Best Kept Secret Festival – Vrijdag, Hilvarenbeek, 12 juni 2026
De festivalzomer is weer in alle hevigheid losgebarsten en dat betekent dat wij ons weer drie dagen gaan storten op een muzieksafari in Beekse Bergen bij Best Kept Secret. Het is nagenoeg uitverkocht en met 30.000 mensen wordt het ook drukker dan voorgaande edities. Hopelijk gaat dit niet ten koste van de relaxte sfeer van het festival. Het begin doet het ergste vrezen wanneer we in een hele trage file terechtkomen om bij het Safari Resort terrein te komen. Na installatie in ons onderkomen voor de komende dagen, gadegeslagen door een paar luie dromedarissen, kunnen we eindelijk onze eerste act van deze editie gaan bekijken.
Door het uitvallen van Femi Kuti & The Positive Force, wat ik persoonlijk erg jammer vind, werd YĪN YĪN twee weken geleden opgetrommeld om het festival te openen op het hoofdpodium. Dat vind ik dan weer een hele leuke vervanger. Vorige jaar sloten zij nog The Secret erg feestelijk af, dus dat is wel toepasselijk. Van een behoorlijke afstand kijken we hoe ze ons ook dit keer weer trakteren op hun swingende en funky instrumentale liedjes. Het veld is al behoorlijk volgelopen en de positieve vibes van de band stralen direct af op het publiek dat al vrolijk staat mee te deinen en te dansen. We wandelen daarna naar The Casbah waar we graag Pacifica willen gaan bekijken, maar die blijkt uit te puilen, wat helaas vaak het geval zal blijken te zijn in het hele weekend. Buiten proberen we er nog iets van mee te krijgen, maar ook dat blijkt lastig. Erg jammer dat dit toch weer net als een paar jaar geleden problematisch blijkt te zijn.
Op het hoofdpodium staat inmiddels Curtis Harding te spelen, die met zijn relaxte soul liedjes probeert de regen, die inmiddels is gaan vallen, te verdrijven. Daar slaagt hij niet in en het gaat juist harder regenen, zodat de poncho toch echt tevoorschijn moet komen. Hij en zijn band spelen verder prima, maar het oogt wat statisch op het grote podium. Wellicht is dit ook niet de ideale plek voor zijn sfeervolle liedjes, die in een tent of met een ondergaand zonnetje beter tot hun recht hadden kunnen komen.
Gelukkig zijn daar de twee mannen van De La Soul die wel op het juiste moment en de juiste plek staan. Het lukt hen wel de regen te laten stoppen en met veel enthousiasme spelen ze een vrolijke set. Dit weten ze ook goed naar het publiek over te brengen, dat de bekendere liedjes zoals ‘Ring Ring Ring (Ha Ha Hey)’ en ‘Me, Myself & I’ uitbundig meezingen. Het is wellicht niet het meest bevlogen optreden, maar het tweetal zorgt wel voor het nodige plezier en sfeer.
In The Casbah proberen we een glimp op te vangen van Military Gun. Hun snoeiharde hard-core rock is wel besteed aan dit vuige podium. De band speelt prima, maar echt heel opvallend is hun muziek ook niet. Ze doen ook niet echt hun best om de zaal aan stukken te spelen, waardoor het vooral niet een memorabel optreden wordt. Erg jammer want juist deze plek leent zich daar heel goed voor, waardoor het ook zo’n populair podium is.
Net als vorig jaar in TivoliVredenburg komt Jack White maar met één gedachte in zijn hoofd naar Hilvarenbeek: de planken uit het hoofdpodium spelen. Hij hangt zijn gitaar om en speelt vervolgens 1,5 uur in een moordend tempo zijn rauwe bluesrock. Als er iemand “knaldrang” heeft moet je hier zijn vanavond, want White staat ongelooflijk te knallen. Lekker wat nummers van zijn erg goede laatste plaat en verder wat fijne klassiekers uit zijn rijke oeuvre en verschillende projecten als White Stripes en The Raconteurs. En natuurlijk gaat iedereen aan het eind volledig los op ‘Seven Nation Army’. Goede genade, wat een heerlijke headliner op deze, toch wel wat slappe, eerste dag.
Muziekhonger 