Into The Great Wide Open – donderdag + vrijdag, Vlieland, 30 + 31 augustus 2025
Zaterdag
Na een dag waarin we veel fraais hebben mogen zien met een knallend einde, worden we wakker op een zonovergoten dag. Wie had dat nou kunnen bedenken met de wisselvallige weersvoorspellingen voor dit weekend. We pakken dit kadootje met beide handen aan en begeven ons naar het Sportveld voor een cocktail en een muziekje erbij.
Onverwachts staan we dus gewoon weer in het zonnetje op het Sportveld waar de Haagse band Heath speelt. Potentieel zou dit in mijn straatje moeten zijn met psychedelische rock, classic blues rock, en hard rock. Maar wat ik tijdens het beluisteren al vreesde blijkt ook het geval te zijn, de band speelt niet bijster origineel en creatief. Driftig wordt King Gizzard & The Lizard Wizard wel heel gemakzuchtig gekopieerd en veel nummers klinken hetzelfde. Ook hun blues rock nummers zijn niet opvallend en in ieder een mondharmonica vind ik ook wat teveel van het goede. De band speelt wel met veel overgave en enthousiasme en er zijn toch genoeg mensen waar het bij in de smaak valt. Ach, met een drankje in de zon komt het dan wel weer goed.
Wel verrassend origineel is Cardigan Inn, die de plek van Bess Atwell opvullen. Met veel branie speelt de band een mix van Talking Heads en Pulp of zoiets dergelijks. Zanger Pablo Nollet lijkt in zijn pak ook wel een beetje op David Byrne 40 jaar geleden. De band staat heerlijk te stuiteren op het podium en het publiek stuitert vrolijk mee.
We spoeden ons naar het Sportveld en pakken nog een aantal liedjes mee van Cliffords. De band speelt eigenlijk helemaal geen echt opvallende rock liedjes maar heeft met frontvrouw Iona Lynch een geweldige troef in handen. Naast haar charmante verschijning heeft ze ook nog eens een geweldige stem. Vol kracht en overtuiging weet ze zo de wat standaard rock nummers naar een hoger niveau te trekken en schallen haar vocalen over het veld. Met gemak windt ze zo iedereen om haar vinger en weet de band zo toch het veld te imponeren.
We wandelen maar weer eens naar de Open Plek waar het tijd is voor een Congolees dansfeestje. Kin’gongolo Kiniata speelde ook al de boel plat op het Best Kept Secret festival eerder dit jaar, dus we weten dat de dans schoenen aan kunnen. En ook hier weet de band iedereen in beweging te krijgen met hun “afropunk” of punkrumba, wat maakt het uit, lekker is het. Ze toveren de typische lichte highlife klanken ondersteund door opzwepende ritmes uit hun zelfgemaakte instrumenten. Vol vuur zwepen ze het dansende publiek continu op en met een dikke grijns bekijken ze goedkeurend de hossende menigte voor het podium.
Misschien wel het vreemdste broertje uit de ITGWO familie, is Grote Geelstaart die in de Kuil zijn neergestreken. De jonge band, allen gehuld in witte overhemden en stropdas alsof ze net uit een saai kantoor zijn ontsnapt, spelen hun springere noise rock met ongekende overgave. Het is vreemd, het is ruig, het gaat onder je huid zitten, maar het is ontzettend lekker. De band weet te intigreren en ik ben benieuwd naar hun debuut EP Van Rijnst dat binnenkort zal uitkomen.
Vorig jaar op Fuzz Fest in Eindhoven was ik erg onder de indruk van Maquina. dus die wil ik niet missen! Live is deze Portugese band namelijk niet te versmaden. Met verschroeinde niets ontziende beats beuken ze de duinkonijnen uit hun hol en weten ze het bescheiden groepje mensen voor het podium helemaal los te krijgen. Het drietal doet dit met ontzettend veel enthousiasme en terwijl het donker wordt zetten ze het Ijsbaan podium in vuur en vlam. Met een grote lach laat de band ons vervolgens hijgend en voldaan achter.
Op het Sportveld is inmiddels een dans feestje begonnen onder begeleiding van zangeres Eno Williams die in haar prachtige gewaad over het podium danst. Het is dan ook moeilijk stil staan bij de exotische discoklanken van Ibibio Sound Machine terwijl de duisternis is neergedaald op Vlieland. Dus met een nog maar eens een tropische cocktail in de hand dansen we met maar haar mee.
Langzaam is Yard Act getransformeerd van post-punk naar een dansbare punk formatie van jewelste. Daarmee zijn ze terecht gekwalificeerd voor de afsluiter van het Sportveld op deze zaterdagavond. Band en publiek vinden elkaar dan ook helemaal en ze spelen een heerlijk opzwepende set die resulteert in een hossend veld. Zanger James Smith dirigeert de dans en ziet dat het goed zit.
Zondag
De laatste dag is aangebroken en de stappenteller heeft overuren gedraaid, dus de energie is wat aan het weglopen. Maar gelukkig is daar Kaat van Straalen die de slaap uit onze ogen komt blazen met haar vrolijke punk liedjes. Vol energie danst ze over het podium en praatzingt ze de doordachte en poetische teksten met veel overgave. Ondanks de pijn in sommige delen van het lijf wordt er dan toch meegedanst onder aanvoering van de enthousiaste Kaat.
Loki Project
Daarna kunnen we toch weer even uitrusten in de Kuil bij het Loki Project. Het muzikale project van kunstenares Lieke Dijkstra is namelijk tamelijk rustig en wordt door menigeen met gesloten ogen geconsumeerd. Ik vind er niet veel aan, haar stem niet heel prettig en het lijkt alsof ze niet met de band heeft gerepeteerd. Maar even lekker op de grond wat indutten is nu best fijn.
We wandelen dan maar weer naar de Ijsbaan om daar verder te dromen met de indie rock liedjes van het Rotterdamse Nagasaki Swim. Het zijn compacte sfeervolle liedjes van zanger Jasper Boogard die hij doordacht en met gevoel speelt. Het is niet hemelbestormend maar met een biertje in de hand is het lekker meedeinen.
Tijd om nog een keertje aan te zetten met de Schotse folk van Brògeal die als afsluitende band in het bos nog eenmaal de Open Plek laten ontploffen. Het publiek is gewillig en host graag mee op de opzwepende folkliedjes in de stijl van The Pogues die met veel energie op het publiek worden afgevuurd. Ik bekijk het vanaf de zijlijn om mijn energie wat te sparen voor het sluitstuk.
Arp Frique & The Perpetual Singers
Want op het Sportveld is Arp Frique en zijn band aan het laatste optreden van het festival begonnen en zet nog eenmaal iedereen aan tot dansen. En natuurlijk zoals altijd danst het publiek euforisch mee op de exotische discoklanken van de Rotterdammer die naast zijn band ook nog een aantal fantastiche zangers en zangeressen heeft meegenomen, The Perpetual Singers, die de funky nummers voorzien van heel veel soul en gospel. Het wordt een vrolijke hoogmis waar alleen maar vrolijke gezichten te zien zijn.
Uiteraard wordt daarna traditioneel het veld afgesloten door de hogepriester van ITGWO zelf, DJ St. Paul, die de laatste energie uit iedereen zijn tenen trekt en het veld nog een laatste keer in vuur en vlam zet.
Zoals altijd is eigenlijk alles mooi op Vlieland, het maakt bijna niet uit wie er waar speelt. Artiesten en publiek worden betoverd door het eiland en zo ontstaan magische optredens. Gelukkig mogen we ook dit jaar weer een aantal dagen langer genieten van het eiland voordat we de boot terug naar de realiteit moeten nemen.
Muziekhonger 