Into The Great Wide Open – donderdag + vrijdag, Vlieland, 29+30 augustus 2024
Oh zalig Vlieland, we zijn er weer bij dit jaar en nog langer dan voorheen. Op maandag vertrekken we al richting het knusse en magische waddeneiland en dompelen ons al onder in het lome eilandleven voordat donderdag het festival losbarst.
Donderdag
De eerste band die we zien zijn Paceshifters, een band die ondertussen al 16 jaar bestaat. Ik heb ze al een paar keer eerder gezien en weet dat ze goed kunnen spelen. Ook vanavond als openingsact bewijzen ze hun kwaliteiten en uitstekende live reputatie met fraaie rock liedjes met genoeg inhoud en emotie. Geconcentreerd speelt de band hun optreden op het hoofdpodium en trapt zo op doeltreffende wijze het festival af.
We blijven op het sportveld hangen en kijken vervolgens naar de Vlaamse Sylvie Kreusch. Al eerder zag ik haar eens spelen en werd niet echt gegrepen door haar muziek. Ze heeft een goede band om haar heen en doet haar best, maar ik ben blijkbaar geen liefhebber van haar stem en liedjes. Ook vanavond raak ik niet overtuigd van de artpop liedjes die wat mij betreft nooit echt tot wasdom komen.
In de Bolder daarentegen wordt door het duo van O. een spetterend optreden gegeven. Het baritonsax geluid van Joe Henwood wordt door allerlei effecten gehaald en is daardoor vaak onherkenbaar maar opwindend vervormd. Tash Keary legt daar nog eens heerlijk groovende en gevarieerde knetterende drums onder. Het geheel is erg dansbaar en spannend. Hier wil ik wel meer van horen dus ik ben er zeker bij wanneer ze in September in Amsterdam spelen.
Vijftien jaar alweer bestaat de formatie Jungle By Night en sinds ze als piepjonge band op de Parade ooit een van hun eerste concerten speelden volg ik ze al. Wat is deze band ondertussen geëvolueerd tot een stomende groove machine die hun afrobeat stijl uit de begintijd al lang ontgroeit is en inmiddels een ontzettend goed eigen geluid heeft ontwikkeld. Het publiek eet uit hun hand en gaat uit zijn dak op de dansbare melodieën van deze geweldige muzikanten.
Vrijdag
Na een prima eerste dag gaat het festival zonnig verder en wordt het tijd om ook de andere podia op te gaan zoeken.
We strijken neer bij Pachyman, ofwel Pachy Garcia, die zonnige liedjes in zijn kelder heeft gecomponeerd en ingespeeld. Hij treedt solo op met effectenpedalen en een mengpaneel waarmee hij de verschillende instrumenten beheerst. Ondanks de energie van Garcia, mis ik toch wel een band op het podium en haken we na een aantal nummers uiteindelijk maar af.
Op het hoofdpodium van het Sportveld laat MT Jones oude tijden herleven met klassieke rhythm and blues liedjes met een fraai motown geluid. De ambachtelijke liedjes zijn prima te verteren maar ook wat braaf en ongevaarlijk. Zo midden op de middag in het zonnetje is dat verder prima en het kabbelt dan ook wat loom voorbij.
Ondertussen ben ik toch wel behoorlijk fan van deze Amsterdamse band waar nog weinig muziek van te vinden is. Maar na ze een paar keer te hebben gezien kan ik alleen maar concluderen dat ze een neus hebben voor fijne rock nummers met een vleugje grunge. Die weten ze dan ook nog eens erg overtuigend te spelen op het podium, waar frontvrouw Abir Hamam verwonderd naar het struikje kijkt dat prominent vooraan het podium voor haar neus prijkt. En ook vandaag hier in De Kuil laat de band weer horen dat ze binnenkort ongetwijfeld grotere podia gaan bespelen, vooral als de dan eindelijk muziek gaan uitbrengen. Ik prijs me voorlopig gelukkig met de 7 inch die ik eindelijk weet te bemachtigen die opnieuw is uitgebracht nadat de eerste oplage al op was.
Op het Sportveld vinden we een onvervalste Britpop band in de vorm van The Royston Club. De band uit Wales heeft goed geluisterd naar grote britpop bands uit het verleden en brengen dit een beetje “cocky” zoals het hoort. Ik houd wel van dit soort bands, ook al is het dan misschien niet bijster origineel wat ze doen en lijken ze nog niet te beschikken over een paar echte “bangers”. Maar het is wel lekker om wat branie op het festival te ontwaren.
Op het Best Kept Secret festival was ik aardig on de indruk van de shoegaze nummers van het Belgische The Haunted Youth die daar het publiek effectief mee wisten te betoveren. Vandaag lukt ze dat ook hier in het donker op het hoofdpodium, waar alleen een deel van de blonde lokken van frontman Joachim Liebens zo nu en dan oplichten. Sfeervol weten ze de dromerige nummers aan elkaar te smeden waardoor er een mysterieus en spannend geheel ontstaat waarbij je je helemaal weg kunt laten voeren.
We blijven hangen bij het hoofdpodium waardoor we vergeten dat Snõõper waarschijnlijk de Bolder aan het afbreken is. Maar gelukkig is het optreden van Pongo ook erg leuk die, samen met haar band en dansgroep, opzwepende beats felle afrobeat en dancehall nummers voorziet van energieke dans. Haar ratelende zang in het Kimbundu uit haar moederland Angola past ritmisch daar heel goed in. Zo eindigt de vrijdag gelukkig nog behoorlijk actief en laten we de rest van de nacht aan de feestgangers.
Muziekhonger 