Dijkpop, Andijk 2 juli 2022
Het Dijkpop festival in Andijk bezocht ik al een aantal keren en dat was steeds erg geslaagd. Vrienden van ons wonen in Andijk en dan is de keus natuurlijk makkelijk, maar het festival slaagt er ook altijd in een interessant en leuk programma neer te zetten. Nadat de edities van de vorige twee jaar niet door konden gaan, kan nu eindelijk Dijkpop weer gehouden worden en ook dit maal staat er genoeg op het programma om te gaan bekijken.
We trappen de dag bij Hang Youth, de punk band uit Amsterdam-Noord. Ik ken de mannen nog van The Don’t Touch My Croque-Monsieurs, wat ik een leuke band vond en waarmee ze een mengeling van punk en hip-hop brachten. Met Hang Youth tappen ze uit enkel uit het punk vaatje, met korte wilde nummers, die soms voorbij zijn voordat je het door hebt. Als iemand uit het publiek “speulen” roept, moet zanger Abel van Gijlswijk enorm lachen en antwoordt “We spelen 38 nummers”. Daarin wordt tegen alles aan geschopt en geprotesteerd waar ze het niet mee eens zijn, precies zoals je verwacht van onvervalste punk. De koning, de VVD, de Zuidas, alles moet het ontgelden. Ook de stikstof crisis komt aan bod, iets wat vast gevoelig zal liggen in deze regio. Hang Youth is zich daarvan bewust en kan er wel om lachen. Zo wordt het een luchtig optreden waarbij de slaap eens flink uit de slaperige hoofden wordt geblazen. Ik houd hier wel van en het is goed dat er een band is die zich zo uitspreekt over actuele thema’s. Moeilijke tijden leveren vaak goede muziek op, vooral goede punk muziek.
We strijken neer bij Robert Jon & The Wreck, waar ik persoonlijk nog nooit van gehoord heb. De band speelt Southern Rock en doet dat met verve. De tent is niet bepaald volgelopen al staan er vooraan wel een paar verdwaalde fans. Het deert de band niet, die hun luistervriendelijke rock nummers degelijk ten gehore brengen. Heel spannend wil het ook niet worden, daarvoor is de muziek niet verrassend genoeg, maar liefhebbers van dit genre kunnen zich er prima mee vermaken vermoed ik. De band speelt dan ook zeker niet slecht en doet ook zijn best om de bezoekers die er wel staan, zo goed mogelijk te vermaken, wat zeker ook lukt.
Het is ook zeker geen dringen bij HENGE, die voor een handjevol mensen hun opwachting maken. Ik vind de programmering van deze band dan ook wel gedurfd, aangezien het geen hele bekende naam is en ze dan ook nog eens een wel heel vreemde eend in de bijt zijn. Hun mengeling van electronische en rock muziek noemen ze Cosmic Dross en hun vreemde uitdossing heeft te maken met het feit dat ze zich voordoen als de buitenaardse wezens Zpor, Goo, Grok en Nom. Volgt u het nog? In de praktijk betekent dit dat ze techno achtig werk met disco en rock mixen en afwisselen. Dit doen ze met een grote grijns, voor zover we dat kunnen zien, want Goo op synths en Nom op drums hebben een masker op. De grootste grijns is van gitarist en zanger Zpor die als een blij ei op het podium staat. Het geeft wel een hele positieve energie en het is daardoor eigenlijk heel vermakelijk. Muzikaal is het misschien niet zo bijzonder, maar het is een vrolijk optreden waarbij aan het eind Zpor ook nog even met de kleine groep mensen vooraan gaat dansen.
Aan de andere kant van het terrein gaat het er wat serieuzer en harder aan toe bij het Belgische Brutus. Stefanie Mannaerts beroert daar de ketels en zingt daarbij ook nog eens. Af en toe schreeuwt ze daarbij de longen uit haar lijf, wat met haar schelle stem behoorlijk indrukwekkend is. De muziek is hard en duister, met prog rock elementen. Het is erg knap wat het drietal laat horen, waarbij ze ook heel goed met dynamiek werken, door hard en zacht af te wisselen binnen nummers en met het tempo te variëren. Daardoor is er veel afwisseling in de nummers en blijft het tot het einde toe boeiend. Het is voor dit festival misschien niet de meest toegankelijke band, maar wel een één van de interessantere namen op het affiche.
Tijdens Record Store Day kwam er een kleine afvaardiging van Son Mieux een instore optreden geven bij mijn favoriete platenzaak Concerto. Dat was heel erg fraai en de twee heren en dame speelden toen met veel enthousiasme een mooie set. Vandaag staan ze met het volledige gezelschap op het podium en spelen een erg goed optreden, waarbij ze indruk weten te maken. Ondanks het volle podium weten ze altijd de juiste balans te houden en de rijk gearrangeerde liedjes klinken weelderig en vol vuur. Je zou ze misschien de Nederlandse Arcade Fire kunnen noemen en dat is dan als groot compliment bedoeld. Het is ook te zien dat ze het publiek goed meekrijgen en er ontstaat een feestelijke stemming in de tent. Ik vermoed dat Son Mieux er vandaag weer een groot aantal fans bij heeft.
Ik zag het Belgische Bazart al eens voor eigen publiek een ware zegetocht maken op Rock Werchter. Vandaag moeten ze heel hard werken om Dijkpop te overtuigen met hun sfeervolle pop nummers. Gelukkig hebben ze een set goede en pakkende liedjes en laat zanger Mathieu Terryn zich niet kennen. Hij danst over het podium en probeert het publiek mee te slepen. Ik ontwaar achter de drumkit Mario Goossens, één van mijn drumhelden en bekend van Triggerfinger natuurlijk. En ik begrijp ook dat Tom Coghe van Goose deel uit maakt van de formatie. Met de groove zit het daardoor wel snor vandaag en de sound van de band is dan ook helemaal in orde. Zo goed als destijds op Rock Werchter wordt het natuurlijk niet, maar Bazart geeft hier toch een mooi visitekaartje af.
We spoeden ons naar een andere Belgische band die al begonnen is aan hun set. Zo te zien heeft Bazart’s Mathieu Terryn harder gelopen want die staat daar al vooraan. Whispering Sons is inmiddels een gevestigde naam en heeft aan professionaliteit weten te winnen. De set zit goed in elkaar en klinkt ondertussen afwisselender. Hun muziek is nog steeds heel donker en overdonderend, waarbij Kobe Lijnen overtuigt als frontvrouw. Zij was toch al de blikvanger met haar intense performance, maar ze lijkt het nu nog meer onder controle te hebben. Ook heeft het “sta drumstel” plaats gemaakt voor een wat meer traditionelere set, waardoor de nummers meer kracht in de basis krijgen. Het is een geslaagd weerzien met deze unieke band.
De grootste naam vandaag op het affiche is White Lies, die wel gewend zijn aan grotere festivals. Maar ook op het knusse Dijkpop staat een goed gevulde tent te kijken naar de Engelse band met hun galmende rock nummers. Ze zijn uiteraard een groep die al veel podia heeft gezien en daardoor een professionele indruk maken. Alles zit goed in elkaar en ze brengen hun nummers met veel overtuiging, al is het wel redelijk afstandelijk. Ook hebben ze vooral hun beste muziek in de begintijd gemaakt en hoor je goed uit welke periode bepaalde nummers stammen. Hun latere werk mist simpelweg dezelfde doeltreffendheid. Gelukkig spelen ze natuurlijk ook deze hits uit die eerste jaren zoals ‘To Lose My Life’, ‘Farewell To The Playground’ en ‘Bigger Than Us’. Aan het eind gaan de confetti kanonnen nog af en krijgt het een feestelijk einde.
Voor ons is er nog een andere afsluiter, namelijk een band waar ik maar geen genoeg van krijgen. Het Rotterdamse Tramhaus mag toch wel een bescheiden sensatie genoemd worden en zorgde er onlangs op Best Kept Secret nog voor dat de Casbah daar volledig uit zijn voegen barstte. Op Dijkpop weten nog niet zoveel mensen deze band te vinden, maar dat deert ze niet. Ze spelen weer een ijzersterke set en hun nummers klinken geweldig. Zanger Lukas Jansen danst ontspannen over het podium terwijl hij zijn bijtende teksten in de microfoon brult die hij losjes in zijn hand houdt. De rest van de band maakt ook een sterke indruk en de nummers krijgen de juiste puntigheid mee. Deze band maakt reuzensprongen in korte tijd en dat is veelbelovend voor wat er nog in het verschiet ligt. Ik kijk heel erg uit naar een eerste album bijvoorbeeld.
En zo eindigt weer een zeer leuke editie van Dijkpop. Het festival weet toch altijd weer een spannende programmering neer te zetten, die voor liefhebbers zoals ik genoeg te bieden heeft. Misschien dat de gemiddelde Dijkpop bezoeker te weinig bekende namen ziet, zoiets ving ik op namelijk, maar voor mij is er juist heel veel te genieten. Volgend jaar dus gewoon weer.
Muziekhonger 