Dijkpop, Andijk, 13 juli 2024
Ook dit jaar zijn wij natuurlijk weer van de partij bij Dijkpop, het gezellige festival in Andijk, met ook dit jaar weer een hele leuke en gevarieerde line-up. Het heeft veel geregend de afgelopen dagen, maar het lijkt erop dat het grootste deel van het festival droog zal verlopen. Een flinke berg stro is over het festivalterrein waardoor het ook meevalt met de modder. Dus nadat de meeste regen is verdwenen gaan we richting de ijsbaan die weer is omgetoverd tot festivalterrein en maken ons op voor een muzikale dag tussen de vooral bierdrinkende Andijkers.
Met een bandnaam afgeleid van de beroemde rivier door Londen en postpunk als muziekstijl kan het bijna niet Engelser en mij hebben ze daar toch ook mee op het verkeerde been gezet, want THAMES is gewoon hartstikke Nederlands. Ze leerden elkaar kennen op het Amsterdamse conservatorium en lieten zich inspireren door de huidige generatie postpunk bands als IDLES en Fontaines D.C. En dat doet het viertal erg overtuigend met opzwepende grooves en goede liedjes met een boodschap. Er zit een bepaalde drive in hun muziek die hun set een fijn tempo meegeeft. Met zanger/gitarist Merlyn Baartman hebben ze ook een charismatische frontman te pakken die hun boodschap en maatschappijkritische liedjes van extra context voorziet. Dit doet hij in het Engels en erg overtuigend en weet zo de schijn van een band van de overkant van het kanaal in stand te houden. Het is hier op Dijkpop wellicht wat teveel gevraagd om veel response op hun boodschap te krijgen en antwoord te krijgen op de vragen van Baartman. Hij moet er wel om lachen en uiteindelijk laten ze vooral hun muziek spreken en kunnen ze denk ik op andere plekken hopelijk wel op veel bijval rekenen op hun kritiek op de patriarchale samenleving, de oproep tot inclusiviteit, en vrede.
Ook de soul band Boogie Monster krijgt weinig bijval en heeft weinig publiek naar de tent weten te lokken. Dat is jammer want het is een sympathieke band die lekkere soul nummers speelt compleet met blazers en Hammond. Wat mij betreft is de band ook wat vlak afgemixed waardoor het niet echt wil vlammen. Als de zang wat meer vooraan in de mix had gezeten en het geheel wat puntiger had geklonken kan deze band een hele vette sound neerzetten. Nu valt het toch een beetje dood in de leeg ogende tent, ook al doet de band erg zijn best.
Voor Sophie Straat zijn er gelukkig meer mensen op de been bij haar optreden op het grootste podium in de “Roots” tent. Zij heeft haar geluid verbreed met meer pop liedjes en dat heeft ze knap gedaan. De nummers klinken overtuigend en daarmee weet ze ook een breder publiek te bereiken. Ze heeft een lekkere band met o.a. de geweldige Janneke Nijhhuijs op bas en is zelf erg goed bij stem vandaag. Daardoor spat het optreden van het podium en krijgt ze de handen goed op elkaar. Haar protestliedjes worden door de rest van de set geweven en zo staan de Andijkers toch lekker mee te springen op ‘Tweede Kamer’ en mee te deinen op ‘Wat is het kut om agent te zijn’. Straat danst en springt daarbij zelf ook lekker mee over het podium. Omdat we het hier zo goed naar ons zin hebben bij Sophie Straat moeten we helaas daardoor wel grotendeels Elephant missen. We pakken nog net een paar prachtige liedjes van de Rotterdamse band mee.
De Amsterdamse band Hiqpy bestaat nog maar net, heeft nog bijna geen muziek uitgebracht, maar wordt al wel als grote belofte bestempeld. Dan rijst vanzelf de vraag op of dit wel terecht is, maar als ik lees wat er geschreven wordt over de band, belooft het veel goeds. Zien doet geloven en dus kan ik dit nu eindelijk zelf gaan ervaren hier op Dijkpop. Ik moet iedereen dan ook gelijk geven, want inderdaad speelt de band geweldig. Ze klinken alsof ze al jaren de grootste podia hebben bespeeld en hun shoegaze nummers hebben precies de juiste balans tussen gruizige rock en luistervriendelijke pop. Met frontvrouw Abir Hamam hebben ze ook nog eens een echte blikvanger in huis, die met haar dromerige blik de liedjes krachtig zingt. Daarmee heeft de band alle ingredienten bij elkaar om door te groeien naar een gevestigde band die wel eens binnen korte tijd op grote podia zou kunnen staan.
De Britse band Kula Shaker heeft al die grote podia al gezien, vooral tijdens hun hoogtijdagen eind jaren negentig. Nadat ze destijds er al snel mee stopten voltrok hun terugkomst zo’n 10 jaar later redelijk stilletjes. De muziekpers was niet altijd mild voor de band, wat ik niet zo goed begrijp. Hun psychedelische rockmuziek met Indiase invloeden klinkt vaak lekker zweverig en ook vanavond laten ze horen dat ze een prima band zijn met een eigen geluid. Ze hebben geen enkel probleem om in de toch wel goed gevulde “Roots” tent het grote podium te vullen. En dan is het toch echt wel lekker om nummers als ‘Hey Dude’, ‘Govinda’ en natuurlijk het swingende ‘Hush’ te horen. Daardoor kunnen we nog maar een klein stukje van The Depression Club meepakken die alles behalve depressief klinken.
Dan is het hoog tijd om de boel eens flink op te stoken en de punkmuziek van de Belgische band Peuk is daar uitermate geschikt voor. Onder aanvoering van de kleine Nele Janssen die echter groots klinkt pakken ze Dijkpop bij de strot met een vlammend optreden. Janssen kijkt venijnig het publiek aan terwijl ze fel de teksten brult. Ze zijn maar met z’n drieen maar produceren geluid voor tien en denderen zo over het publiek heen. Op de meeste grote festivals ontketent deze band ongetwijfeld wilde moshpits, maar hier blijft het allemaal wat bedaard bij dit erg leuke optreden.
Nadat Peuk het vuurtje heeft aangestoken komt Ploegendienst dat nog eens flink aanwakkeren. De Amsterdamse punkers hebben net een nieuwe plaat DSM-5 uit en komen die maar al te graag tegen dit publiek aan gooien. Vorig jaar kon hun geplande optreden op Dijkpop op het allerlaatste moment niet doorgaan, maar dat komen ze vanavond eens goedzetten. Ze zijn de uitsmijter in de “Rock & Rolla” tent en maar al te graag komen ze hier het licht uit doen. Zanger Ray Fuego kijkt als een roofdier vervaarlijk de tent rond op zoek naar zijn prooi. De band is gewend dat er behoorlijke wilde danspartijen kunnen ontstaan maar dat zit er vanavond op Dijkpop niet in. Wel vuren ze hun rauwe punknummers in hoog tempo op het publiek af.
Daarmee is er een passend einde aan een erg leuke dag gekomen. Dijkpop is niet het festival voor wilde mosh pits en al teveel publieks participatie of interactie. Maar het is altijd wel een hele leuke dag met ook genoeg te beleven voor een muziekliefhebber zoals ik die graag de rafelrandjes gepresenteerd krijgt en nieuwe bands wil leren kennen. We reserveren alvast weer een plekje voor volgend jaar.
Muziekhonger 