Claw Boys Claw in TivoliVredenburg Utrecht, 3 oktober 2025
Je kunt wel zeggen dat Claw Boys Claw een monument op zichzelf is geworden in de ruim veertig jaar dat ze nu bestaan. Ze zijn niet meer weg te denken uit de Nederlandse rock wereld en zijn een stuk muziekgeschiedenis. En daar kwam dit jaar dan de aankondiging dat het kwartet ermee gaat stoppen. Zanger Peter te Bos is inmiddels 74 en het is mooi geweest. Nog een laatste keer een rondje langs de clubs en dan klimmen ze daarna niet meer samen het podium op, maar zal er waarschijnlijk nog wel nieuwe muziek gemaakt worden. Veel data van deze clubtour waren in een mum van tijd uitverkocht en ik greep naast een kaartje voor Paradiso. Gelukkig waren er nog wel kaarten voor TivoliVredenburg en blijken ze ook naar Come As You Are in de Effenaar te komen, waar we morgen sowieso ook weer van de partij zullen zijn. Uiteindelijk wordt er een extra Paradiso concert aangekondigd en zullen we daar dan toch echt afscheid van deze roemruchte band moeten nemen.
Maar eerst genieten van deze geweldige band in TivoliVredenburg met een beruchte live reputatie. Een Claw Boys Claw optreden is altijd erg levendig, de band speelt altijd met veel energie. Peter te Bos heeft het hart op de tong en begeeft zich graag onder zijn publiek, liefst met een microfoonkabel van een meter of 25. Vanavond is het wel duidelijk dat te Bos het wat rustiger aan moet doen en dan ook niet het publiek meer in duikt. Voor de nieuwe liedjes heeft hij de teksten op een muziekstandaard, die moeilijk blijven staan door de airco die ze wegblaast. Ook staat er een stoel zodat hij af en toe kan gaan zitten. Tsja, ik hoop dat ik op zijn leeftijd überhaupt nog zo op een podium zou kunnen staan. Misschien is zijn stem niet meer zo vast en krachtig als vroeger en lijkt hij wat minder adem te hebben, maar hij kijkt nog net zo ondeugend uit zijn ogen en heeft nog altijd de Amsterdamse bravoure die we van hem kennen.
En dan de muziek natuurlijk, die is onverwoestbaar. Oude bekende nummers komen voorbij en je hoort hoe gevarieerd hun oeuvre door de jaren heen is geworden met rammelende garage rock liedjes, punk, americana en bijna country achtige nummers. Ongelooflijk lekker worden ze gespeeld met de solide ritmesectie bestaande uit bassist Marcus Bruystens en drummer Jeroen Kleijn. Gitarist John Cameron, samen met te Bos erbij vanaf de oprichting, speelt zijn heerlijke riffs en solo’s waarbij hij soepel wisselt van slag- naar sologitaar en terug. Nummers van de nieuwe plaat Fly klinken al bijna net zo vertrouwd als het oudere werk. Het publiek bestaande uit veel grijze kuiven en kale koppen, moet even op gang komen maar de dansende meute breidt zich gestaag uit en beweegt steeds wilder. Te Bos ziet het met een goedkeurende blik en grote grijns aan.
Als hij soms even op zijn stoel zit, kruipen Cameron en Bruystens soms dicht tegen hem aan. En zo zie je gewoon vier gasten die ongelooflijk veel plezier hebben om samen in een band te spelen en muziek te maken, waar een enorme oerkracht vanuit gaat. En waarom dat dan niet op een waardige manier afsluiten, door nog een laatste zegetocht met z’n vieren af te leggen. De volgende generatie staat al klaar, getuige het enthousiaste voorprogramma van het jonge The Hook dat een leuke set speelt. Achter de drums ontwaren we iets bekends. Inderdaad het is Jan Kleijn, de zoon van Jeroen, die in de voetsporen van zijn vader treedt. Dat belooft wat voor de toekomst, maar eerst nog een paar keer Claw Boys Claw voor mijzelf om mee te maken, om dat tijdperk in stijl af te sluiten.
Website | Instagram | Spotify | YouTube | Facebook
Setlist:
- Quiet Girl
- I’ll Be Watching You
- Bones
- It’s Not Me, The Horse Is Not Me
- Daydream
- Victory Roll
- Hammer
- It’s a Thing
- Red Letter
- Bite the Dice
- Speakerphone
- Murder in Your Eye
- She Is Sky
- No One Can See Me
- Weatherman
- Wild Voodoo
- Locomotive Breath
Encore: - Rosie
- Shake It on the Rocks
- Pretty
- So Mean
- Superkid
Muziekhonger 