Best Kept Secret Festival – Zondag, Hilvarenbeek, 14 juni 2026
Na een hele fraaie tweede dag waarop het weer ook opknapte, beginnen we zonnig aan de laatste festivaldag, waar ons weer mooie dingen te wachten staan.
We beginnen maar weer eens bij een overvolle Casbah waar we een kleine glimp op kunnen vangen van het Japanse DYGL. Als we aankomen is de band nog aan het sound checken maar het duurt niet lang voordat ze voortvarend van start gaan. Zij trakteren ons op een lekker potje garage en psychedelische rock waarop het moeilijk stil staan is. Wij deinen en headbangen buiten de tent zo goed mogelijk mee, maar binnen wordt The Casbah zeer vakkundig verbouwd. DYGL vuurt fuzzy en meer lekker gitaarwerk met gerichte precisie op het publiek af en zet zo een overtuigend feestje neer.
De mannen van Jungle By Night hebben in de studio gewerkt aan een nieuwe plaat waarin ze meer de richting van Kraftwerk opzoeken en kunnen niet wachten om dit aan het grote publiek te laten horen. In hun opvallende pakken (zoek de Teletubbie) laten ze met veel enthousiasme hun nieuwe werk horen. Een week geleden heb ik ze ook al hiermee in het Vondelpark gezien en ook daar werd het een mooi feest. Ooit begonnen als afrobeat formatie, smeden ze nu o.a. funk, jazz en Krautrock samen tot een eigen universum. Centraal staat het commandocentrum van toetsenist Pyke Pasman met meerdere keyboards om hem heen, en nog meer electronica verspreid over het podium. Maar door het behoud van de blazers en percussie is het weer gewoon heel erg Jungle By Night.
Ik krijg niet heel het optreden voor de volle 100% mee, door alle gezelligheid om me heen. We blijven daardoor ook hangen bij het hoofdpodium waar Sylvie Kreusch nog gaat spelen, waar ik geen groot fan van ben. Ze heeft wel een goede band om zich heen verzameld die live de nummers krachtig vertolken.
Bij het optreden van Getdown Services in The Secret blijkt deze ook te klein en blijven heel wat mensen daarom maar buiten toekijken hoe ze de fonkelnieuwe tent volledig slopen. Iedereen wil blijkbaar deze “powerdisco” van de twee heren uit Bristol meemaken. Dit is het optreden waar je bij wilt zijn, want met een lading pakkende songs wordt het een zweterig dansfeest. De mannen staan dan ook snel zonder shirt om hun niet bepaald afgetrainde bovenlijf met bierbuik te laten swingen. Bij ‘Dog Dribble’ is uiteindelijk de euforie compleet en is dit één van de hoogtepunten van deze dag en het festival.
Een paar jaar geleden zag ik een wat wisselvallig optreden van Yard Act waarbij een acrobatiek act en rad van fortuin zorgden voor vooral veel meligheid maar de vaart en het venijn uit het optreden haalden. Die worden vandaag gelukkig achterwege gelaten, net als vorig jaar op Into The Great Wide Open, en is er vooral ook aandacht voor nieuw werk. Frontman James Smith pakt iedereen bij de lurven en houd ons juist goed bij de les. Dit is zoals je Yard Act wilt zien: fel, duister en energiek.
Eén van de weinige keren dat we The Casbah van binnen weten te zien is wanneer het Nederlands elftal voor de Trump cup voetbalt en het dus relatief rustig blijft. Lime Garden heeft een aantal lekker hitjes zoals ‘Cross My Heart’ en ‘All Bad Parts’ en de nieuwe plaat is de moeite waard. Dit komt niet helemaal over vandaag door een gebrek aan concentratie bij vooral zangeres Chloe Howard, die ook nog een paar keer de mist in gaat en iets mompelt over een open bar. Daar hebben ze misschien iets teveel gebruik van gemaakt zodat de vlam nooit echt in de vlam wil slaan. Ze hebben er wel de juiste ingrediënten voor, maar teveel alcohol is niet de juiste.
Met Gorillaz heeft Best Kept Secret een geweldige headliner om de laatste dag in feestelijk stijl af te sluiten. Veel mensen blijven dan ook daarop wachten en het veld staat bomvol. Met uiteraard prachtige visuals van Jamie Hewlett is het natuurlijk ook een visueel spektakel aan de rand van het Beekse Bergen meer. De band is geweldig met al die verschillende muzikanten die de stijlen uit diverse windstreken tot een eclectisch geheel smeden. Damon Albarn lijkt ook iets teveel genoten te hebben van de open bar en wellicht een greep uit de snoepwinkel, want hij is er niet helemaal bij en zijn vocalen zijn allesbehalve scherp. Hij oogt daardoor niet heel actief waar hij normaal gesproken toch wel vrolijk en energiek over het podium beweegt.
Gelukkig zijn er opvallend veel gastmuzikanten meegereisd die op de liedjes van Gorillaz meedoen en zien we Yasiin Beye (voorheen Mos Def) bij ‘Stylo’, IDLES‘s Joe Talbot bij ‘The God Of Lying’, Fatoumata Diawara bij het prachtige ‘Desolé’, en uiteraard De La Soul’s Kelvin Mercer die hier vrijdag al met zijn eigen band stond. De laatste zorgt uiteraard voor een uitbundig meezing moment tijdens ‘Feel Good Inc.’ voordat afgesloten wordt met ‘Clint Eastwoord’. Er wordt veel meegezongen door het enthousiaste publiek waardoor de dag succesvol en feestelijk eindigt. Maar zo goed als Nick Cave & The Bad Seeds de avond ervoor wordt het geen moment, wat misschien wel had gekund als Albarn zich wat in had gehouden.
Zo komt een uitverkocht Best Kept Secret ten einde waar weer veel te genieten viel van een gevarieerd programma. Echt veel opvallende en euforische momenten waren er wat mij betreft weinig. Kwam dit door het programma of toch wel door de drukte? Want druk was het overal: rijen bij vooral de wc’s maar toch ook bij bar en eetgelegenheden. Het terrein voelde regelmatig druk door krioelende mensen en de overvolle Casbah zorgde regelmatig voor teleurstellingen omdat je veel bands daardoor niet meer kon meemaken. Het was nog wel te doen, maar hopelijk kan de organisatie volgend jaar met wat verbeteringen voorkomen dat ondanks de schaalvergroting het festival zijn charme verliest.
Muziekhonger 