Into The Great Wide Open – zaterdag + zondag, Vlieland, 31 augustus + 1 september 2024
Zaterdag
We staan fris en fruitig weer op het Sportveld op een zonovergoten eilanddag, maar hebben nog even nodig om echt helemaal wakker te worden. Na het opdoen van de nodige vitamine D zijn we klaar voor ons eerste optreden van de dag.
We beginnen de dag met de fraaie nostalgische muziek van Dawn Brothers die ambachtelijke liedjes op geduldige wijze aan de man brengen. Dat doen ze erg overtuigend en geconcentreerd waarbij het zonnige weer perfect aansluit bij de lichtvoetige muziek van het kwartet. Uiteraard dienen zich associaties aan met The Band, wat volgens mij alleen maar een groot compliment is. Niet verkeerd om hier de derde festivaldag mee te beginnen.
Bij De IJsbaan vinden we de Londense Liam Bailey die met een dik Londens accent zijn hele ziel en zaligheid legt in de emorionele reggae liedjes. Daarin zingt hij, enkel ondersteund door een gitarist, open over de problemen in zijn leven en een racistische maatschappij. De boosheid en verdriet zijn soms zichtbaar van zijn gezicht af te lezen, maar de warmte in zijn soulvolle stem is hoorbaar. Kwaad gooit hij zijn microfoon op het podium, zichtbaar aangedaan door zijn eigen muziek, om zich daarna te verontschuldigen bij de geluidstechnicus. Met zijn oprechte optreden weet hij met gemak het publiek voor zich te winnen die na afloop een knuffel van hem krijgen.
We blijven maar hangen bij dit podium waar Another Taste de discotijden wil laten herleven. Dit publiek heeft wel zin in een dansje en dan zijn ze hier aan het juiste adres. Dus er wordt volop gedanst bij de Rotterdamse band, die dit met een grote grijns gadeslaan. Het is inderdaad een vrolijke boel, maar ik vind het niet bijster origineel en krijg een “feesten- en partijenband” vibe. Niets mis mee, maar daardoor niet echt memorabel.
Dat is anders bij Library Card in De Bolder die wederom indruk maken met hun venijnige post punk liedjes voorzien van de cynische praatzang van Lot van Teylingen. Misschien is dit wel het beste optreden dat ik van ze heb gezien, want alles is raak wat ze doen. De vlijmscherpe teksten met het bij vlagen verschroeiende geweld van de band is zeer doeltreffend en er ontstaat een bescheiden en op deze editie zeldzame mosh pit. Wat speelt drummer Emre Karayalçın toch te gek zeg met rollende fills en stuiterende grooves.
Tegen beter weten in ga ik bij grote headliner Patrick Watson kijken, waarvan ik weet dat dit me niet gaat bevallen. Hij speelde de dag ervoor al op de Open Plek en naar verluid was dat adembenemend mooi. Wie weet wordt ik verrast, maar dat blijkt al snel niet zo te zijn. Het is zijn theatrale manier van zingen en hoge stem waar ik helemaal niet van houd en toch ook wel Coldplay associaties hoor, ook niet bepaald mijn favoriete band. Natuurlijk met strijkers en een podium vol goede muzikanten is dit voor liefhebbers uiteraard een prachtig optreden waar hier en daar ook een traantje wordt weggepinkt. Helaas heb ik nu overal jeuk en ga maar een biertje halen om dit te onderdrukken.
Zondag
Het is alweer de laatste dag van een beetje lamlendige edite van dit festival. Natuurlijk zijn al die brave en intieme optredens prachtig in dit decor maar ik ben ook wel toe aan een pittig en vlammend optreden. Wie weet gaat dat vandaag nog lukken al zit dat er aan het begin niet echt in.
De dag trappen we namelijk af op de Open Plek waar Bill Ryder Jones al is begonnen. We treffen daar een zitfeestje aan met rijen stoelen en mensen die wat hangen in de zon. De hele trage muziek van Jones is daar ook vast debet aan, maar het is typerend voor deze editie die toch wel een hele gezapige line-up heeft. Zo te zien vinden veel mensen dit prachtig en ze hangen aan zijn lippen maar ik ben dan al snel uitgekeken.
Ook bij De Kuil aan de overkant is iedereen er maar bij gaan zitten en hangen. Na drie dagen festival slaat de vermoeidheid natuurlijk ook wel toe, vooral met het zonnetje op je bol. Maar ook een band als I Am The Hug weet weinig energie te brengen. De sympathieke Vlamingen doen zeker hun best, maar het is allemaal heel braafjes en de zang niet echt zuiver om te overtuigen.
We steken weer over naar Club Kuru die bij beluistering wel interessant leek te zijn. Zijn combinatie van jazz en psychedelica zou zomaar eens prachtig kunnen werken hier in het bos. Maar ook dit is toch wel vrij saai. Pink Floyd en Grateful Dead invloeden zijn overduidelijk, maar het wordt wel behoorlijk zoutloos geserveerd. De zondag begint nu wel heel “lazy” te worden.
Gelukkig weet J. Bernardt dit gevoel wat terug te dringen met een zeer vermakelijk optreden in de zon op het hoofdpodium. Jinte Deprez van Balthazar keert na acht jaar terug naar Vlieland met zijn solo project nu Balthazar zelf voor onbepaalde tijd weer is opgeborgen. Een nieuwe plaat staat te wachten en die zou nog wel eens minder elektronisch kunnen worden dan zijn debuut. De nieuwe nummers zijn meer indierock liedjes zo te horen, met een melancholische inslag waarbij er altijd wel een beetje gedanst kan worden. Het wordt daardoor misschien toch nog wel een energiekere dag.
De Open Plek sluit gelukkig niet af met een zitfeestje, maar in een onvervalst euforisch dansfeest met de onweerstaanbare afrobeat van Nubiyan Twist. De lijst met bekende muzikanten waarmee de band al werkte is indrukwekkend maar als je dit collectief hoort is dat weer begrijpelijk, want wat wordt er geweldig gespeeld. De stralende lead zangeres Aziza Jaye krijgt iedereen wel in beweging terwijl haar grote band de energieke nummers speelt. Dit is precies wat ik nodig had om dit lamlendige sfeertje vandaag te doorbreken.
Uiteindelijk was het de bedoeling om mee te dansen bij Yin Yin als afsluiter op het hoofdpodium, maar er moet ook gegeten worden. Dus terwijl we ons tegoed doen aan de overheerlijke gerookte makreel, luisteren we naar de exotische klanken van de Limburgse band die gelukkig het publiek ook in beweging krijgt. St. Paul weet natuurlijk deze traditionele eind dans met veel feestvreugde voort te zetten.
We hebben weer genoten van het prachtige Vlieland en dit unieke festival. Maar de programmering was dit jaar toch beduidend minder dan we gewend zijn. Te weinig werden de rafelrandjes opgezocht, bleef het allemaal wel heel braafjes en waren er bijna geen onstuimige optredens die het festival konden laten ontvlammen. Natuurlijk lenen de podia tussen de bomen zich uitstukkend voor intieme en ingetogen optredens, maar soms is dan een beetje pit wel weer nodig om de boel weer wat op te zwepen. Ik vond daardoor de sfeer gezapig, waarbij mensen liever gingen zitten en hooguit wat heupwiegend naar optredens gingen kijken. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer regelmatig even flink knallen en het duinzand laten opstuiven in een sporadische mosh pit.
Muziekhonger 