Rock Werchter festival – Zondag, 7 juli 2024
Het is een mager jaar voor grote festival headliners zo lijkt het. Menig groot festival heeft toch wel moeite om echt goede headliners te vinden. Zo kregen Glastonbury en Pinkpop daar al kritiek op en ook Rock Werchter heeft nou niet bepaald de meest aansprekende namen op het affiche weten te krijgen. Behalve dan op de afsluitende dag waarvoor ze niemand minder dan Foo Fighters wisten te strikken. Meer redenen hebben wij dan al niet meer nodig om ook dit jaar weer een dagje mee te pakken.
Gelukkig zijn er op deze dag ook nog genoeg andere leuke bands naar Rotselaar getogen om daar hun opwachting te maken. Soepeltjes arriveren we bij het festivalterrein waar we nog net de laatste noten van de openingsact BLUAI op het hoofdpodium kunnen horen. We struinen het terrein wat rond dat er vertrouwd bij ligt, kijken het laatste nummer dat ISE speelt en weten uiteindelijk onze vrienden te vinden die hier voor de volle vier dagen rondlopen. Daardoor laten we Brutus schieten zodat we even goed met ze kunnen proosten met een koud pintje en trappen we pas echt af bij Whispering Sons.
Een aantal jaar geleden zagen we Whispering Sons nog een festivaldag openen op het hoofdpodium badend in het zonlicht. Ze kregen toen net bekendheid maar zijn inmiddels een gevestigde band. Vandaag staan ze in een goed gevulde Barn waar hun donkere post punk muziek goed tot zijn recht komt. De band laat horen in de afgelopen jaren veel ervaring opgedaan te hebben en speelt een overtuigende en geconcentreerde set. Daarin is ook plaats voor nieuw werk dat een breder geluid laat horen. Er zijn niet alleen maar de hele zware donkere nummers, maar inmiddels hebben ze ook puntige liedjes daaraan toegevoegd. Ook daar weet zangeres Fenne Kuppens wel raad mee en het is mooi om te zien hoe deze band is gegroeid.
Op het hoofdpodium staan de Deal zusjes met hun kameraden van The Breeders. Ik zag ze een aantal jaar geleden in Paradiso en was toen toch wel teleurgesteld. Vandaag is het beter maar mis ik toch de nodig felheid die hun gruizige rock liedjes nodig hebben. Net als destijds mist de band de overtuiging en spelen ze niet echt met overgave. Daardoor wordt het een saai optreden dat enkel opleeft tijdens hun grote hit ‘Cannonball’ en wanneer ze afsluiten met het Pixies nummer ‘Gigantic’. Dat laatste nummer is te goed zodat het zelfs zo zoutloos gespeeld als vandaag nog steeds lekker klinkt. Veel mensen hier zullen dit slappe optreden echter snel vergeten zijn.
Het is hoog tijd voor wat actie en dan zijn we bij IDLES natuurlijk wel aan het goede adres. De Engelse band weet overal een verpletterende indruk achter te laten en speelde vorige week nog een verschroeiende set op Glastonbury. Ook vandaag grijpen Joe Talbot en zijn makkers je naar de strot met hun felle nummers. Hij spuwt zijn vocalen met kracht uit en is zoals altijd zeer uitgesproken en kritisch over politieke en sociale gebeurtenissen. Dat geeft hun muziek de extra urgentie en lading waardoor de nummers aan kracht winnen. Samen met Talbot draven de beide gitatisten Jon Beavis en Mark Bowen heen en weer over het podium, heupwiegend gadegeslagen door bassist Adam Devonshire. Hiermee stoken ze het vuurtje flink op in het voorste vak waar zich een hossende menigte heeft gevormd. Ook hier weet IDLES weer een glansrijke overwinning te boeken.
Uiteraard staan er veel jonge artiesten op het festival maar ook een aantal oudgedienden komen langs, zoals Pretenders, die inmiddels al meer dan 40 jaar bestaan. Als je Chrissie Hynde zo op het podium ziet staan zou je niet zeggen dat zij inmiddels 72 is. Ze oogt nog heel fit en haar stem laat nog weinig slijtage horen. En Pretenders, waarvan Hynde en drummer Martin Chambers nog de originele leden zijn, rocken nog steeds zo bewijzen ze vandaag. “Ouderwets” goede rock liedjes met lekkere gitaatsolo’s, soms heb je gewoon niet meer nodig dan dat. De jonkies in het publiek vragen zich wellicht af naar wie ze nu staan te kijken, maar je mag toch wel zeggen dat dit inmiddels een flink portie muziekgeschiedenis is. Een lachende Hynde kan dat alleen maar goedkeurend beamen.
In de goedgevulde Barn is het aan soulzanger Michael Kiwanuka om even wat gas terug te nemen en je te laten verwennen door zijn warme stem. Zijn ingetogen liedjes zijn bloedmooi en ik heb ze al zo vaak live mogen horen, maar wordt iedere keer toch weer gegrepen door de muziek van deze fijne muzikant. Geconcentreerd en geduldig speelt hij de liedjes die daardoor extra kracht krijgen en goed op je inwerken. Ondersteund door zijn goede band weet hij dan ook de juiste snaar te raken bij de toeschouwers hier in deze grote festivaltent, die ze juist klein en intiem laten aanvoelen. Soms is het doodstil zoals bij het fraaie ‘Home Again’. Ik kijk uit naar nieuw materiaal dat onderweg is.
We kijken nog hoe Royal Blood het hoofdpodium afsluit en zoeken dan een goed plekje op het veld voor de afsluiter van het festival Foo Fighters. Dit is natuurlijk een headliner die ieder groot festival hoopt neer te kunnen zetten en uiteraard zijn er veel fans op de been vandaag, wat ook te zien is aan de vele shirts die via de merchandise de schouders van de fans hebben weten te vinden. Het is de eerste keer dat ik ze ga zien zonder Taylor Hawkins en met nieuwe drummer Josh Freese. Na enkele nummers is het duidelijk dat het een andere drummer is, die zijn eigen stempel drukt op de muziek. Dat is logisch en is ook te verwachten, maar Freese doet het geweldig en geeft de Foo Fighters nummers de juiste energie mee. Want dat is natuurlijk waarom deze band zo groot is geworden, de combinatie van stadion vullende rock nummers die met een enorme bak energie worden gespeeld.
Opvallend is wel dat er minder gepraat wordt tussen de nummers door. Hawkins en Dave Grohl konden namelijk veel ouwehoeren op het podium wat soms de vaart uit het optreden haalde. Maar vanavond zit er vooral in de eerste helft een hoog tempo in de set, die bestaat uit veel hits. ‘The Pretender’ wordt vroeg gespeeld en er is ook aandacht voor ouder werk en nummers zoals ‘Generator’ die de band niet vaak speelt. Maar liefst 2,5 uur staat de band gepland vanavond, wat misschien heel prettig lijkt, maar het is ook wel lang. Dat wordt duidelijk als halverwege de set de pit er een beetje uit raakt. Gelukkig weten ze het tempo weer op te pakken met de beproefde knallers ‘This Is A Call’ en ‘Monkey Wrench’.
Taylor Hawkins is nooit ver weg bij Foo Fighters, zo laat Grohl ook weten, voordat ze ‘Aurora’ spelen en het opdragen aan hun overleden drummer. Hierbij lijkt er wat emotie in Grohl’s stem hoorbaar, wat niet verwonderlijk is natuurlijk. Het is mooi dat ze hun vriend zo blijven herinneren, die nog lang gemist zal worden. Natuurlijk sluit de band zoals altijd af met het ultieme Foo Fighters nummer ‘Everlong’. Het was misschien niet het meest gedenkwaardige Foo Fighters optreden, maar wel een prima doorkomst hier. Rock Werchter kreeg daardoor in ieder geval een zeer krachtig slot en zullen veel bezoekers tevreden naar huis gaan.
Muziekhonger 