Dijkpop, Andijk, 5 juli 2025
Maar liefst 40 kaarsjes mag Dijkpop dit jaar uiblazen want het dorpsfeest dat uitgroeide tot een jaarlijks gerenomeerd festival bestaat al sinds 1984. Volledig non-profit wordt met een grote groep vrijwilligers ieder jaar een geweldig muziekfeest in Andijk opgetuigd met altijd weer een interessante en uitdagende programmering voor ieder wat wils. Ook dit jaar is dat weer gelukt en we vieren dit feestje natuurlijk graag mee.
Het is alweer een tijd geleden dat de New Yorkse band Fun Loving Criminals hun grootste hits scoorden en inmiddels is er al een tijdje geen nieuwe muziek verschenen. Dat gaat veranderen, want de band brengt dit jaar een nieuwe plaat uit. Daar krijgen we vandaag nog weinig van te horen en het drietal speelt vooral hun bekendste nummers. Dat gaat echter erg routinematig en zo vroeg op de middag wil dat dan ook nog niet tot vuurwerk leiden. Uiteraard wordt er enthousiast gereageerd wanneer de band hun grote hit ‘Scooby Snacks’ speelt, inclusief Tarantino sound bites. Het bijna 30 jaar oude nummer kan nog steeds op veel goedkeuring rekenen, maar ook dit nummer klinkt wat futloos. Fun Loving Criminals lijkt dan ook voornamelijk een nostalgie band te zijn geworden.
Even verderop vinden we Komodo die wel hun stinkende best doen voor een tent die nog niet halfvol is. Dat is wel vaker bij Dijkpop wanneer onbekende bands optreden, maar Komodo laat zich niet kisten en weet met hun psychedelische rock muziek met Oosterse invloeden het publiek te overtuigen. Met veel plezier neemt de band ons mee op een muzikale wereldreis en de dansbare groovende nummers krijgen uiteindelijk de tent dan toch het dansen. Dan ontstaat er een geweldig leuk optreden, wat volledig de verdienste is van de band.
Op het Roots podium staat een nieuw Nederlands talent. Lenny Monsou volgde een opleiding aan de Herman Brood Academie en studeerde maar liefst met een tien af. Hij is een multi-instrumentalist en laat vandaag met zijn pop/rock muziek horen en zien dat hij veel in zijn mars heeft. Hij is nog erg jong maar staat al met veel zelfvertrouwen op het podium. Het is niet mijn muziek maar zijn optreden en radiovriendelijke muziek laten veel potentie zien.
We begeven ons naar de Rock & Rolla waar het Zwolse trio van Money & The Man al langzaam de tent plat aan het spelen is. Ooit begonnen als rock duo in ongeveer dezelfde stijl als bijvoorbeeld The Black Keys zijn ze uitgebreid met een bassist en dat pakt erg goed uit. Zanger/gitarist Henk Wesselink laat zijn gitaar scheuren waarbij hij over het podium kruipt, kronkelt en draaft. De krachtige nummers bulderen door de tent en laten veel hoofden knikken. Met gemak blaast het drietal iedereen van zijn sokken met goudeerlijke rock muziek en doet dat met enorm veel plezier, overtuiging en energie.
Op het Roots podium zien we de band rond de Haagse Rianne Walther, die al een tijdje aan de weg timmert en daarbij veel lof verzamelde. Haar indierock nummers klinken verzorgd en worden met veel gevoel gespeeld. Ik kan echter niet wennen aan de stem van Walther die wat kinderlijk klinkt, vooral in de hogere registers. Dat is jammer, want haar muziek zit wel degelijk goed in elkaar en klinkt interessant.
Terug bij de Rock & Rolla vinden we het Zwitserse trio van Dirty Sound Magnet, die hun psychedelische rock laten neerdalen over Andijk. Ze bedienen zich van lekkere uitgesponnen jams terwijl front man Stavros Dzodzos als een soort guru probeert het publiek te bezweren. De band schuift soms op naar prog rock en laat horen erg goed te kunnen spelen. Ze weten daarbij de aandacht goed vast te houden en ze varieren daarbij tussen wat zweverige rock en meer hardere blues rock stukken. Binnen een van hun nummers schakelen ze nog even soepeltjes naar Black Sabbath’s ‘Paranoid‘ en Cream’s ‘White Room‘, wat bijdraagt aan de feestvreugde.
Nadat we even een blik werpen op Merol die bevestigt dat ik er niet zoveel aan vind, wordt de feestvreugde nog extra aangewakkerd wordt door het Vlaamse duo van Boskat die gekleed in astronautenpakken ons door hun gestoorde universum loodsen. Met veel humor en wat grappen en grollen blijven ze aan de goede kant van de meligheid en trakteren ons op een mengeling van prog rock, grunge en punk met hier en daar indrukwekkende zware riffs. Daarbij laten ze zien en horen dat ze geweldig kunnen spelen. Gitarist Vincent van Santfoort speelt tussen het serieuzere shredden en snaren plukken, terloops wat flamenco, terwijl Tibo Polleunis duizelingwekkende grooves en fills uit zijn drum kit hamert. Dat doen ze met veel plezier en het publiek kan dit succesvolle optreden erg waarderen
Op deze 40e editie heeft Dijkpop een erg mooie headliner weten te strikken in de vorm van de Engelse band Level 42 die inmiddels al meer dan 45 jaar bestaat. De goedgevulde tent laat zien dat ze nog steeds veel mensen op de been kunnen brengen. In tegenstelling tot de Fun Loving Criminals eerder vandaag, spelen de Britten hun grootste hits met ontzettend veel plezier en inzet. De soms 40 jaar oude nummers laten ze met een grote lach, fris en sprankelend klinken. Als een geoliede machine speelt de band ontzettend strak en met veel virtuositeit. Het spel is van een erg hoog niveau en de soms bedriegelijk simpel lijkende liedjes worden voorzien van prachtige arrangementen. Onder aanvoering van Mark King, die natuurlijk zijn ongekende kunsten op de basgitaar laat horen en zien, rijgen ze nummers aaneen als ‘Sons & Daughters’, ‘Love Games’ en ‘The Sun Goes Down (Living It Up)’ in een dampende funk/rock show.
Daarmee krijgt Dijkpop het feestje wat het verdient, want wat was het weer een geweldige editie met veel leuke bands en vooral ook heel veel gezelligheid. Gefeliciteerd Dijkpop en op naar de volgende 40 jaar! Ik hoop er daarvan nog veel mee te maken.
Muziekhonger 