Zaterdag
Nadat we gisteren naar ons onderkomen in de duinen zijn verhuisd waar we net als voorgaande jaren een week zullen doorbrengen, is het na een heerlijke nacht erg fijn ontwaken met een zonnetje en gebakken eieren. Met een goede bodem zijn we weer klaar voor een nieuwe dag.
Op de Open Plek speelt de Belgische Elton John want zo mogen we frontman Jelle Denturck wel noemen als je zijn muziek hoort. Hem ken ik tevens als de frontman van de garage rock band Dirk., die toe waren aan een pauze. Dat geeft hem de tijd om te focussen op dit nieuwe project. Bij Dirk. viel het al op dat Denturck een goede stem heeft, maar die komt hier bij Dressed Like Boys helemaat tot zijn recht. De mooie piano liedjes zijn prachtig en voorzien van weelderige arrangementen. Je hoort de glamrock uit de jaren 70 erin met vleugjes Bowie, maar doet dus vooral denken aan Elton John. Met veel passie vertelt Denturck de achtergrond van enkele nummers en hoe ze tot stand zijn gekomen. Hij is overtuigend een sterke frontman die de aandacht goed vast weet te houden en het publiek meeneemt in zijn muziek. Hij en zijn band geven daarmee een prachtig optreden in het bos.
We kijken nog een beetje Plonki in de Kuil van een afstandje maar ik heb er te weinig van meegekregen om daar iets zinnigs over te zeggen
Op het Sportveld is de hoogmis van Brother Wallce begonnen die als veertienjarige al een enorm gospelkoor dirigeerde. Met een geweldige stem en een enorm positieve uitstraling pakt hij het veld zonder problemen in. Zijn debuutplaat heet Electric Love en liefde verspreiden is dan ook alles wat hij wil. Dat lukt meer dan geweldig door krachtige soul ballads en dansbare funky liedjes. Vol positieve energie kan iedereen verder met deze derde festivaldag.
We besluiten te gaan eten in de buurt van het hoofdpodium en kunnen zo gedeeltelijk het optreden van Sophie Straat bekijken. Zij kreeg recentelijk een hoop shit te verwerken omdat ze zich uitspreekt en niet iedereen helemaal begrijpt wat ze wil zeggen. Gelukkig vindt ze op ITGWO een gelijkgestemd publiek wat haar wel begrijpt en ze geeft een energiek optreden. Ze is misschien niet de beste zangeres maar maakt dat meer dan goed met haar protest liedjes met een boodschap en een bevlogen podium uitstraling.
Op de Open Plek zijn we vervolgens getuige van de kwetsbare Jacob Alon en hun indrukwekkende stem. Die doet denken aan een mix van Tamino, die een paar jaar geleden ook nog op deze plek speelde, en Jeff Buckley. Helemaal vlekkeloos verloopt dat niet door technische problemen en gedoe met hun oortjes. Daardoor is het soms lastig om je mee te laten voeren in hun wereld. maar op de momenten dat het allemaal meezit zijn het wonderschone liedjes waarvan menigeen aardig onder de indruk is en hier en daar een traantje wordt weggepinkt. Uiteindelijk weet het optreden toch succesvol te landen en doet de magie van het bos de rest.
Aan de andere kant in de Kuil worden vervolgens geen traantjes weggepinkt, of het moet door de schop in de ballen zijn die Fuck Fuck Fuck daar verkoopt. De band en vooral zanger Jits Vlaar vliegen er vol in en slopen er vakkundig het podium, overigens zonder maar een boom of plant te krenken. De punk rock liedjes zijn makkelijk verteerbaar en klinken misschien wat teveel hetzelfde, maar wat een wild feestje wordt hier gebouwd. De band doet er alles aan om volledig uit de bocht te vliegen, Vlaar is overal te vinden behalve op het podium en vraagt of het publiek even aan de kant wil voor zijn “crowd surfing zonder crowd”. Vervolgens duikt hij de open plek tussen het publiek in, blijkbaar zonder kleerscheuren. Voor het podium en achter het “geluidshuisje” worden mosh pits gebouwd. Dit is de juiste plek op het juiste moment om deze zaterdag in de juiste stemming te vervolgen.
Bij de afsluiter op het Sportveld gaat het er minder ruig aan toe, maar “Mr. ITGWO” Erlend Øye koos uiteraard dit festival als één van de vijf lokaties om met Whitest Boy Alive de 20e verjaardag van hun debuutplaat Dreams te vieren. Øye zorgde ervoor dat hij de eerste jaren kon blijven terugkeren naar ITGWO, door ieder muzikaal project mee te nemen naar het eiland, maar nu was het alweer een tijdje geleden. De lichtvoetige liedjes van The Whitest Boy Alive en zijn andere projecten passen zo goed bij het zomerse eiland leven en de positieve en magische vibes van dit kleinschalige festival. En zo worden we ook vanavond weer meegevoerd op de zomerste tonen van Øye en zijn bandgenoten en deelt het veld graag mee in deze vrolijke sfeer en de dansbare liedjes. Of hij daarna nog op het strand was te vinden met een gitaar bij het kampvuur heb ik niet meer vernomen, maar dat zou me niets verbazen. Hoewel kampvuren dit jaar wellicht niet mogelijk waren vanwege de wind.
Zo worden we deze dag van veel positieve energie voorzien en gaan we dan ook fanatiek op zoek naar Rode Kabouters. Die blijken zich niet te laten zien in de enorme hoosbui die we over ons heen krijgen als we ’s nachts naar ons huisje fietsen.
Zondag
Na een onstuimige nacht lijkt de rust terug als we ons opmaken voor alweer de laatste festivaldag, waarin we traditioneel ons onderdompelen in een lekker loom eilandtempo.
We kijken wel nog de tweede helft van Tape Toy in de Kuil, die een mix spelen van melodieuze indierock en grunge. Zelf bestempelde de band, die elkaar van het conservatorium kennen, dat ooit als “bubble grunge”. Live klinkt dat wel lekker, horen we ook wat shoegaze elementen en zien we een band die er veel zin in heeft. We zijn nog niet helemaal wakker, maar het is in ieder geval een fijn begin van deze zondag.
We blijven nog even hangen voor het optreden van de reggae band The Hempolics. Dat is natuurlijk een heerlijk genre voor een luie zondag. Nubiya Brandon en Daniel Collier gaan de band voor, waarbij Collie regelmatig de melodica bespeelt. Het wil me niet echt pakken, maar ik weet niet precies waarom. Hoewel Brandon een goede stem heeft, lijkt ze teveel te proberen om te klinken als Amy Whinehouse of de grote jazz diva’s. Misschien dat ik me daar wat teveel aan stoor. Op het gemakje begeven we ons daarom maar naar het Sportveld.
Daar begint Nusantera Beat met hun swingende optreden en de op traditionele Indonesische muziek geinspireerde dansbare nummers. Met de broertjes Sonny en Gino Groeneveld in de gelederen, bekend van o.a. Jungle By Night en Altin Gün, betekent dit dat het wel snor zit met percussie en drums. Zij weten natuurlijk als geen ander hoe een onweerstaanbare groove neergezet moet worden en dit is wel de motor van deze formatie. Zangeres Megan de Klerk heeft een aangename stem en weet het publiek te verleiden om mee te dansen. Zo ontstaat een swingend en exotisch feestje met het gewillige publiek dat daar wel voor te porren is.
Uit een ver universum daalden de twee wezens Khn en Klek de Poitrine neer en verbaasde de wereld met hun dansbare math rock. De video van het radiostation KEXP van hun optreden bij Trans Musicales in Rennes ging viral en er ontstond een hype rondom het tweetal. Dit is hun eerste optreden op Nederlandse bodem en deze primeur werd gewaagd gekozen om het festival af te sluiten. Maar de twee canadezen maken de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Door de soms complexe ritmes en microtonale gitaren te voorzien van een disco sausje blijkt het wel degelijk goed dansbaar. Daar heeft het publiek natuurlijk meer dan zin in en het geeft zich volledig over aan de twee in stippeltjes pakpapier verklede personen en doet ook graag mee aan de rek- en strekoefeningen van het duo. Het klinkt misschien als ongein en een gimmick, maar het is veel meer dan dat en wonderwel voelt het allemaal logisch. Vooral ook omdat er overtuigend en retestrak gespeeld wordt. Het is bewonderenswaardig hoe de band de nummers live ten gehore weet te brengen, waarbij ze knap gebruik maken van ter plekke ingespeelde loops. Zoals altijd ontstaat een euforische sfeer op het veld en wordt er hard gedanst en gefeest. Na afloop maakt bijna iedereen een driehoekje met zijn handen als dankbetuiging naar de stippeltjes figuren op het podium.
Iedereen is nu natuurlijk volledig in de feeststemming en uiteraard wordt er verder gedanst met St. Paul. Wederom een succesvolle en geweldige editie van ITWGO komt ten einde. De weergoden waren ons genadig en buiten een paar onstuimige momenten wisten ze zich in te houden. Maandag blijken ze het niet langer meer te kunnen houden en gaat het dan toch nog los, maar afsluitend aan deze zondag gaan we nog maar eens dansen met wat Rode Kabouters.
