Best Kept Secret Festival – Zaterdag, Hilvarenbeek, 14 juni 2025
Terwijl ook de leeuwen niet vooruit te branden zijn en lui onder een boom voor pampus liggen, doen wij op het gemakje een lekker ontbijtje. Vandaag belooft een volle dag te worden met veel moois in het verschiet, dus op naar het snikhete festival terrein!
Daar bevinden we ons weer in Afrika, ditmaal Nigeria om precies te zijn. Seun Kuti, de zoon van de legendarische uitvinder van de afrobeat en activist Fela, staat daar met Egypt 80. Ik mocht hem al vaker zien en weet dat dit altijd energieke optredens zijn. Egypt 80 is de oude begeleidingsband van zijn vader waarvan Seun self al deel uit maakte toen Fela nog leefde en hij zet zo het werk van zijn vader voort met net zoveel energie en activisme. De swingende nummers kennen vaak dezelfde vraag/antwoord structuur als bij andere muziek in West Afrika in bijvoorbeeld een land als Mali of Ghana, maar dan voorzien van die geweldige afrobeat.
Het zijn vaak lange composities met repeterende grooves en ritmes om het hypnotiserende effect te bereiken waardoor je in een soort trance komt. Dat laatste is misschien wat veel gevraagd vandaag, maar het swingt de pan uit en Kuti zelf danst over het podium. Soms komt hij dan even de keyboard tegen en speelt dan wat riedeltjes, maar vooral speelt hij ook saxofoon. Onder het toeziend oog van o.a. Fela zelf, Martin Luther King en Malcolm X, benoemt hij terloops de problemen in de wereld en roept op om naast Gaza en Afrika, ook Europa te bevrijden van het rechts extremisme en grootkapitaal. Onder luid gejuich laat het publiek zijn goedkeuring blijken en Kuti vervolgt tevreden met een brede lach het dansfeest.
Helemaal aan de andere kant vinden we twee dames die ook de boel op stelten komen zetten. Gitarist Lily Hutchings en bassist Lottie Massey springen vrolijk heen en weer over het podium. Een probleem met de gitaar van Hutchings wordt slim opgevangen door wat lekkere baslijnen van Massey en er wordt gegiecheld wanneer ze weer verder kunnen nadat het probleem is opgelost. Regelmatig zoeken ze elkaar op in het midden van het podium en hun energieke punk nummers zwepen de boel lekker op. Maar ik vind het wat eenvormig en hetzelfde klinken allemaal en mis de variatie en dynamiek. Ondanks het heavy geluid voelen hun punk liedjes niet als een klap in je gezicht maar meer als een vriendelijk tikje op de wang.
Er is wel veel variatie in landen van herkomst dit jaar want in de Casbah staat een Thaise formatie, die de bekende Thaise psychedelische muziek en funk uit hun thuisland uit de jaren 60 en 70 weer tot leven laat komen. Dit betekent lange jams met veel gitaarsolo’s, maar het is wel wat rommelig allemaal. Ook de zang is niet bepaald zuiver en daardoor mist het toch wel overtuiging. Ik kijk het aan vanaf net buiten de Casbah en kan daarom ook geen foto’s nemen waarop een band te vinden is.
Op het snikhete veld is de Malinese band Songhoy Blues neergestreken, die niet meer in Mali wonen vanwege het strenge regime en de Sharia waardoor ze daar geen muziek meer kunnen maken. Hun “desert blues” klonk hier al vaker door optredens van de grondleggers Tinariwen, Mdou Moctar en de populaire Bombino. Ook Songhoy Blues speelt het met veel overgave en de band klinkt overtuigend en strak. Zanger Aliou Touré is een mooie verschijning en met een brede lach weet hij het publiek te vermaken. Maar ondanks het goede spel en hun enthousiasme oogt het hete strand voor het podium leeg en hangt het publiek oververhit wat rond.
In de Casbah wordt er niet rondgehangen en spelen de Paceshifter alsof hun leven er vanaf hangt. De broers Paul en Seb Dokman en drummer Jesper Albers hebben zich versterkt met toetseniste Tatjana en zij zorgt voor nog meer variatie en haar zang kleurt mooi bij de band. Ze maken slim gebruik van dynamiek in hun spel en weten regelmatig de Casbah te laten ontploffen. Opnieuw ben ik erg onder de indruk van deze steengoede band en verbaas me weer waarom zij toch niet doorbreken naar een groter publiek.
De Britse band King Hannah wist met hun tweede plaat Big Swimmer, dat vorig jaar uitkwam, hoge ogen te gooien. Ik zag ze al vaker en hun fanschare lijkt zich langzaam uit te breiden. In de Secret hebben ze het wel wat lastig, al ligt dat niet aan de band, maar meer aan het tijdstip van de dag. Ze spelen goed en ook het kenmerkende ogenschijnlijk onderkoelde optreden van Hannah Merrick is effectief. Maar de Secret kan maar met moeite de aandacht erbij houden. Gelukkig staan wij ver genoeg vooraan en daar wordt wel aandachtig geluisterd naar de donkere lome liedjes, waar gitarist Craig Whittle regelmatig een hartverscheurend huilende gitaar doorheen laat snijden.
In de jaren 70 was de Zambiaanse band WITCH behoorlijk populair met hun Zamrock, een soort traditionele Afrikaanse muziek op steroïden. Die muzieksoort en de band raakten langzaam in de vergetelheid totdat hun muziek weer populair begon te worden en de band nieuw leven werd ingeblazen. Eerder mocht ik al meemaken hoe te gek dat klinkt en vandaag kan heel BKS dat. Jammer genoeg overlapt hun set gedeeltelijk met TV On The Radio, dus ik kijk slechts de eerste helft. Maar wat is dit toch lekkere muziek. Het is een swingende vorm van hard rock met een typische Afrikaanse twist zoals percussie en een groovende ritmesectie waarin onze eigen Jacco Gardner de bas bespeelt. De energie is ook helemaal in orde en ook al is het niet vol in de Secret, er wordt flink meegedanst.
En dan is het rennen naar TV On The Radio, want die wil ik natuurlijk niet missen. Ik zag de band ooit voordat ze ermee stopten en was erg onder de indruk van hun mengelmoes van allerlei stijlen, die ze smeden tot een enorm pakkend geheel. Vorig jaar werden er nieuwe concerten aangekondigd en ik was als een kind zo blij toen BKS daarbij kwam. En ze stellen niet teleur, want de band speelt een soepele set met hun geweldige nummers. Tunde Adebimpe is overal op het podium, komt energiek over en zijn stem klinkt helder. Hij laat de volle Two met gemak uit zijn hand eten en een uur vliegt voorbij, waarbij de band weinig pauzes laat vallen en de ene na de andere parel opduikelt uit hun rijke oeuvre. Voor mij absoluut één van de hoogtepunten van het weekend.
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs
Hoeveel “pigs” zijn het? Aangezien de band ook wel eens als pigsx7 wordt geschreven is dat een vrij makkelijk antwoord, maar probeer het maar eens precies goed vol uit te spreken. Dan ben je toch al snel aan het meetellen. Doet er niet toe, de band speelt een verschroeiende set in de Secret die maar matig gevuld is, aangezien Soulwax op het hoofdpodium het veld plat staat te spelen. Hier is het flink beuken met een hoog testosteron gehalte en veel gebalde vuisten. Zanger Matthew Baty doet dat zelf ook en staat regelmatig dreigend gebogen vooraan het podium. Ondertussen dendert de band loeistrak door en laat de Secret trillen. Erg lekker optreden zo halverwege de avond van deze tweede dag.
We kunnen gelukkig nog een stukje Soulwax meepakken, die weer met flink wat materiaal naar Hilvarenbeek is afgereist. Een aantal jaren geleden stonden ze hier ook met een flinke stellage en drie drummers, maar nu lijkt het hoofdpodium nog voller. Zelf staan de twee Dewaele broers voor hun gigantische glimmende apparaten aan grote knoppen te draaien. Geen idee wat ze daar allemaal mee doen, maar met dit spektakel weten ze een gelikte en dansbare set neer te zetten. Ik heb begrepen dat er een nieuwe plaat in de maak is en dat ze daar een aantal stukken halverwege de set van speelden vanavond, maar toen stonden wij nog met gebalde vuisten aan de andere kant van het terrein. Hier zijn de Belgen absoluut op hun plek en zijn een headliner die iedereen weer van extra energie voorziet om nog eens flink aan te zetten.
Ook vandaag viel het reuze mee met de voorspelde regen- en onweersbuien en kon de poncho in de tas blijven, omdat we op de juiste momenten naar een band stonden te kijken. We gaan maar eens kijken of de leeuwen inmiddels wakker zijn.
Muziekhonger 