Come As Your Are festival @ Effenaar Eindhoven, 4 Oktober 2025
Als de blaadjes gaan vallen, de temperatuur zakt en de regen met bakken uit de hemel begint te vallen, weet je dat de 9 maanden herfst weer zijn aangebroken en het weer doorbikkelen wordt tot in het voorjaar de zon weer gaat schijnen. Er zijn ook wel wat pluspuntjes aan dit nare seizoen en dat zijn onder andere bokbier, erwtensoep, stoofvlees, én Come As You Are in de Effenaar. Dus op naar de lichtstad waar weer een mooie avond op ons ligt te wachten.
Ik moest me even achter de oren krabben toen ik de beschrijving van deze Utrechtse band las. Punk, shoegaze en hiphop, wat moet ik me daar dan weer bij voorstellen? Dat blijkt behoorlijk lekker te zijn en we zien een energieke band die met veel plezier een strakke set staan te spelen, waar gelukkig het punk gehalte hoog is. Het podium in de kleine zaal is bijna te klein voor deze formatie en het publiek wordt zo al vroeg op de dag lekker warm gedraaid.
Helaas moest Long Fling afzeggen, dus treffen we de Vlaamse band High Hi in de grote zaal, die al zo’n 15 jaar aan de weg timmert en ooit de finale van Humo’s Rock Rally haalde. Toch had ik nog nooit van de band gehoord, maar ze hebben zichtbaar de nodige podiumervaring met een gelikte professionele set. Maar het wil mij niet echt pakken, de liedjes zijn niet heel bijzonder en ik vind hun power rock teveel “dertien in een dozijn”.
We blijven in de grote zaal hangen en zien zo het optreden van de het Engelse Terrorvision waar ik ook nog nooit van had gehoord, ook al bestaan ze zelfs al sinds 1987. Er was wel een onderbreking aan het begin van dit millennium, maar de band draait dus al heel wat jaren mee. Ik weet niet wat ik van deze pretrock moet vinden. Het is een soort van hardrock, maar het klinkt en ziet er meer uit als een band die je voor feesten en partijen inhuurt. De nummers vind ik niet sterk en het oogt allemaal wat te overdreven “lollig”. Hoog tijd dus om eens een pizza te gaan eten.
In de kleine zaal is inmiddels de Engelse band Oversize begonnen aan hun optreden en dat kan ik een stuk beter waarderen. Hun shoegaze nummers brengen ze zeer geconcentreerd waarbij de fuzzy gitaren heerlijk in elkaar overvloeien tot een fijne zompige geluidsmuur met daarover de dromerige zang van Sam McCauley. Ze hebben overduidelijk goed geluisterd naar bands als Slowdive, maar weten daar wel degelijk ook hun eigen draai aan te geven. Deze band ga ik eens in de gaten houden.
Vandaag hebben de mannen van Claw Boys Claw maar weinig tijd en dus wordt er weinig verspild om hun grootste hits en wat nummers van de nieuwe plaat Fly te spelen. Daarvoor hebben ze wel een “kolere eind” moeten rijden zegt Peter te Bos. Ik stond al uitgebreid stil bij hun afscheidstour nadat ik ze gisteren in TivoliVredenburg heb gezien, dus daar hoef ik weinig woorden aan vuil te maken, anders dan dat de band geweldig speelt en de volgelopen volle zaal trakteert op een ouderwets Claw Boys Claw optreden. Toch knap hoe deze oude rotten de jongere garde laat zien hoe je na meer dan veertig jaar nog steeds een zaal van deze grootte met gemak uit je hand laat eten.
Dat proberen de Afterpartees in de kleine zaal ook onder leiding van prettletter en stuiterbal Niek Nellen. Het was alweer een tijdje geleden dat ik iets van ze had vernomen, totdat ze eerder dit jaar met nieuwe muziek kwamen en ineens op de line-up stonden vandaag. Ik vind het altijd een leuke band om te zien, met die over energieke Nellen, die dan misschien geen begenadigd zanger is, maar dit compenseert met een hoge dosis enthousiasme. En dan klinken hun vrolijke punkliedjes toch echt wel lekker genoeg om een grote glimlach op veel gezichten te toveren. Benieuwd naar hun nieuwe EP die op komst is en of ze dan meer shows gaan spelen.
Op Dijkpop eerder dit jaar was ik toch wel teleurgesteld over het matte optreden van de “100% Colombian” band uit New York die overigens 0% Colombiaans is. Ik houd wel van hun ontspannen en lome nummers die zwaar leunen op een laid back groove, vooral de nummers uit de begintijd. Maar ook nu weer valt op hoe weinig er gebeurt op het podium en het daarom toch weer een saai optreden wordt. Hoe lekker drummer Frank Benbini ook de groovy nummers speelt, enig origineel bandlid Brian Leiser en gitarist Naim Cortazzi blijven voornamelijk bij hun microfoon hangen waardoor er weinig beweging op het podium is. Ook dit keer ben ik toch weer teleurgesteld in deze band die mij blijkbaar niet zoveel te bieden heeft.
Het leuke van dit festival is dat ineens een band als Metal Molly op het affiche prijkt. De band was maar kort actief en ik was ze al lang uit het oog verloren, ook al waren er blijkbaar wat korte oplevingen. Ook nu zijn ze kortstondig weer bij elkaar om de dertigste verjaardag van hun geweldige debuutplaat Surgery For Zebra te vieren. De band doet dat met veel overgave en laat hun typische jaren negentig geluid herleven op een zeer frisse manier. Zo wordt het meer dan een nostalgie trip, maar voelt het als een hernieuwde kennismaking met een heerlijke band.
Ook in de grote zaal voelt het als een hernieuwde kennismaking als het tevens Belgische K’s Choice optreedt. De band heeft me nooit weten te pakken, maar het is al weer erg lang geleden dat ik ze ooit live zag of naar hun muziek luisterde. Zij zijn echter op een sabbitical na aan het begin van deze eeuw nooit echt weg geweest. Ook deze band viert de dertigste verjaardag van een plaat, het succesvolle Paradise In Me, dat ze integraal spelen en dat ook nog eens opent met hun grootste hit ‘Not An Addict’. Ondanks dat ik het een zeer sympathieke band vindt die goed staan te spelen, weet ik weer waarom hun muziek mij niet zo bevalt: het zijn vaak wat tragere nummers die ik vrij vlak vind klinken waarbij ook de zang van Sam Bettens vaak wat weinig dynamiek laat horen. Dat is puur een kwestie van persoonlijk smaak en het is overduidelijk dat veel mensen vanavond enorm van ze staan te genieten.
Door een onderrug die het wel welletjes vindt na 3 dagen concerten, besluit ik Jools over te slaan en te gaan zitten om nog een paar biertjes te drinken. Het is nagenieten van weer een leuke editie van Come As You Are dat misschien wat betreft programmering een wat minder spectaculaire editie beleefde, maar wel weer reuzegezellig was met een avond vol live muziek en vooral ook goede vrienden.
Muziekhonger 