht iedereen maar met haar mee. De pakkende punkliedjes, die als een klap in je gezicht en een schop in je kruis voelen, doen de rest. Het werkt super aanstekelijk en de zaal wordt een vrolijke springende menigte, aangejaagd door de energie op het podium. Wat een heerlijk feest zo aan het begin van de avond.
Een groter contrast met het geweld in de “Two” van zojuist met het hoofdpodium bestaat er bijna niet. De Belgische singer/songwriter Tamino laat zijn hemelse stem neerdalen op het veld. De “Belgische Jeff Buckley” wordt hij ook wel genoemd en wat is hij gegroeid de afgelopen jaren. De sympathieke Belg weet ook vanavond weer iedereen te betoveren met zijn magische zang en de fraaie liedjes. Ik heb de luxe dat ik hem al vaak heb mogen zien spelen en kies ervoor om halverwege naar de Casbah te gaan voor een volgende geweldsuitbarsting.
Want daar zijn Gurriers al volle bak aan het gaan met hun rauwe post-punk nummers. Vorig jaar op Loose Ends werd ik blij verrast door deze Ierse band en ook vanavond weten ze te overtuigen. Een betere plek voor hun energieke nummers dan de Casbah bestaat er niet op dit festival. De bandleden weten het vuurtje goed op te stoken door veel contact te maken met het publiek, waarbij een fles Jameson die rond gaat daar zeker aan bijdraagt. Ik hoop er bij te zijn als ze later dit jaar de clubs induiken om de boel daar op stelten te zetten. Ik pak nog een klein stukje PJ Harvey mee en maak me dan op voor het allerlaatste optreden van het festival, althans voor ons.
En die sluiten we af, hoe kan het ook anders, in de geweldige Casbah. Ook SPRINTS komt uit Ierland en zag ik eerder o.a. in de Tolhuistuin. Ik houd wel van de ruige rock nummers met brulboei zangeres Karla Chubb. Zij benadrukt de oerkracht die van de stevige punk nummers uitgaat en waarmee de band als een stoomwals over het publiek heen dendert. Het is misschien niet heel subtiel en de nummers kennen niet heel veel variatie, maar het is o zo lekker. Dus voor een laatste keer gooien we het laatste restje energie eruit, terwijl de crowdsurfers nog maar eens het ruime mensensop kiezen. Een zeer toepasselijk en fraai einde van dit festival.
Ondanks de jubileumeditie had Best Kept Secret misschien niet zo groot uitgepakt als je zou verwachten en hadden ze moeite met echt goede headliners neerzetten. Aan de andere kant is dit voor mij een festival dat juist niet om de headliners draait, maar om alles wat daaronder op de poster staat en juist de kleinere namen. Daar zitten de verrassingen en blinkt het festival in uit. En uiteindelijk werd het wat mij betreft een knalfeest wat hoort bij zo’n jubileum. Tot volgend jaar BKS!
Muziekhonger 