Dijkpop, Andijk, 4 juli 2026
Ook dit jaar gaan we natuurlijk weer richting Andijk voor het jaarlijkse feestje daar op Dijkpop. Het programma is wat minder spectaculair dan andere jaren, maar dat mag de pret niet drukken. We kunnen ontspannen rondlopen op het festivalterrein en wie weet ontdekken we zo weer wat nieuws. Maar er staan ook een aantal oude bekenden op de poster die meer dan de moeite waard zijn.
Eén van die oude bekenden is de Haagse band Hallo Venray die garant staan voor een fraai muzikaal uurtje rock. De drie mannen staan heerlijk ontspannen te spelen. De band is nooit mainstream geworden maar wordt wel heel erg gewaardeerd in de alternative muziek scene en dat is volkomen terecht. Iedere plaat lijkt de band nóg beter te worden en weten ze altijd hun eigen koers te varen, wars van enige trend of hype. Neil Young en Lou Reed zijn nooit ver weg wat vooral ook komt door de manier waarop zanger/gitarist Henk Koorn zingt en gitaar speelt. Hij kan daarbij leunen op zijn ervaren ritme sectie bestaande uit bassist Peter Konings en drummer Henk Jonkers. Hun grootste hit die ze in het begin van hun carrière uitbrachten is waarschijnlijk ‘Slow Change’ wat ze destijds wat bescheiden succes bracht, maar ze wel op de kaart zette binnen de alternative rock. Die mag natuurlijk vandaag niet ontbreken en nestelt zich tussen alle andere pareltjes van deze geweldige band.
Op het hoofdpodium “Roots” staan we vooraan voor de Twentse band Bökkers, omdat een vriendin van ons ook uit Salland komt, waar de band zijn oorsprong kent. Ooit begonnen als Normaal cover band, zingen ze ook hun eigen nummers in het Nedersaksisch, waarvan Achterhoeks en Sallands dialecten zijn. Dar doen ze met heel veel enthousiasme en ondanks dat het relatief rustig blijft in de tent wordt er toch een heel leuk feestje gebouwd. Het is ongecompliceerde rock die met veel stampende riffs en “four on the floor” bijna als rock disco beschouwd zou kunnen worden. Het zorgt er wel voor dat het lekkere dansbare liedjes zijn, die misschien niet uitblinken in vernuft maar wel voor heel veel plezier bij publiek en band zorgen. En zo is het een lekker uurtje rocken waarbij de vuisten de lucht in kunnen met liefst nog een biertje in één van die knuisten. Daar wordt vandaag dan niet mee gegooid, wat de mannen vaak wel gewend zijn.
Ik heb eigenlijk geen idee wat Anouk de laatste jaren precies allemaal doet. Volgens mij is ze als jury lid te zien in zo’n talentenjacht op TV en ze maakt ook nog steeds nieuwe albums. Daar hoor ik verder nooit zoveel van en deze week verscheen het nieuwsbericht dat ze wellicht haar laatste album opneemt omdat ze er alleen maar verlies op draait. Vanavond op Dijkpop speelt ze vooral haar grootste hits en dat vindt het publiek prachtig. De tent is dan ook afgeladen vol wat niet vanzelfsprekend is op dit festival en waardoor ik het vanaf de rand van de tent bekijk. Anouk kan nog steeds geweldig zingen en heeft een aantal goede nummers gemaakt zoals ‘Nobody’s Wife’ en ‘Girl’. ‘Michel’ is een prachtige ballade en zorgt voor een fraai momentje in haar set. Toch komt het op mij wat routineus over en mis ik een connectie met het publiek. Ook haar band die in het verleden vaak top was, lijkt toch wel erg op routine te draaien. Het publiek vindt het overduidelijk prachtig, want de meeste mensen blijven tot het eind staan.
Een andere oude bekende wil ik heel graag zien, namelijk The Fatal Flowers die eind jaren tachtig en begin jaren negentig veel indruk wisten te maken. Na een reünie tour in 2019 werd eind vorig jaar aangekondigd dat de band deze zomer festival shows speelt vanwege het veertig jarig jubileum van hun plaat Younger Days. En gelukkig kan ik ze daarom vandaag hier zien en tsjonge wat speelt de band geweldig. Het klinkt nog steeds prachtig en de liedjes zijn allesbehalve gedateerd. Henk Jonkers draait een dubbele dienst vandaag want eerder speelde hij al bij Hallo Venray mee. De “Rock & Rolla” tent is behoorlijk gevuld om deze oudgedienden te zien spelen en we krijgen een heerlijke set voorgeschoteld met aan het eind een energieke vertolking van het geweldige ‘Both Ends Burning’, de Roxy Music cover die ze in 1990 opnamen met een lekker vleugje Bowie sound. Op en top genieten met deze veteranen die voor mij het hoogtepunt van de dag vormen.
Wij sluiten de dag af met Politie Warnsveld, dat zijn tenslotte je beste vrienden. De ska groep uit Nijmegen komt met veel energie het podium op, voor een nog niet halfvolle tent. Daar laten ze zich niet door uit het veld slaan en ze zijn vast van plan hier een feestje te bouwen met de mensen die er wel zijn. Hun Nederlandstalige ska liedjes zijn lekker springerig, maar steken er wat mij betreft niet echt bovenuit. Ze compenseren dat wel met veel inzet en zanger Joris van de Waterbeemd staat een uur lang te springen en probeert iedereen persoonlijk er met de haren bij te slepen. Hij krijgt het voor elkaar dat er een circle pit gevormd wordt die daarna nog een aantal keer spontaan zal opduiken. Zo ontstaat een uitgelaten sfeer en sluiten wij Dijkpop op een vrolijke manier af.
Het is hier nog niet gedaan, maar wij houden het langzaam toch maar voor gezien. Het was dan muzikaal misschien geen memorable editie, maar het was wel weer een ontzettend gezellige en feestelijke dag. Uiteindelijk maakt dat Dijkpop tot een heerlijk festival, met veel leuke mensen, onze geweldige vrienden en een biertje of wat. Ik zou graag weer een wat spannendere programmering zien met meer bands van het kaliber Hiqpy, Iguana Death Cult of Tramhaus zoals voorgaande jaren. Evengoed tot volgend jaar!
Muziekhonger 