Into The Great Wide Open – donderdag + vrijdag, Vlieland, 28+29 augustus 2025
Ook dit jaar gaan we wat eerder naar het paradijselijke Vlieland voor Into The Great Wide Open en vertrekken we een dagje eerder. Het belooft weer een mooie editie te worden met veel te ontdekken en een paar mooie bekenden om naar uit te kijken. Dus stappen we zoals altijd op de “langzame” boot die ons van Harlingen naar dat fijne eiland brengt.
We vallen op onze dag van aankomst direct met de neus in de boter, want in de Bolder worden we opgewarmd met een optreden van Komodo. Ik zag ze eerder dit jaar op Dijkpop en weet dus dat ik een dampende en swingende set van ze kan verwachten. De Bolder is gezellig vol en zo staan we al een dag voor het festival te dansen op de psychedelische klanken van Komodo met exotische toefjes uit verschillende genres. Zo glijden we een dag later vast lekker het festival in.
Donderdag
We trappen ook de donderdag in stijl af met een borrel van een groep vrienden die zo gezellig is dat we Hiqpy aan ons voorbij moeten laten gaan. Gelukkig heb ik de band al meerdere keren gezien en ben ervan overtuigd dat ze het Sportveld succesvol hebben geopend.
We vallen dan ook halverwege de set van Pol in, die blijkbaar daarvoor nog worstelden met technische problemen. Wanneer wij ons in de Bolder hebben gepositioneerd, is daar niets meer van te merken en spelen de twee broers Ruben and Matthijs Pol en hun band een lekkere set ouderwetse new wave. De donkere Bolder zorgt daarbij voor de juiste sfeer en gewillig laat het publiek zich meevoeren op de synth klanken van hun muziek en de lichtvoetige zang van de broers.
Op het Sportveld is het vervolgens swingen geblazen met een band vol blazers en percussie. Addict Ameba speelt muziek die uit een exotisch oord ontsprongen lijkt, maar is toch echt Italiaans. Ze weten daarbij de juiste sfeer te zetten voor dit festival met een stuwende set tegen het perfecte decor van de ondergaande zon op een waddeneiland.
Binnenin de Bolder tapt The Itch uit een heel ander vaatje en swingt dit ook wel lekker op zijn eigen manier. Geïnspireerd door de 80s maar met een punk dance sausje a la LCD Soundsystem weet ook deze band de heupen in beweging te krijgen. Iedereen is nog vol energie op deze eerste dag en het Londense duo en hun band weten de juiste snaar te raken.
Vrijdag
Na een lekker begin op donderdag is het tijd voor de eerste volle festivaldag en die zit boordevol interessante optredens, dus er is genoeg keus. Dus we zoeken het bos op voor onze eerste artiest van de dag.
Het knusse maar sfeervolle De Kuil podium is beklommen door Josephine Odhil die we nog kennen van The Mysterons, die hier ook al een speelden. Solo klinkt haar muziek wat melancholisch, die hier en daar wordt ondersteund door funky beats. Samen met haar donkere en soms morbide teksten vormt haar synthpop een soort disco dance macabre die effectief blijkt te zijn.
We steken over naar het Open Plek podium waar Allegra Krieger gewapend met een gitaar haar gevoelige folk liedjes zingt. In de beschrijving wordt gesproken over Jeff Buckley en Joni Mitchell maar ik vind het toch allemaal wat gezapig. Het grote aantal mensen dat aandachtig zit te luisteren doet vermoeden dat ik daarin wel eens een van de weinigen zou kunnen zijn.
Dan maar weer even omdraaien en de Kuil in waar engelengezang op ons neerdaalt van de dames van Lumï. Prachtige indiepop liedjes met meerstemmige zang vallen perfect op hun plek in het zonnige bos. Het doet denken aan Boygenius en dit bevalt me dan ook erg goed. Dus de ogen sluiten en je mee laten voeren op de lichte klanken van hun muziek.
Nu wordt het wel tijd voor wat pit en gelukkig zorgt Chloe Slater daarvoor aan de overkant op de Open Plek. Haar nummers zijn lekker gruizig en grungy, maar wel met een lichter pop geluid zodat het niet te zwaar wordt. Daarop is het lekker springen en dat doen we dan ook met zijn allen, inclusief Slater zelf die over het podium danst en huppelt. Dit is precies wat we even nodig hebben op dit moment.
Een paar jaar geleden zagen we Billie Marten ook al, toen in het bos, nu staat ze op het Sportveld. Het is niet per se muziek waar ik veel mee heb, maar ik vond haar optreden destijds toch erg fijn. Ook ditmaal weet ze me weer te pakken met goede sfeervolle liedjes die goed gedoseerd zijn met rustige momentjes maar ook uptempo en net vaak genoeg op Americana leunen. Zo weet ze ook het grote Sportveld in te pakken met haar geconcentreerd gespeelde nummers.
Shame – havenplein
Op het Havenplein bij de veerboot worden opnamen gemaakt van livesessies voor de VPRO. Artiesten spelen daar in een intieme setting voor meestal een klein groepje publiek. De kans om daar shame te zien laten we ons dan ook niet ontnemen. “The perfect setting for an acoustic set” zegt zanger Charlie Steen om vervolgens volle bak te spelen. Tsja, de Londense band is nu eenmaal het type band dat je graag bij de ballen pakt en je mee de mosh pit in sleurt. Het moet dan ook raar voor ze zijn om voor een zittend publiek te spelen, al zijn wij er maar bij gaan staan om te dansen op de onweerstaanbare en ruige rock liedjes. De nieuwe nummers beloven veel voor het opkomende album en samen met de ondeugende blik in de ogen van Steen staan ons nog wat te wachten bij het optreden vanavond op de Open Plek.
Graag hadden we nu English Teacher het Sportveld zien plat spelen, maar Antony Szmierek is zeker geen slecht alternatief. Met zijn scherpe en ontwapenende praatzang weet ook hij het veld succesvol te bespelen. En met een grote grijns op zijn olijke gezicht lijkt ook hij in zijn nopjes met de last minute toevoeging aan de line-up.
We wandelen maar weer eens door het bos naar De Kuil waar de Amsterdammers van Housepainters een lekker vuig dansfeestje bouwen. Het drietal, met leden van Teddy’s Hit en Mauskovic Dance Band, heeft zijn sporen al verdiend in de alternatieve scene en weet dus ook wel hoe je het publiek op ITGWO moet vermaken en vooral moet laten swingen. Disco met een punk attitude of zoiets, in ieder geval zorgen ze voor zo’n feestje waar je dag erna de chips uit je gordijnen en de kat aan het halen bent, en lege bierflesjes in de kattenbak vindt.
Na het opwarmertje vanmiddag op het Havenplein gaan alle remmen nu los op de Open Plek. Shame raast als een bezetene hier door het bos en de band speelt enorm gedreven. Overduidelijk hebben ze er veel zin in en het publiek doet maar al te graag mee. Circle pits en crowd surfers tussen de bomen, de eekhoorns moeten nog maar even wachten met slapen. Charlie Steen dirigeert band en publiek, en jut de boel lekker op. Met een grote grijns constateert hij dat het goed zit en duikt dan maar zelf het publiek in. De gitaren grommen vervaarlijk, de drums bulderen in het bos en Steens zang is vlijmscherp en doeltreffend. Misschien is dit wel het beste optreden dat ik tot nu toe van ze gezien heb.
Vol energie begeven we ons dan snel naar de Bolder waar Marathon is begonnen aan het betere sloopwerk. Inmiddels uitgegroeid tot vijfkoppig monster op het podium gaat de band verder met zijn opmars om meer fans te vergaren en wat spelen we weer lekker. De Bolder is de perfecte plek voor de Amsterdammers en hun felle puntige nummers zorgen ook hier voor veel vrolijk moshende mensen.
Muziekhonger 