Into The Great Wide Open – donderdag + vrijdag, Vlieland, 27+28 augustus 2026
Langzaam komt het eiland in beeld, de veerboot maakt de bocht bij Terschelling en nadert de jachthaven. De eerste stappen op het vaste land maken het direct duidelijk: we zijn weer thuis! Zo voelt het in ieder geval, als thuiskomen hier op Vlieland. Snel zijn we dan ook geïnstalleerd en op het terrasje zien we dat het eiland al behoorlijk vol is gelopen. ITGWO 2026 kan wat ons betreft beginnen.
Donderdag
Traditioneel afgetrapt met een borrel bij vrienden op Stortemelk begeven we ons naar de Bolder waar de nieuwe Nederlandse band Honey I’m Home speelt. De groep bestaat o.a. uit leden van Jagd, Marathon en WIES. Ze spelen dromerige shoegaze zoals ook bijvoorbeeld DIIV en Slowdive dat doen. Dat klinkt erg goed en de donkere sfeer in de Bolder past daar uitstekend bij. Ik herken o.a. het nummer ‘Insecure’ dat ik regelmatig bij Pinguin Radio voorbij hoor komen. Het is een succesvolle kennismaking met de band die uitnodigt om ze in de gaten te houden.
Op het Sportveld is Personal Trainer al aan hun optreden begonnen. De band gaat steeds meer volwassen klinken zonder aan kwaliteit in te boeten. Misschien dat de branie wat minder is, maar ze hebben aan diepgang en spanning gewonnen. Binnenkort komt de nieuwe plaat ‘Human Assholes’ uit. waar ik heel veel zin in heb. Zo heeft de band opnieuw een succesvolle doorkomst hier op ITGWO, wat voor hun bijna als een thuiswedstrijd gaat voelen. In september staat de band ook nog eens in Carré wat natuurlijk fantastisch is voor de groep rondom de geweldige Willem Smit.
Een aantal jaar geleden zag ik Baxter Dury op Best Kept Secret en dat was een aangename kennismaking. De Brit probeert het Sportveld er bij de lurven bij te pakken en weet dat voor elkaar te krijgen door een uitgekiende set. Hij bouwt het op vanuit de meer schurende liedjes in het begin naar de dansbare beats aan het eind, maar altijd voorzien van zijn kenmerkende praatzang. Uiteraard zet hij zich zelfverzekerd in de spotlight en persoonlijk houd ik wel van deze Britse arrogantie die altijd met “tongue in cheek” is. Daarmee is hij een lekkere afsluiter van deze eerste en altijd wat korte eerste festivaldag.
Zo trappen we op een fraaie wijze deze editie af en zelfs het weer blijkt. zoals altijd op de waddeneilanden, erg mee te vallen en hebben we zelfs lekker in de zon kunnen staan. We gaan eens even een koude Rode Kabouter opzoeken want onder ons hotel is toch een feestje gaande.
Vrijdag
Nadat ik toch vrij succesvol door het tweede deel van het feestje heen ben geslapen en we wat lekkers bij de bakker als ontbijt hebben gegeten, is het tijd om wat muziek te gaan beluisteren. En dat blijkt om de hoek op het Havenplein te kunnen, want ook daar organiseert de VPRO dit jaar weer de “VPRO aan zee” sessies.
The Belair Lip Bombs – Havenplein
Volgens de Australiers van The Belair Lip Bombs zijn ze rechtstreeks van de boot het “podium” opgestapt voor hun sessie. Daar is aardig wat publiek op afgekomen en ze spelen een leuke set met de Waddenzee als prachtig decor. De zomerse indierock liedjes zijn pakkend en worden lekker gespeeld. Daarmee overtuigen ze ons in ieder geval om later op de dag naar hun optreden op de IJsbaan te gaan.
Maar eerst spelen daar de drie dames van Horsegirl. Bij het beluisteren van deze band was ik niet echt overtuigd doordat ze twee gezichten laten zien. Zo spelen ze ingetogen indie liedjes maar willen ze ook nog wel eens gruizigere overstuurde gitaren laten horen. Maar live blijken ze vooral hun ingetogen kant te laten zien en horen. Dat spat nou niet bepaald van het podium en het wordt dan ook behoorlijk saai.
De Australiërs konden direct na het optreden op het Havenplein hier naar in bos het podium op en trakteren ons op de IJsbaan opnieuw op hun lichtvoetige zomerse gitaarliedjes die wederom goed in de smaak vallen. De band knalt nou niet bepaald van het podium en de indierock nummers zijn misschien ook niet allemaal heel erg opvallend, maar met ditmaal het bos als achtergrond is het toch wel een lekker optreden.
Op het Sportveld horen we in de verte al de trommels van Balimaya Project. Het collectief uit Londen met ook leden van Kokoroko wordt geleid door djembé speler Camara Onono. Hij heeft zich laten inspireren door de muziek en ritmes van zijn voorouders uit West Africa. Dat leidt tot zeer aanstekelijke muziek met veel percussie waarop gedanst móet worden. Dat wordt dan ook naar hartelust gedaan en Onono blijkt ook nog eens een charismatische en sympathieke muzikant die maar al te graag het publiek meeneemt in een vrolijk dansfeest.
Na het West Afrikaanse dansfeestje eerder is het nu tijd voor een Italiaans dansje. Il Mago Del Gelato speelt funky disco tunes die in goede aarde vallen bij het publiek dat al flink opgewarmd is. Zo worden we weer getrakteerd op swingende ritmes en muziek die erin glijden als limoncello of prosecco op een zonnig Italiaans terras. Dus dansen we nog maar vrolijk door met deze swingende Italianen.
Na een overheerlijke cocktail in een ontspannen hoekje op het Sportveld gaan we eens in de Bolder kijken. Daar worden we verrast door de post-punk van Slate, een gezelschap uit Wales. Dat ligt niet ver van Ierland natuurlijk en net als Fontaines D.C. spelen ze goed doordachte en donkere post-punk liedjes die soms wat mysterieus klinken. Zanger Jack Shephard klinkt geweldig en heeft enorm veel charisma. De liedjes zijn korte verhaaltjes en een paar keer buigt Shephard geheimzinnig naar het publiek om ze een poëtisch sprookje in het oor te fluisteren. Spijtig dat het niet heel druk is in de Bolder want deze band heeft meer verdiend. Ik ga ze goed in de gaten houden in ieder geval.
Na dit prachtige optreden vol spannende sprookjes gaan we dan ook maar weer eens wat Rode Kabouters zoeken.
Muziekhonger 