Flea and the Honora Band @ Paradiso Amsterdam, 23 mei 2026
Wellicht is het geen verrassing voor de gemiddelde Red Hot Chili Peppers fan dat bassist Flea, ofwel Michael Peter Balzary, ook een getalenteerd trompettist was. Tot hij gevraagd werd door toenmalig gitarist Hillel Slovak om als bassist mee te spelen in wat zou uitgroeien tot één van de grootste rock bands van de de laatste paar decennia. Daar bleek hij toch ook wel talent voor te hebben en Flea werd een beroemde en gewaardeerde bassist in de punk, funk en rock wereld waartoe de Peppers behoren. Een aantal jaren geleden nam hij zich voor de trompet weer op te pakken en een jazz plaat op te nemen. Zonder verder grote verwachtingen en pretenties ging hij aan de slag, speelde zijn vingers en lippen blauw, nam de plaat Honora op en zie, hij staat nu als jazz muzikant in een uitverkocht Paradiso.
Uit interviews en ook vanavond wanneer hij het publiek toespreekt, is het duidelijk dat hij weet waar hij staat, midden tussen gerenommeerde jazz muzikanten en de jazz scene in LA, en stelt hij zich bescheiden op. Zijn plaat oogst echter veel lof en vanavond gaan we horen hoe dat live gaat klinken. Met de band zit dat wel goed, met multi-instrumentalist en bandleider Josh Johnson op toetsen en saxofoon, Anna Butterss op bas en tevens zijn lerares, Jeff Parker op gitaar, en Deantoni Parks op drums die ook nog kort in The Mars Volta zat. Flea speelt afwisselend bas en trompet en zoals dat bij jazz gebruikelijk is, wordt er veel gesoleerd. Niet verwonderlijk aangezien de plaat voornamelijk instrumentale stukken bevat, zowel covers als eigen composities. Daarop zijn wel gastbijdragen van zangers op de nummers ‘Traffic Lights’ met Thom Yorke en de Jimme Webb cover van ‘Wichita Lineman’ met Nick Cave te horen. Beide nummers staan vanavond op de setlist, zoals bijna alle nummers van de plaat, maar die twee heren zijn er helaas niet bij, al was dat nou ook niet echt de verwachting.
Uiteindelijk wordt het een zeer sfeervol optreden met een dankbare Flea en een voortreffelijke band. Wanneer zowel Flea en Butterss beide baspartijen spelen is het smullen, zoals ze om elkaar heen weten te draaien en de baspartijen met elkaar verweefd raken. Op trompet moet Flea het relatief eenvoudig houden, aangezien hij zoals hij zelf ook aangeeft, niet die snelle noten kan spelen die vaak gebruikelijk zijn. Maar dat is geen enkel moment een probleem, want daardoor klinken die nummers als warme soundscapes die door de andere muzikanten fraai ingekleurd worden. Ze krijgen vaak een zomers karakter wat nog extra benadrukt wordt door een visual van een zomerse weide. In zijn cover van Funkadelic’s ‘Maggot Brain‘ eert hij George Clinton, de iconische godfather of funk, die zo belangrijk is geweest voor de evolutie van de Peppers.
Tijdens het bespelen van de bas maakt Flea dezelfde schokkerige bewegingen die we van hem gewend zijn en tijdens ‘A Plea’ gaat zelfs het jasje even uit en krijgen we de punker te zien die we zo goed kennen. Maar hij maakt er zeker geen circus van en laat vooral de muziek spreken. Als toegift krijgen we nog het lieflijke ‘Lovelovelove’ van zijn eerdere solowerk Helen Burns, zijn debuut EP. Zo zien en horen we vooral de talentvolle en geweldige muzikant die Flea is, omringd door gelijkgestemden die het beste in elkaar boven weten te halen. Je hoeft ook niet altijd de beste of meest virtuoos te zijn, als je maar op dezelfde golflengte zit en er plezier in hebt, en dat zit wel goed.
Website | Instagram | Spotify | YouTube | Facebook
Setlist:
- Good Night Darius
- Traffic Lights
- Shred of Hope
- Wichita Lineman (Jimmy Webb cover)
- Frailed
- Golden Wingship
- A Plea
- Morning Cry
- Free as I Want to Be
- Thinkin Bout You (Frank Ocean cover)
- Maggot Brain (Funkadelic cover)
Encore - Lovelovelove
Muziekhonger 