Come As Your Are festival @ Effenaar Eindhoven, 3 Oktober 2026
Het is inmiddels toch al een mooie traditie geworden om begin Oktober het Come As You Are festival in de Effenaar te bezoeken. Dus ook dit jaar begeven we ons op een mooie nazomer dag naar het zuiden waar weer een mooie line-up op ons wacht.
De eerste band van de dag voor ons is het Belgische SONS die ik al vaker heb mogen zien en dan ook niet wil missen vandaag. Ze staan in een al goed gevulde zaal en doen hun uiterste best om het nog niet helemaal warmgedraaide publiek mee te krijgen. Dat zou toch moeten lukken met hun felle en energieke nummers die ze met veel enthousiasme op de zaal afvuren. Langzaam beginnen wat mensen vooraan mee te springen maar écht los gaat het nog niet. Dat ligt allerminst aan de band die een lekkere set staan te spelen met ook nummers van hun nieuwe plaat Hallo. Hallo inderdaad, want ze trekken hard van leer en geven zo een overtuigend visitekaartje af.
In de kleine zaal vinden we de Nederlandse formatie rondom Veerle Driessen. Hun mix van indierock en postpunk klinkt interessant en met een paar goede nummers wisten ze op te vallen. Ook live weten ze met overgave hun muziek in de kleine zaal te brengen. Soms gaat Driessen flink de hoogte in maar dan klinkt haar stem ineens veel te schel wat zo’n nummer dan irritant maakt. Nee het is beter als ze in de onderste registers blijft zingen, waardoor de liedjes juist donkerder en mysterieuzer worden.
Het Excelsior kroonjuweel Johan heeft wat te vieren, namelijk 25 jaar Pergola, hun monumentale tweede plaat waarmee ze zich definitief op de kaart zetten. Dus wordt de hele plaat integraal vertolkt, wat een fraaie traktatie is. De laatste keer dat ik ze zag maakten ze een beetje uitgebluste indruk. Ook Jacob de Greeuw was toen niet goed bij stem. Gelukkig is dat vanavond niet het geval en speelt de band een geconcentreerde en sfeervolle set, met al die mooie liedjes als middelpunt. Want wat klinken ze weer prachtig, die tijdloze pareltjes als ‘Paper Planes’, ‘Day Is Done’ en How Does It Feel’.
Niet iedereen weet de tand des tijds goed te doorstaan. Ken je Republica nog? Inderdaad die van die enorme hit ‘Ready To Go’, hun grootste wapenfeit die je overal hoorde destijds, zo’n 30 jaar geleden. Alleen zangeres Saffron, ofwel Samantha Marie Sprackling, is overgebleven en heeft zich versterkt met jonge sessiemuzikanten. Die proberen er echt wel het beste van te maken, maar het is overduidelijk dat Saffron het meeste aan het playbacken is en er ook nog eens van alles op de achtergrond meeloopt aan extra partijen om de boel op te vullen. En dan nog klinkt alles enorm futloos en is deze band nog minder dan een nostalgie act.
Dan maar naar beneden voor een jongere band, Wax Jaw uit Philadelphia. Zij hebben genoeg energie en willen wel een feestje bouwen. Hun post-punk is misschien niet altijd vrolijke muziek, maar de punk riffs lenen zich goed om regelmatig mee te springen. Zanger Shane Morgan oogt wat gereserveerd vanachter zijn zonnebril en laat het praten met het publiek aan andere bandleden. Als trans persoon heeft hij genoeg te vertellen in de teksten waarin hij thema’s als het leven van een jonge trans persoon in de VS treffend behandeld. Genoeg om je boos of druk over te maken in ieder geval en die urgentie is goed te horen in hun muziek.
De grote headliner vandaag zijn de oudgedienden van The Afghan Whigs. Met zanger Greg Dulli voorop is de band altijd zijn eigen weg gegaan en inmiddels is de band al een tijd een gevestigde naam in de alternatieve rock wereld. Niet in de minste plaats om de goede platen die ze nog steeds maken, zoals het onlangs uitgebrachte Soft Control. Je moet wel van de karakteristieke stem van Dulli houden die wat schreeuwerig kan klinken, vooral in de hoogte en vaak tegen het valse aan schuurt. Vanavond gaat zijn stem wat vaak net de grens over, maar de band compenseert dat ruimschoots met een felle en bevlogen set. Een terechte headliner op dit festival, waar dit soort bands vaak goed geprogrammeerd worden en voor genoeg vuurwerk zorgen.
Er zijn van die bands, waar het op een of andere manier maar niet wil lukken om ze live te zien. CLOUDSURFERS is zo’n band waarbij er steeds iets tussen komt. Gelukkig is dat vanavond niet het geval en kan ik ze eindelijk zien spelen en dat bevalt meer dan goed. Zanger Thom Liesting schreeuwt de longen uit zijn lijf en zou het liefst iedereen persoonlijk met zijn haren erbij willen trekken. De punk liedjes zijn stuk voor stuk energiebommen die doeltreffend afgevuurd worden. Erg jammer dat ze maar zo kort mogen spelen, dus hopelijk zie ik ze snel weer voor een langere set, al spelen ze voorlopig niet bij mij in de buurt.
Het blijft opvallend dat bij de afsluiter op het hoofdpodium op dit festival er altijd minder publiek is, terwijl het echt nog niet zo laat is. Ik ga in ieder geval shame niet overslaan, want ik vind dit altijd een erg leuke band met nog leukere optredens. Zanger Charlie Steen staat weer ondeugend te grijnzen als ze aan hun set beginnen en staat al snel in zijn gebruikelijke pose met pompende vuisten langs zijn lijf. Ook bassist Josh Finerty begint langzaam warm te worden en trekt al wat sprintjes heen en weer over het podium. Net als de band lekker op gang is, vliegt de PA eruit en moeten ze noodgedwongen stoppen. Na een minuut of 10 proberen ze het weer maar het gaat maar een paar minuutjes goed voordat de PA het weer begeeft. De band komt nu niet meer terug en dat is echt ontzettend jammer, niet alleen voor het publiek maar ook voor de band. Hopelijk krijgen ze snel een herkansing hier in de Effenaar.
Paceshifters play Nirvana
De Nederlandse rock band Paceshifters is al een tijdje aan het touren met een tribute aan Nirvana. Seb Dokman laat weten dat ze er inmiddels wel klaar mee zijn, na een flink aantal optredens met dit project. Maar niet voordat ze hier de boel flink op zijn kop zetten. Dat dit een erg goede band is, die live nooit verzaken, was al bekend. Maar wat spelen ze hier een ontzettend strakke set met de grootste Nirvana hits, met net zoveel overgave. Nirvana gaan we nooit meer live kunnen zien, maar dit was toch wel “the next best thing”. Dus gaan er veel vuisten de lucht in en wordt er hartstochtelijk meegeschreeuwd.
En zo eindigt weer een succesvolle editie van dit leuke festival in de Effenaar, waar ik veel leuke en goede optredens heb gezien, een enkeling daargelaten. Tot volgend jaar maar weer met…de Tröckener Kecks!
