Come As Your Are festival @ Effenaar Eindhoven, 5 Oktober 2024
Ook dit jaar zijn we van de partij bij het Come As You Are festival in de Effenaar in Eindhoven om wat lekkere rock bands te luisteren met oude rotten en nieuw talent. Dus we zakken af naar het zuiden, maar dat gaat erg traag door veel file oponthoud onderweg waardoor het een behoorlijke wereldreis wordt en we veel later aankomen dan de bedoeling is. Hierdoor missen we de eerste paar bands waaronder helaas het fantastische Bettie Serveert en kunnen we pas bij Personal Trainer aansluiten.
Gelukkig zijn we dus wel op tijd voor dit Amsterdamse collectief dat ik al een aantal keer eerder zag. Ze hebben een nieuwe plaat Still Willing net uitgebracht waarop ze nog gevarieerder klinken. Dat is op het podium ook goed te horen waarin ze in het begin wat meer experimentelere nummers spelen. Wat een geweldig creatieve band is dit als je hoort wat ze in hun liedjes stoppen. Met blazers en percussie kunnen ze ook meer kanten op en daar maken ze dan ook optimaal gebruik van. Zanger Willem Smit laat hierna weten dat ze nu de rock liedjes gaan spelen en dan vuren ze de ene na de andere voltreffer op de zaal af, die dan uiteindelijk ook overstag gaat. Personal Trainer is een unieke band met een neus voor goede liedjes, boordevol spannende ingredienten.
In de kleine zaal beneden treffen we dan het kwartet van Hiqpy dat iedere keer als ik ze zie nieuwe fans maken. Ook hier vallen er weer monden open van verbazing, hoe goed deze band wel niet is. Er zijn altijd veel kale knikkers en grijze kuiven te zien bij dit festival, maar ook deze groep veteranen zijn onder de indruk van hun overtuigende “grungepop” nummers. Het strakke en bezielende spel op het podium waarbij zangeres Abir Hamam dromerig in de verte staart doen de rest. De leden, die elkaar van het Conservatorium van Amsterdam kennen, hebben daar overduidelijk goed opgelet. Mooi om te zien hoe deze band gestaag aan hun fanbase werken, zonder dat er nog veel werk via streamingdiensten beschikbaar is. Hamam verzekert ons dat daar hard aan gewerkt wordt en daar kijk ik erg naar uit.
Waar ik ook erg naar uit heb gekeken is om deze grunge grootheden van Mudhoney eindelijk live te kunnen zien. En deze oude rockers maken mijn hoge verwachtingen meer dan waar. Ze spelen een overtuigende en heerlijke set rock en onvervalste grunge liedjes. Ze hebben dan ook mede aan de wieg gestaan van deze populaire muziekstroming in de nineties en het is eigenlijk niet te bevatten waarom juist deze band nooit het grote publiek heeft weten te bereiken. Zanger en gitarist Mark Arm heeft precies de juiste hoeveelheid schuurpapier op zijn stembanden om de rauwe nummers van de juiste vocalen te voorzien. En wat zit drummer Dan Peters heerlijk ontspannen te spelen met rake klappen en lekkere roffelende fills. Jammer dat het maar een uurtje is, want voor mij is dit het hoogtepunt van de avond.
We blijven hangen voor Buffalo Tom, die in de jaren negentig een aantal flinke hits wisten te scoren. Ze openen direct met één zo’n nummer, het opwindende ‘Summer‘. Daarna volgen een reeks minder bekende nummers en is het eigenlijk wachten op de volgende, wat ‘I’m Allowed‘ wordt. Het valt me op dat ik de nummers wat eentonig vind en er weinig variatie in zit. Daardoor wordt het toch wel een beetje saai en gaan we dan maar vast beneden kijken waar Green Lizard nog aan de soundcheck bezig is.
Ik leerde het Tilburgse Green Lizard kennen in de jaren 90 toen ik ze daar op het Lowlands festival zag spelen en ze mij helemaal omver bliezen met hun lome rock geluid. De band nam een aantal albums op en leek van de radar verdwenen nadat drummer Roeland Uijtdewilligen ermee stopte. Er kwamen nog wat oplevingen maar het was nooit helemaal duidelijk of de band nog wel bestond. En daar is nu een 30th anniversary tour in de originele bezetting die ze ook naar Come As You Are brengt waar al vaker een vorm van Green Lizard speelde, maar nooit in deze vorm. De mannen zijn het nog niet verleerd en spelen een geweldige show met die lekkere dikke rock sound en heel veel plezier. Het is ook mooi om te zien dat er nog steeds genoeg liefhebbers van deze band zijn, getuige ook dat de shows die ze doen ook bijna allemaal uitverkocht zijn. Helaas heb ik nog geen kaartje voor de show in de Melkweg dus ga ik Ticketswap daarvoor maar weer aanslingeren want daar wil ik zeker bij zijn.
Al eerder zag ik STONE een paar keer spelen en weet ik niet zo goed wat ik van ze moet vinden. Maar vanavond speelt de band erg goed. Ik vind het lastig naar zanger Fin Power kijken met zijn al te overdreven stoere blikken en poses. Ook de rest van de band doet daarin mee, maar uiteindelijk gaat het om de muziek. In de Tolhuistuin speelden ze ook hun meer techno achtige liedjes die ik echt een stuk minder vind, vooral die met de wat knullige praatzang of raps van Power. Ook de wat softere rock liedjes zijn niet altijd even sterk, maar de band weet wel in de stevige en ruigere punk nummers te overtuigen. Daar lijkt vanavond het zwaartepunt op te liggen, waardoor ze een overtuigende set neerzetten en de zaal flink in beweging krijgen.
Zo eindigen we weer een geslaade editie van dit leuke festival waarin nostalgie en nieuwe ontdekkingen zij aan zij gaan. We dansen nog wat bij de nummers uit onze “roaring twenties” alsof we weer 21 zijn (al denkt mijn rug daar anders over) en duiken ook het Eindhovense nachtleven in. Ik ben benieuwd welke bands er volgend jaar op het programma zullen staan.
Muziekhonger 