Come As Your Are festival @ Effenaar Eindhoven, 7 Oktober 2023
Al een aantal jaren wordt in de Effenaar 30 jaar rockmuziek gevierd met het Come As You Are festival, waarbij oude en nieuwe bands op het affiche prijken. Daarbij wordt geferereerd aan de grunge periode aan het begin van de jaren negentig. Ook dit jaar hebben ze weer een erg leuke line-up weten neer te zetten, dus zak ik af naar het zuiden en de lichtstad voor een avondje lekkere gitaarmuziek en vooral ook goede vrienden en veel gezelligheid.
We trappen af met de Nederlandse formatie Mayleaf die zich laat inspireren door een 90s act als Weezer. Dat doen ze heel verdienstelijk waarbij zangeres Ilah van der Baas zich laat gelden met overtuigende uithalen en zang. De nummers liggen lekker in het gehoor al zijn ze niet altijd even bijzonder. Een wall of death of circle pit zit er nog niet in voor de band op dit vroege tijdstip, maar daardoor laten ze zich niet uit het veld slaan en werken ze hard voor een geslaagd optreden.
Het Rotterdamse Tramhaus heeft eigenlijk al geen introductie meer nodig. De band zegeviert glorieus waar ze maar spelen en ieder nummer wat ze uitbrengen is een schot in de roos. Ook vandaag weer weet de band de zaal te overtuigen en in beweging te krijgen onder aanvoering van Lukas Jansen. Met hun bijtende en felle post-punk liedjes, die ondersteund worden door groovende rockpartijen is het dan ook erg moeilijk stilstaan. En zo voegt Tramhaus weer een overwinning toe aan hun zegereeks.
We gaan eens beneden kijken in de kleine zaal waar Ross Curry al aan zijn optreden is begonnen. Curry gaat al een tijdje mee in verschillende gedaantes en wisselende successen maar werd nooit echt heel bekend. Hij speelt een lekkere set gitaarmuziek en laat horen over genoeg kwaliteiten te beschikken. De stevige nummers liggen fijn in het gehoor en ondanks dat ze niet hemelbestormend zijn, klinkt het allemaal behoorlijk overtuigend. Getuige de zaal die redelijk gevuld blijft, vinden meer mensen dat vanavond.
Terug in de grote zaal laten de drie mannen van Paceshifters horen, dat je niet veel mensen nodig hebt om een stevige set gitaarmuziek neer te kunnen zetten. Iedere keer als ik deze band zie, vraag ik me af waarom zij maar niet echt weten door te breken naar het grote publiek. Alle ingrediënten daarvoor lijken namelijk aanwezig met een strakke band, goede nummers en grote inzet. Misschien dat de nummers net even teveel alternatief en te weinig mainstream zijn, dat wat mij betreft voor het trio pleit. Seb Dokman vraagt het zich wellicht ook af, aangezien hij laat weten dat de band inmiddels toch alweer 15 jaar bestaat en er blijkbaar nog genoeg mensen zijn die vanavond de band voor het eerst zien. Ze spelen wederom uitstekend, dus wie weet hebben ze er weer wat fans bij na vandaag, want dat verdienen ze.
Wellicht geldt dit ook wel voor de band die daarna het hoofdpodium betreedt, het Belgische duo Black Box Revelation die op het podium versterking krijgen van een extra muzikant. Het tweetal timmert ook al sinds 2005 aan de weg en krijgt ondanks lovende kritieken in hun thuisland en ook in Nederland ook maar weinig aandacht hier. Dat is onterecht zoals ze vandaag maar weer eens laten horen. Vaak worden ze vergeleken met The Black Keys vanwege eenzelfde bezetting, maar zij blijven nog wat dichter bij vuige bluesrock. Ik had ze al een tijdje niet meer zien optreden, dus het is weer erg fijn om ze weer eens te zien.
Uiteraard behoeft Claw Boys Claw weinig introductie, want deze band heeft inmiddels een welhaast legendarische status bereikt, niet op zijn minst vanwege hun geweldige live optredens. Dit is zo’n band die je eenmaal in je leven gezien moet hebben, maar gelukkig heb ik al menig optreden van ze meegemaakt. Zanger Peter te Bos mag dan 72 zijn en wat minder hard van stapel lopen als voorheen, nog steeds heeft hij dezelfde ondeugende blik in zijn ogen en klinkt zijn bariton overtuigend. Al vanaf het prille begin veertig jaar geleden maakt naast te Bos ook gitarist John Cameron deel uit van de band en inmiddels zijn bassist Marcus Bruystens en drummer Jeroen Kleijn er ook alweer een tijdje bij. Deze ervaren formatie weet nog steeds iedere zaal plat te spelen en ook vanavond krijgen ze met gemak de Effenaar op de knieën. Het blijft een genot om deze prachtige band te zien spelen.
Vanavond eindigen we met een knal en niemand minder dan de Noord-Ierse rockhelden van Therapy? Ook deze band draait al een tijdje mee natuurlijk en bleef gestaag nieuwe muziek uitbrengen na hun grote successen halverwege de jaren negentig. Ze brachten onlangs hun zestiende album Hard Cold Fire uit, maar vanavond pakt het drietal vooral uit met hun grote hits. Zoals altijd doen ze dat met veel positieve energie en houden ze de zaal goed bij de les. De mannen van het eerste uur, gitarist en zanger Andy Cairns en bassist Michael McKeegan hebben veel aandacht voor het publiek en stralen altijd ongelooflijk veel plezier uit. Dit mist zijn uitwerking niet en er wordt wild gedanst, hard meegebruld en menig biertje besteld. Het is een passend einde van een enorm geslaagde editie van dit Come As You Are festival. Ongetwijfeld zijn we er volgend jaar weer bij.
Muziekhonger 