Jack White @ AFAS Live Amsterdam, 1 juli 2022
Dit jaar komen er maar liefst twee platen uit van Jack White. Later deze maand komt Entering Heaven Alive uit en eerder verscheen al Fear Of The Dawn. Deze laatste werd niet door iedereen met open armen ontvangen, want het is een redelijk experimentele plaat waarop White flink tekeer gaat en experimenteert met stijlen buiten alleen rock. Maar ik vind het een leuk album en kan het waarderen dat White op verkenningstocht is gegaan. Nu is hij bezig aan een Europese tour en dat brengt hem ook naar mijn thuisstad. De kaartverkoop ging blijkbaar niet heel hard, want de kaarten waren een periode met een flinke korting te krijgen.
Dat is ook wel duidelijk als er tegen aanvangstijd nog veel plek in de zaal is. Ik kan zelfs redelijk ver naar voren wandelen zonder me door de mensenmassa heen te hoeven worstelen. Voor White zal het fijner zijn als de zaal vol is, maar ik vind het wel lekker om wat ruimte om me heen te hebben. Een paars gedrapeerd gordijn hangt nog om de band heen wanneer de eerste noten klinken. Silhouetten worden erachter zichtbaar en wanneer het gordijn langzaam omhoog getrokken wordt zien we langzaam de band verschijnen. White springt heen en weer terwijl hij fel van leer trekt bij openingsnummer ‘Taking Me Back’. Dit is de opmaat voor een optreden vol vuur van de band en White in het bijzonder.
Want White, tegenwoordig met een blauwe haarcoupe, steekt duidelijk in bloedvorm, ziet er fit uit, en trakteert ons op een geïnspireerde set met veel muzikaal vuurwerk. Hij oogt gedreven en ook zijn band gaat hierin volledig mee. Hij heeft een drietal topmuzikanten om hem heen verzameld met bassist Dominic John Davis, keyboard speler Quincy McCrary en de fantastisch drummende Daru Jones. Zijn nieuwe nummers zijn misschien niet altijd even toegankelijk, maar ook die worden gedreven gespeeld. Uiteraard is de set ook doorspekt met meerdere The White Stripes nummers en ‘I Cut Like A Buffalo’ van The Dead Weather. In de toegift wordt er ook nog een venijnige ‘Steady As She Goes’ van The Raconteurs gespeeld, waarbij hij het publiek mee laat zingen. Zonder ook maar een mobieltje in de lucht want die zijn niet toegestaan en moeten voor aanvang in een elektronisch gesloten zakje gestoken worden. Een fotograaf maakt foto’s die later weer te downloaden zijn van zijn site, waar ik dus dankbaar gebruik van heb gemaakt bij dit verslag.
Vandaag zijn de mensen die dit optreden aan zich voorbij lieten gaan te betreuren, want dit was van een erg hoog niveau. Jack White stelt eigenlijk nooit teleur, maar zo goed als vandaag heb ik hem misschien nooit eerder gezien. Als uitsmijter speelt hij een lange en bevlogen versie van ‘Seven Nations Army’, dé klassieker van The White Stripes. Het is illustratief hoe verfrissend hij dit kan laten klinken en het nummer met zoveel enthousiasme brengt. Uiteraard gaat hier de zaal volledig los en wordt er hard meegezongen. Ik ben heel benieuwd naar die nieuwe plaat later deze maand.
Bekijk alle foto’s (alle foto’s door David Swanson)
Website | Instagram | Spotify | Twitter | YouTube | Facebook
Setlist:
- Taking Me Back
- Fear of the Dawn
- Dead Leaves and the Dirty Ground (The White Stripes song)
- I Think I Smell a Rat (The White Stripes song)
- Trash Tongue Talker
- Alone in My Home
- If I Die Tomorrow
- I Cut Like a Buffalo (The Dead Weather song)
- Freedom at 21
- Hi-De-Ho
- The White Raven
- Offend in Every Way (The White Stripes song)
- Missing Pieces
- We’re Going to Be Friends (The White Stripes song)
- Hotel Yorba (The White Stripes song)
- Screwdriver (The White Stripes song)
- Lazaretto
- Shedding My Velvet
- Ball and Biscuit (The White Stripes song)
Encore: - What’s the Trick?
- I’m Slowly Turning Into You (The White Stripes song)
- Steady, as She Goes (The Raconteurs song)
- Seven Nation Army (The White Stripes song)
Muziekhonger 