Best Kept Secret Festival – Zaterdag, Hilvarenbeek, 13 juni 2026
Na een wat middelmatige eerste dag is het tijd voor een overvolle tweede dag, die stijf uitverkocht is. Er valt ook wel heel veel te genieten vandaag, waardoor er onvermijdelijk weer moeilijke keuzes gemaakt moeten worden. Ik laat me daarbij vooral leiden door het aantal meters wat er gelopen moet worden om het, weer een jaartje oudere, lijf wat te sparen.
Maar Hiqpy laat ik natuurlijk niet schieten, wat ook helemaal niet hoeft. Na een zeer fraai optreden in Paradiso een paar weken geleden, weet ik wat we mogen verwachten. De soundcheck loopt wat uit, maar dan schiet de band dan toch uit de startblokken. In het begin moet er warm gedraaid worden, maar dan weet de band toch heel erg te overtuigen in de TWO. Ze speelden hier al een keer eerder in de toen nog kleinere Casbah, dus dit is een flinke upgrade. Daar blijken ze geen enkele moeite mee te hebben en aangevoerd door frontvrouw Abir Hamams weten ze ook hier iedereen in te pakken, vooral met de meer uptempo liedjes zoals ‘Hedgehug’ en de huidige ijzersterke single ‘Bowie’s Pressure’, waar al behoorlijk wat mensen ze mee kunnen zingen.
We willen dan Grote Geelstaart in The Casbah gaan bekijken, maar blijkbaar beginnen ze een aardige naam te krijgen en er is niet in de buurt te komen. Volkomen terecht dat ze zoveel publiek weten te trekken, maar het begint wel weer erg vervelend te worden dat we steeds bij een uitpuilende Casbah staan, want ook nu krijgen we te weinig van het optreden mee, doodzonde.
The secret heeft een metamorfose ondergaan, waardoor het nu een hele open tent is, zonder vervelende pilaren. Dat is wel zo prettig voor de zichtlijnen en kun je zelfs buiten de tent het nog redelijk zien. Voor Sorry is dat niet nodig, want we passen er nog prima bij. Ze starten wat stroef en het komt wat twijfelachtig op gang, maar de band herpakt zich dan toch. Het zijn boeiende liedjes met hier en daar “spoken word” zang. Het spat echter niet heel erg van het podium, wat jammer is, want met wat meer energie zouden ze het een stuk overtuigender kunnen neerzetten. Nu is het wel een aardig optreden zo op de middag.
De “Aussies” van Radio Free Alice zijn dan in dezelfde tent aan de beurt en klinken Britser dan een rode telefooncel of lauw, platgeslagen bier. De band speelt een sfeervolle mix van new wave en post-punk waarin je vleugjes The Smiths en New Order kunt ontdekken. En dat levert een hele lekkere sound op met aardig wat potentie. De band speelt zeker verdienstelijk, maar ook hier zou meer energie het optreden goed doen. Ik ben wel benieuwd wat deze band in de toekomst gaat doen.
Ik had Crows toch echt wel binnen in The Casbah willen zien, maar helaas blijkt dat wederom weer onmogelijk. Vanaf buiten kunnen we soms een glimp opvangen van een stomende en stevige set waarop het heerlijk springen is. Dat wordt binnen dan ook enthousiast gedaan en zanger James Cox werkt zich zoals gewoonlijk stevig in het zweet. Hun rauwe energieke post-punk is dan ook precies op het juiste moment om iedereen eens goed wakker te krijgen.
Terug in The Secret doet Tropical Fuck Storm daar nog eens een schepje bovenop. Het zijn niet altijd de makkelijkste liedjes, die vaak flink kunnen schuren en vreemd aanvoelen. Frontman Garreth Liddiard lijkt iedereen persoonlijk te willen overtuigen en schreeuwt de longen uit zijn lijf. De scheurende gitaren maken dit verder af en The Secret kan het wel waarderen. Helaas moet ik halverwege vertrekken omdat ik aan de andere kant toch ook nog een stukje van Wolf Alice wil meepakken.
Die staan namelijk al te sprankelen op het hoofdpodium. Zouden zij de meest geboekte band op BKS kunnen zijn? Want de Britten staan hier voor de vijfde keer en zijn daar zelf heel enthousiast over. De band verschoof van meer rauwe indie rock naar een wat rustiger pop geluid, waarbij zangeres Ellie Roswell steeds meer ruimte kreeg om haar vocale kwaliteiten te ontdekken en te laten horen. Want wat een strot heeft zij weten te ontwikkelen, waarbij ze regelmatig flinke hoge uithalen zonder ogenschijnlijk al teveel moeite laat horen. Ze spelen met overduidelijk veel plezier een overtuigende set, aangevoerd door de charmante Roswell, en laten een dwarsdoorsnede van hun vier albums horen. Dit keer wagen ze zich echter niet aan een duik in het meer.
Tsja, wat moet je nog over Tramhaus vertellen? De Rotterdammers staan ditmaal als gevestigde band in de TWO, die flink vol is gelopen. Weinig mensen zullen de band nog niet kennen en hun fanschare wordt alleen maar groter. Vandaag bewijzen ze weer dat dit volkomen terecht is, want de band wordt steeds maar beter. Met veel overgave worden de post punk nummers over het publiek uitgestort. Zanger Lukas Jansen bekijkt het met een grote grijns, terwijl hij weer zijn beste dance moves laat zien. Wat een ongelooflijk goede band is dit geworden, die met speels gemak een volle zaal als deze uit de hand laat eten.
Vandaag is stijf uitverkocht, en dat zou mede komen door de headliner Nick Cave & The Bad Seeds, terwijl deze toch ook in 2022 op hetzelfde podium stonden en de laatste jaren vaak in ons land te bewonderen waren. Neemt niet weg dat dit natuurlijk een topnaam is voor ieder festival en we ons weer opmaken voor twee uur muzikale schoonheid van de hoogste plank. Inderdaad zijn we dan ook te gast en getuige van een wonderschoon optreden van Cave en zijn fantastische band. De opstelling en de formule zijn alweer een paar jaar oud, maar nooit vallen ze in herhaling en weten toch weer enorm veel indruk te maken.
Cave zoals gebruikelijk vooraan in contact met het publiek, dan weer snel achter zijn piano voor een paar akkoorden. Warren Ellis dirigeert op zijn unieke wijze The Bad Seeds als een piratenkapitein die zijn schip door een storm loodst. Ieder nummer is raak en zelfs als Cave even de mist in gaat met de setlist, wordt dit door de band op magistrale wijze opgevangen. Vanaf het eerste nummer ‘Get Ready For Love’ vliegen twee uur voorbij met prachtige vertolkingen van ‘Tupelo’, ‘Henry Lee’ en een lange uitvoering van ‘Hollywood’. Maar hij kan ons niet laten gaan zonder ‘Into My Arms’, zoals hij zelf aangeeft. Dus neemt hij plaats achter de piano en speelt in zijn eentje een prachtige versie dat door merg en been gaat, zo mooi. Nick Cave en zijn Bad Seeds zijn simpelweg van zeldzame klasse, waar superlatieven tekort schieten om dit treffend te beschrijven.
Zo eindigt een geweldige tweede dag, waarmee het festival zich revancheert voor een slappe eerste. Hoog tijd om dat eens met een ijskoude klets te vieren.
Muziekhonger 